All Chapters of หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน: Chapter 351 - Chapter 360

นั่นคือร้านขายงานฝีมือและสินค้าชิ้นเล็กชิ้นน้อยมองปราดเดียวก็เห็นว่าสินค้าเหล่านั้นล้วนประณีตและมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวมีคู่รักวัยรุ่นหลายคู่กำลังเดินเลือกซื้อของอยู่ข้างในตอนที่ฉันเดินเข้าไป เฮ่อจือโจวก็เดินตามหลังมาติด ๆ แล้วถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “คุณบอกว่าหิว จะหาของกินไม่ใช่เหรอ”“ไม่รีบหรอก ขอเดินดูก่อน” ฉันพูดโดยไม่หันหน้ากลับไปมองเฮ่อจือโจวพลันแค่นเสียงฮึดฮัดอยู่ข้างหลังฉัน น้ำเสียงเย็นชาลงเล็กน้อย “คุณไม่รีบแต่ผมรีบ! ถังอันหราน ผมจะบอกอะไรให้นะ คุณเลิกถ่วงเวลาสักที คืนนี้...”“โอ๊ย พอเลย”ฉันทนไม่ไหวจนต้องหันขวับกลับไปพูดแทรกเขาในหัวผู้ชายคนนี้มีแต่เรื่อง ‘ทำลูก ทำลูก’ อย่างเดียวเลยสินะคนในร้านเยอะแยะขนาดนี้ ถ้าฉันไม่รีบพูดเบรกเขาไว้ มีหวังเขาคงประกาศเรื่องที่จะทำลูกกับฉันคืนนี้ให้คนรู้กันทั้งโลกแน่ ๆให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้ไม่รู้จักคำว่ายางอายเลยสักนิดเฮ่อจือโจวจ้องฉันเขม็งด้วยสายตาเย็นชา ใบหน้านั้นมืดครึ้มลงจนแทบจะบีบน้ำออกมาได้เขาแค่นหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม “ช่วงนี้ผมทำดีกับคุณเกินไปใช่ไหม คุณถึงกล้าตวาดใส่ผมเนี่ย?! แถมยังใช้น้ำเสียงร

มือของเถ้าแก่สั่นกระตุกอย่างแรงทำให้น้ำซุปหกใส่ตัวของเฮ่อจือโจวเถ้าแก่ตกใจมาก รีบวางถ้วยซุปลงแล้วดึงกระดาษทิชชูไปเช็ดให้เฮ่อจือโจวปากก็พร่ำขอโทษไม่หยุด “ขอโทษครับ ๆ เมื่อกี้ผมเผลอทำน้ำร้อนลวกมือ ก็เลยทำน้ำซุปหก ขอโทษจริง ๆ ครับ”“ไสหัวไป!”เฮ่อจือโจวปัดมือเขาออกทันที แล้วรีบดึงกระดาษทิชชูมาเช็ดคราบน้ำซุปที่หกใส่ตัวด้วยตัวเองเถ้าแก่รีบบอกว่า “ขอโทษด้วยนะครับ มื้อนี้ผมให้กินฟรีเลย ขอโทษจริง ๆ ครับ”“ไสหัวไป!”เฮ่อจือโจวตวาดเสียงต่ำโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น รังสีอำมหิตน่ากลัวแผ่ซ่านไปทั่วฉันรีบขยิบตาให้เถ้าแก่เพื่อบอกให้เขารีบไปเถ้าแก่ถึงได้เดินคอตกจากไปเฮ่อจือโจวเอาแต่เช็ดคราบน้ำซุปบนผ้าพันคอผืนนั้นไม่หยุด ราวกับร้อนใจมากเขาดึงผ้าพันคอออกแล้วเช็ดอย่างทะนุถนอม ราวกับว่าผ้าพันคอผืนนั้นเป็นของล้ำค่าสำหรับเขาแต่ตอนที่ฉันให้ผ้าพันคอผืนนี้กับเขา น้ำเสียงของเขาก็บ่งบอกถึงความรังเกียจอย่างชัดเจน เพราะงั้นข้อสันนิษฐานนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยฉันเม้มริมฝีปาก แล้วพูดกับเขาว่า “ช่างเถอะ เลิกเช็ดได้แล้ว มันไม่ได้มีราคาค่างวดอะไร ในร้านก็มีตั้งเยอะแยะ เดี๋ยวฉันซื้อให้คุณใหม่สักผื

เนื่องจากไปแตะเส้นความโกรธของเขาหลายครั้ง ฉันก็เลยไม่กล้าหาทางบ่ายเบี่ยงแบบเนียน ๆ อีกดังนั้นครั้งนี้พอเขาถามเรื่องโรงแรม ฉันก็เลยไม่หนี และบอกไปตรง ๆ ว่ากลับไปพักที่โรงแรมเดิมของพวกเราก็แล้วกันยังไงซะกระเป๋าเดินทางก็ยังอยู่ที่โรงแรมนั่น อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าอะไรก็สะดวกกว่าด้วยพอกลับถึงโรงแรม เฮ่อจือโจวก็ให้ฉันไปอาบน้ำก่อนฉันหยิบเสื้อผ้าที่จะเปลี่ยน แล้วเดินไปเข้าห้องน้ำเงียบ ๆ โดยไม่ปริปากพูดอะไรพอกลับมาจากข้างนอก ร่างกายก็เย็นเฉียบไปทั้งตัวพอได้อาบน้ำอุ่น ก็รู้สึกสบายและอบอุ่นขึ้นมากฉันอาบน้ำอยู่ในนั้นพักใหญ่ ถึงได้เปลี่ยนชุดนอนแล้วเดินออกมาทันทีที่เปิดประตูห้องน้ำ เฮ่อจือโจวก็หันมามองฉันทันทีแต่ก็แค่มองแวบเดียว เขาก็ละสายตาไป แล้วลุกขึ้นไปหยิบเสื้อผ้าของตัวเองในกระเป๋าเดินทางจู่ ๆ บรรยากาศระหว่างเราสองคนก็เงียบลง อาศัยเพียงความเงียบในการโหมโรงเรื่องพรรค์นั้น ใจฉันก็รู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกเฮ่อจือโจวเดินเข้ามาแล้ว ฉันจึงรีบขยับหลบไปด้านข้าง เพื่อให้เขาเข้าไปพอเขาเดินเข้าไปปุ๊บก็ปิดประตูห้องน้ำดังปังฉันหันกลับไปมองประตูบานนั้นแวบหนึ่ง: เอ๊ะ ผู้

จู่ ๆ เฮ่อจือโจวก็จับตัวฉันนอนหงาย จากนั้นก็พลิกตัวขึ้นมาคร่อมทับบนร่างฉันแสงจันทร์สาดส่องลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านเข้ามาฉันมองเห็นดวงตาสีดำของเขาอย่างเลือนราง มันดูลึกล้ำราวกับจะดูดกลืนวิญญาณของคนเข้าไปได้จู่ ๆ เขาก็โน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูฉัน ความดุดันในน้ำเสียงหายไป กลับกลายเป็นความอ่อนโยนที่เพิ่มเข้ามาแทนเขายิ้มให้ “ก็ได้ ๆ คุณไม่ได้อยาก ผมเป็นคนอยากเอง”ฉันไม่พูดอะไรเฮ่อจือโจวที่จู่ ๆ ก็อ่อนโยนขึ้นมา ทำเอาหงุดหงิดต่อไม่ลงไปชั่วขณะชุดนอนถูกเขาถอดออกหมดโดยไม่รู้ตัวเขาจูบริมฝีปากฉันเบา ๆ น้ำเสียงแหบพร่าคล้ายกำลังหว่านล้อมฉัน “คุณก็เป็นฝ่ายเริ่มบ้างดีไหม ผมชอบเวลาที่คุณเป็นฝ่ายเริ่มนะ”เขาเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนอย่างบอกไม่ถูก อ่อนโยนจนเหลือเชื่อ อ่อนโยนเสียจนดูไม่ค่อยสมจริงฉันเผลอยกมือขึ้นไปสัมผัสใบหน้าของเขาโดยไม่รู้ตัวจู่ ๆ เขาก็จับข้อมือฉันไว้ ริมฝีปากอุ่นประทับลงบนฝ่ามือของฉัน ทำเอาหัวใจฉันสั่นสะท้านอย่างหนักเฮ่อจือโจวในความมืดมิดเหมือนจะเปลี่ยนไปแล้วเขาโน้มตัวลงมา อาศัยจังหวะนั้นกดมือฉันตรึงไว้เหนือหัว สอดประสานนิ้วทั้งสิบเข้าด้วยกันก่อนพรมจูบลงมาแบบ

เขาแต่งตัวเสร็จอย่างรวดเร็วเขาหันมามองฉัน สีหน้าดูซับซ้อนอยู่บ้าง “ผมจะไปดูเธอหน่อย”“...อืม” ฉันตอบรับเสียงเรียบเขาเม้มริมฝีปาก มองฉันราวกับมีเรื่องอยากจะพูดแต่ก็ไม่พูดออกมาทิ้งช่วงครู่ใหญ่ เขาถึงได้พูดออกมาประโยคหนึ่ง “เธอไม่ค่อยแข็งแรงน่ะ”พูดจบ เขาก็ก้าวเท้าเดินออกไปข้างนอกฉันกำผ้าห่มแน่น จู่ ๆ ความเคียดแค้นในใจก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนระงับไว้ไม่อยู่ตอนที่เขาเดินไปถึงหน้าประตูห้องนอน ฉันก็ทนไม่ไหวจนต้องพูดประชดแผ่นหลังของเขา “คุณดูไม่ออกเลยเหรอว่าหลายครั้งเธอแกล้งทำ คืนนี้เธอต้องตั้งใจโทรมาแล้วก็ตั้งใจไม่รับสายแน่ ๆเธอมีเล่ห์เหลี่ยมเต็มไปหมด เสแสร้งดัดจริต ทุกครั้งก็ทำท่าเหมือนจะตายให้ได้ แล้วสรุปว่าตายจริงสักครั้งไหมล่ะถ้าเธอตายไปจริง ๆ ฉันอาจจะมองเธอดีขึ้นมาหน่อยก็ได้ ผู้หญิงแบบนี้ น่าสะอิดสะเอียนจะได้ไป...”“ถังอันหราน!”จู่ ๆ เฮ่อจือโจวก็ตวาดเสียงต่ำใส่ฉันเขาหันกลับมา จ้องฉันด้วยสายตาเย็นเยียบ “อย่าพูดถึงเธอแบบนั้น ไม่ใช่ทุกคนหรอกจะมีร่างกายสมบูรณ์แข็งแรงเหมือนคุณ เธอป่วยเป็นโรคแบบนั้น มันก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการสักหน่อย”“เหอะ พูดเหมือนการที่ฉันมีร่างกายสมบูรณ