All Chapters of หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน: Chapter 371 - Chapter 380

เฮ่อจือโจวจ้องฉันนิ่งลึกลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง ทิ้งช่วงครู่หนึ่ง น้ำเสียงก็อ่อนลงอย่างหาได้ยาก “คุณทำตัวดี ๆ แล้วผมจะไม่ดุคุณ”พูดจบเขาก็ดึงผ้าห่มมาคลุมตัวให้ฉันอีกครั้ง ก่อนจะถือผ้าขนหนูเตรียมเดินออกไปฉันรีบสวมกอดแผ่นหลังของเขาเอาไว้ฉันแนบใบหน้าลงบนแผ่นหลังกว้าง ฝืนเค้นเสียงแหบพร่าเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก “ฉันไม่เอาหมอ คุณดูแลฉันก็พอแล้ว...เฮ่อจือโจว คุณดูแลฉันสักครั้งได้ไหม”เวลาป่วย คนเราไม่เพียงแต่จิตใจอ่อนแอลงเท่านั้น ทว่ากระทั่งน้ำเสียงของฉันก็ยังสั่นเครือ เจือไปด้วยความน่าสงสารไม่รู้เลยว่าเขาจะเย้ยหยันกันหรือเปล่า สภาพตกต่ำของฉันในตอนนี้ยังกล้าหวังให้ประธานใหญ่อย่างเขามาคอยดูแล ประเด็นสำคัญคือฉันยังเป็นคนที่ประธานใหญ่อย่างเขารังเกียจเข้าไส้อีกต่างหากแต่ไม่ว่าอย่างไร ฉันก็ยอมให้เขาเรียกหมอมาไม่ได้เด็ดขาดเฮ่อจือโจวเงียบไปสองวินาที จากนั้นก็แกะมือของฉันออกแล้วหันกลับมามองเขาถาม “ถ้าผมดูแลคุณ คุณจะยอมเชื่อฟังผมดี ๆ ไหม”ฉันรีบพยักหน้าอย่างรวดเร็วเขาบอกว่า “งั้นตอนนี้คุณก็นอนลงไปดี ๆ ห้ามลุกขึ้นมาอีก”เมื่อได้ยินดังนั้น ฉันจึงรีบมุดตัวเข้าไปในผ้าห่มแล้วนอนลงอย่

เขาอุ้มฉันลงไปในอ่างอาบน้ำพอน้ำอุ่นไหลท่วมผิวกาย ซึมซาบเข้าสู่ทุกเซลล์ในร่างกาย อาการปวดเมื่อยและอ่อนล้าตามตัวจึงทุเลาลงบ้างเฮ่อจือโจวมองฉันอยู่ข้าง ๆร่างกายใต้น้ำของฉันถูกเขามองเห็นทั้งหมดฉันเบือนหน้าหนีพลางเอ่ย “ฉันอยากดื่มน้ำ”คราวนี้ชายหนุ่มกลับทำตัวดีผิดหูผิดตา เขาลุกไปรินน้ำให้ฉันทันที ช่างเหมือนกับเขาคนเมื่อสามปีก่อนไม่มีผิดเขารินน้ำเสร็จก็ยื่นแก้วมาให้ฉันไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะยกมือขึ้นมาจากนั้นเขาก็ยกแก้วน้ำจ่อที่ริมฝีปากฉัน ก่อนเอ่ยเสียงขรึม “ผมป้อนคุณเองดีกว่า”ฉันอ้าปากรับอย่างว่าง่าย เขาป้อนค่อนข้างช้า ผ่านไปพักใหญ่ถึงดื่มน้ำหมดแก้วการแช่น้ำอุ่นช่วยบรรเทาความไม่สบายตัวได้อย่างมีประสิทธิภาพ สติของฉันจึงเริ่มแจ่มใสขึ้นมาบ้างดื่มน้ำเสร็จ ฉันก็นอนเอนกายอยู่ในอ่าง หลับตาลงอย่างสบายตัวแต่ฉันกลับรู้สึกอยู่ตลอดว่าสายตาอันร้อนแรงของเฮ่อจือโจวกำลังมองมาที่ร่างของฉันฉันค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา ก็สบเข้ากับดวงตาดำสนิทของเขาอย่างจังฉันเม้มริมฝีปากที่ยังคงแห้งผาก เอ่ยกับเขาเสียงเบา “คุณออกไปก่อนได้ไหม”“ไม่ได้!” เขาพ่นคำสองคำออกมาอย่างเย็นชาฉันหลุบตาลง ใช้มือปิดบังห

ใบหน้าของเธอซีดเซียว ขณะถามลู่ฉางเจ๋อด้วยสีหน้าร้อนรน “พี่ฉางเจ๋อคะ เกิดอะไรขึ้นกับพี่จือโจวหรือเปล่าคะ ให้ฉันไปด้วยคนสิคะ ฉันอยากตามไปด้วยคนค่ะ”ลู่ฉางเจ๋อขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ “พอได้แล้ว นอกจากร้องไห้แล้วเธอทำอะไรเป็นอีกบ้าง อย่ามาทำตัวเกะกะได้ไหม อยู่ที่โรงแรมไปดี ๆ เถอะ!”ลู่ฉางเจ๋อพูดอย่างหมดความอดทน พูดจบก็ลากฉันเดินจ้ำอ้าวไปทางหน้าลิฟต์อย่างรีบร้อนกู้ชิงชิงยืนร้องไห้อย่างน้อยเนื้อต่ำใจอยู่ตรงโถงทางเดินแต่น่าเสียดายที่ลู่ฉางเจ๋อไม่ใช่เฮ่อจือโจว จึงไม่มีใครมาคอยปวดใจกับน้ำตาของเธอเมื่อออกมาจากโรงแรม ฉันถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าท้องฟ้ามืดลงอีกแล้วพอขึ้นรถ ลู่ฉางเจ๋อก็สตาร์ตรถพลางอธิบายสถานการณ์ให้ฉันฟัง“วันนี้ไม่รู้ว่าจือโจวเป็นอะไรไป จู่ ๆ ก็อารมณ์เสียหนักเลยตอนแรกเขาบอกว่าจะนัดฮั่วหลิงไปเที่ยวที่เทียนซ่างเหรินเจียน ใครจะไปคิดว่าฮั่วหลิงเพิ่งจะไปถึงได้ไม่นาน เขาก็มีเรื่องชกต่อยกับฮั่วหลิงเข้าแล้วปกติจือโจวเป็นคนเก็บความรู้สึก สุขุมเยือกเย็น แต่วันนี้อย่างกับโดนผีเข้า”รถยนต์แล่นเข้าสู่ถนนสายหลักอย่างรวดเร็วเวลานี้การจราจรบนท้องถนนกำลังพลุกพล่าน แสงไฟนีออนสาดส่องให้ท

ขาของฉันอ่อนเปลี้ยจนเดินไม่ไหวตั้งนานแล้วฉันนั่งลงบนเก้าอี้ สงบสติอารมณ์แล้วหันไปหาฮั่วหลิงพลางเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “เมื่อวานคุณเพิ่งจะตกลงเรื่องความร่วมมือและเซ็นสัญญากับประธานเฮ่อของเราไปไม่ใช่เหรอคะ ทำไมวันนี้ถึงได้มาตีกันอีกแล้วล่ะ”“โอ๊ะ คุณอย่าเข้าใจผิดไปสิ ผมไม่ได้เป็นคนไปหาเรื่องประธานเฮ่อของคุณก่อนนะ แต่ประธานเฮ่อของคุณต่างหากที่จู่ ๆ ก็พุ่งเข้ามาต่อยผมเหมือนคนบ้าคุณก็รู้ว่าผมเป็นคนผูกใจเจ็บมาก ในเมื่อเขาต่อยผมมาหนึ่งหมัด แล้วผมจะไม่ต่อยเขาคืนสักสิบหมัดได้ยังไง”ก็จริง ผู้ชายตรงหน้าทั้งดุร้าย เอาแต่ใจ และผูกใจเจ็บคิดดูแล้วว่าในเมืองอวิ๋นแห่งนี้ คงยังไม่มีใครกล้าต่อยเขาแน่ตอนนี้เฮ่อจือโจวกลับเป็นฝ่ายลงมือต่อยเขาก่อน เขาก็ต้องแก้แค้นเฮ่อจือโจวให้ถึงตายอยู่แล้วฉันอดหันไปมองเฮ่อจือโจวอีกครั้งไม่ได้ แล้วก็เห็นรอยด่างสีเข้มหลายแห่งบนเสื้อเชิ้ตสีดำของเขาตามคาด ซึ่งนั่นน่าจะเป็นรอยเลือดฉันแอบกำมือที่วางอยู่บนเข่าแน่น หันไปหาฮั่วหลิงพลางเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “ฉันคิดว่าเรื่องนี้ต้องเข้าใจผิดอะไรกันแน่ บางทีประธานเฮ่อของเราอาจจะดื่มหนักไปหน่อย แล้วก็...”“หุบปาก!”ฉันยังพูดไม่ทันจ

หรือว่าจะเป็นลูกแมวป่าข่วนเข้าจริง ๆ”ฉันพูดยังไม่ทันจบ ฮั่วหลิงก็พลันหัวเราะเบา ๆ ใส่ เป็นเสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันและข่มขู่ฉันขมวดคิ้วมองเขาดูท่าเขาคงจะดึงดันให้ฉันเป็นคนบิดเบือนความจริงเพื่อไปกระตุ้นโทสะเฮ่อจือโจวด้วยตัวเองให้ได้ฮั่วหลิงกระตุกยิ้มมุมปาก เอ่ยพร้อมรอยยิ้มร้ายกาจ “คุณแค่บอกประธานเฮ่อไปว่าเมื่อคืนผมบังคับขืนใจคุณหรือเปล่า”เฮ่อจือโจวจ้องฉันเขม็ง แววตาเย็นเยียบจนน่ากลัวฉันเม้มปากเอ่ย “เปล่าค่ะ”“แค่นี้ก็สิ้นเรื่อง”ฮั่วหลิงกางมือออกพลางเอ่ยพร้อมยิ้มให้เฮ่อจือโจว “ผมก็บอกคุณไปตั้งแต่แรกแล้ว ว่าผมไม่ได้บังคับฝืนใจผู้หญิงคนนี้เลยสักนิดเราต่างก็เป็นผู้ชาย เรื่องความสัมพันธ์หญิงชายที่ต่างฝ่ายต่างเต็มใจ ผมคิดว่าประธานเฮ่อก็น่าจะเข้าใจไม่ใช่หรือไง”เฮ่อจือโจวไม่สนใจเขา แต่จ้องฉันตาไม่กะพริบ จู่ ๆ น้ำเสียงก็แหบพร่าลง “คุณบอกมาตามตรง เขารังแกคุณหรือเปล่า”ฉันกำมือแน่น ไม่ได้พูดอะไรฮั่วหลิงเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน มุมปากยกยิ้มอย่างนึกสนุก “คุณถัง ประธานเฮ่อถามคุณอยู่นะ ทำไมยังไม่รีบตอบเขาไปอีกล่ะ”ฉันเอ่ยเสียงเบา “เปล่าค่ะ ประธานฮั่วไม่ได้รังแ