ตอนที่ฉันเดินออกจากโรงแรม หิมะข้างนอกก็กำลังตกพอดีภายใต้แสงไฟริมถนน เกล็ดหิมะปลิวว่อนไปทั่ว แฝงไปด้วยความรู้สึกเงียบเหงาและหนาวเหน็บสายลมยามค่ำคืนพัดผ่านใบหน้าราวกับคมมีดอันเหน็บหนาวที่บาดลึกลงไป เจ็บมากจริง ๆนี่แหละคือเหตุผลว่าทำไมฉันถึงเกลียดฤดูหนาวมาก มันหนาวจนแทบทนไม่ไหวจริง ๆต่อให้ประติมากรรมน้ำแข็งของที่นี่จะสวยงามอลังการแค่ไหน ฉันก็จะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้วเพราะรีบร้อนออกมา ฉันจึงไม่ได้พันผ้าพันคอ เพียงแค่สวมเสื้อโค้ตขนเป็ดตัวใหญ่คลุมทับชุดนอนไว้ด้านใน ส่วนรองเท้าก็เป็นแค่รองเท้าแตะผ้าธรรมดา ๆลมหนาวพัดเข้าไปในคอเสื้อ ความหนาวยะเยือกซึมลึกถึงขั้วหัวใจ เย็นเยียบลงไปจนถึงก้นบึ้งความรู้สึกพอนึกถึงเหตุการณ์ในห้องเมื่อครู่นี้ หัวใจของฉันก็เจ็บแปลบขึ้นมาเป็นระลอก ความรู้สึกขมขื่นอันเข้มข้นเอ่อล้นออกมาขอบตาร้อนผ่าว แต่กลับไม่มีน้ำตาไหลลงมาแม้แต่หยดเดียวฉันสูดหายใจเข้าลึก กระชับคอเสื้อโค้ตขนเป็ดให้แน่นขึ้น แล้วเดินตรงไปยังลานจอดรถดึกดื่นป่านนี้ บนถนนแทบจะไม่มีผู้คน แม้แต่รถก็ยังบางตาเมื่อมาถึงจุดจอดรถ ฉันกดกุญแจรถ แต่รถกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆฉันลองกดดูอีกครั้
Read more
LOGIN
