All Chapters of หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน: Chapter 381 - Chapter 388

อารมณ์ของเฮ่อจือโจวในตอนนี้ดูไม่มั่นคงอย่างเห็นได้ชัดกว่าจะทำให้ฝั่งฮั่วหลิงสงบลงได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้ายังไม่รีบไปอีก เกรงว่าจะต้องมีเรื่องวุ่นวายอะไรเกิดขึ้นมาอีกแน่ถึงตอนนั้นอยากจะหนีก็คงหนีไม่พ้นแล้วจริง ๆลู่ฉางเจ๋อที่เข้าใจความหมาย รีบเข้าไปดึงตัวเฮ่อจือโจวทว่าเฮ่อจือโจวกลับสะบัดมือเขาออก แล้วเดินออกไปข้างนอกเงียบ ๆ ด้วยตัวเองลู่ฉางเจ๋อถอนหายใจ รีบวิ่งตามออกไปฉันเองก็ไม่กล้าอยู่นาน เอามือยันขอบโต๊ะบิลเลียดไว้ แล้วลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบากฮั่วหลิงมองฉันอย่างมีความนัย มุมปากเต็มไปด้วยรอยยิ้มขบขัน “คุณถังดูท่าเพลียมากเลยนะ แม้แต่ขายังอ่อนเปลี้ยไปหมด ทำไมล่ะ เมื่อคืนพอกลับไปก็ถูกประธานเฮ่อลงโทษหนักอีกแล้วเหรอ”คำว่า ‘ลงโทษ’ ถูกเขาพูดออกมาอย่างแฝงความหมายลึกซึ้ง ซ้ำยังเจือความนัยทางเพศอยู่เล็กน้อยฉันเอ่ยเสียงเรียบ “นั่นมันเรื่องระหว่างฉันกับประธานเฮ่อ ไม่รบกวนประธานฮั่วให้ต้องมาใส่ใจหรอกค่ะ”ฮั่วหลิงเคาะขี้บุหรี่ แค่นเสียงพลางเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “คุณนี่จงรักภักดีต่อประธานเฮ่อดีจังนะ แต่ตอนนี้ประธานเฮ่อของคุณปักใจเชื่อไปแล้วว่าเมื่อคืนคุณนอนกับผมแล้ว คุณคิดว่าเขายังจะต้อง

ฉันร้อนใจ รีบวิ่งตามไปทันที ทว่าขาทั้งสองข้างกลับอ่อนเปลี้ย จนล้มพับลงไปกองกับพื้นอย่างทุลักทุเล“เจ็บ...”ฉันตะโกนบอกเฮ่อจือโจวในที่สุดร่างสูงของชายหนุ่มก็ชะงักไปอึดใจหนึ่ง เขาหันกลับมามองฉันพลางขมวดคิ้วแน่นฉันงอเข่าขึ้นมา นวดฝ่ามือตัวเอง แล้วเงยหน้ามองเขาอย่างน่าสงสาร “เจ็บจริง ๆ นะ หนาวมากด้วย”ล้อเล่นหรือไงที่นี่มีแต่คนของฮั่วหลิงทั้งนั้น อย่าให้ถึงขั้นเขายังไม่ได้สับมือผู้ชายคนนั้น แต่กลับโดนหมอนั่นสับมือทิ้งเสียเองเลยฉันรู้สึกเหมือนจู่ ๆ ผู้ชายตรงหน้ากลายเป็นคนละคน เขากลายเป็นคนที่ไม่สุขุมเอาเสียเลยกลายเป็นคนวู่วามและทำตัวเป็นเด็กฉันแสร้งทำหน้าน่าสงสารพลางมองเขามือที่อยู่ข้างลำตัวของเขากำเข้าหากันแน่น สายตาดำลุ่มลึกจ้องมองฉันอยู่นาน ในที่สุดเขาก็เดินตรงเข้ามาหาเขานั่งยอง ๆ ลงตรงหน้าฉัน น้ำเสียงมืดมนแฝงไปด้วยความหงุดหงิดรำคาญใจ “คุณนี่นะ ป่วยยังไม่ทันหายดีแล้วจะวิ่งมาทำไม”ฉันพูดไม่ออกไปชั่วขณะหากฉันไม่รีบมาให้ทันเวลา เขาจะออกมาจากเทียนซ่างเหรินเจียนได้อย่างปลอดภัยหรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลยโทสะและจิตสังหารบนใบหน้าของชายหนุ่มไม่ได้ลดลงเลยสักนิดฉันเอ่ยกับเขาอย

ชายหนุ่มเดินออกมาพร้อมกับไอน้ำเกาะเต็มตัว ใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยความมืดมนเขาพันผ้าเช็ดตัวไว้รอบเอวเพียงผืนเดียว เผยให้เห็นท่อนบนทั้งหมดและฉันก็เห็นบาดแผลบนตัวเขาได้อย่างชัดเจนถึงแม้บาดแผลจะไม่ลึกนัก แต่ก็มีเยอะมาก ทั้งแผลเล็กแผลใหญ่ สั้นยาวไม่เท่ากันกระจายอยู่ทั้งตรงหน้าอก ช่วงเอว และบนท่อนแขนบาดแผลบางจุดยังมีเลือดซึมออกมาทว่าชายหนุ่มกลับเดินตรงดิ่งไปที่เตียง เหมือนไม่รู้สึกอะไรสภาพเป็นแบบนี้ เขายังมีหน้ามาบอกว่าจะไปสับมือฮั่วหลิงอีก ฮั่วหลิงไม่สับมือเขาทิ้งก็ถือว่าดีแค่ไหนแล้วทั้งที่รู้ว่าสู้ไม่ได้ แต่ก็ยังดึงดันจะไประบายอารมณ์ให้ได้ผู้ชายที่วู่วามและไร้เหตุผลขนาดนี้ ยากที่จะจินตนาการจริง ๆ ว่าเขาคือเฮ่อจือโจวหลังจากที่เฮ่อจือโจวขึ้นเตียงไป เขาก็เอนหลังพิงหัวเตียงแล้วไถโทรศัพท์มือถือ ทำเหมือนฉันเป็นอากาศธาตุฉันเองก็ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่เดินไปค้นหายาแก้หิมะกัดในกล่องปฐมพยาบาลบนโต๊ะกลางเงียบ ๆฉันกลั้นความเจ็บ ทายาลงบนรอยแผลที่ถูกหิมะกัดบนเท้าจนทั่ว จากนั้นก็เข้าไปล้างมือในห้องน้ำตอนเดินออกมา เฮ่อจือโจวก็ยังคงไถโทรศัพท์อยู่ท่าเดิมแต่คราบเลือดบนบาดแผลของเขากลับไห

“แหม คุณยังรู้จักเป็นห่วงเขาด้วยเหรอ” ลู่ฉางเจ๋อประชด “ผมก็นึกว่าคุณไม่มีหัวใจซะอีก”คำพูดนี้ไม่ว่าจะฟังอย่างไรก็รู้สึกระคายหูฉันเอ่ยเสียงเรียบ “คุณมีอะไรก็พูดมาตรง ๆ เถอะ ไม่ต้องมาพูดจาประชดประชันแบบนี้”ลู่ฉางเจ๋อแค่นเสียงเหอะ “ผมไม่กล้าว่าคุณหรอกนะ ยังไงตอนนี้ที่พึ่งของคุณก็คือฮั่วหลิง ผมคงไปยุ่งไม่ได้”ทุกถ้อยคำของลู่ฉางเจ๋อล้วนแฝงไปด้วยความประชดประชัน ฉันเองก็คร้านจะคุยด้วย จึงปิดประตูดังปังเขาตะคอกด้วยความโมโหอยู่หน้าประตู “ที่พวกเขาพูดน่ะไม่ผิดเลย คุณมันก็แค่คนอกตัญญูที่เลือดเย็นไร้หัวใจคุณคิดว่าจือโจวขาดคุณไม่ได้หรือไง ผมจะบอกอะไรให้นะ สองวันมานี้ จือโจวอยู่กับกู้ชิงชิงตลอดคุณคิดว่าเกาะฮั่วหลิงได้แล้วจะวิเศษวิโสหนักหนาหรือไง ถึงตอนที่โดนฮั่วหลิงเขี่ยทิ้ง คุณก็อย่าร้องห่มร้องไห้กลับมาหาจือโจวของเราก็แล้วกัน!”ฉันหลุบตามองปลายเท้าตัวเองที่แท้สองวันมานี้ เฮ่อจือโจวก็อยู่กับกู้ชิงชิงมาตลอดเหอะ มิน่าล่ะ สองวันมานี้ผู้หญิงคนนั้นถึงไม่ได้มากวนใจฉันฉันกระตุกยิ้มมุมปาก ทว่าในใจกลับมีความรู้สึกโหวงเหวงขึ้นมาแบบเงียบ ๆ“อ้าว จือโจว นายจะออกไปข้างนอกเหรอ”จู่ ๆ ก็ได้ยิน