Todos los capítulos de สาวเนิร์ดย้อนเวลา กลับมาเป็นดาวมหาลัย ยุค 90: Capítulo 11 - Capítulo 20

แสงเทียนดวงเล็กที่ส่องสว่างอยู่บนโต๊ะไม้ตัวเก่าในยามค่ำคืน สาดสะท้อนให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของโม่หย่าถิง หญิงสาววัยสิบแปดปีผู้มีจิตวิญญาณของผู้ที่เคยผ่านพ้นความตาย กำลังก้มหน้าก้มตาขีดเขียนบางสิ่งลงบนหน้ากระดาษสมุดอย่างตั้งใจ หลังจากที่เธอได้จัดแจงตารางเวลาสำหรับการอ่านหนังสือเตรียมสอบเกาเข่าอย่างเข้มงวดแล้ว เธอก็ตระหนักถึงความจริงอันโหดร้ายอีกข้อหนึ่งที่เคยพรากชีวิตเธอไปในอดีตชาติ นั่นคือความอ่อนแอของร่างกาย ในชาติที่แล้วเธอเอาแต่อุดอู้ทุ่มเทให้กับการทำงานหนัก อดหลับอดนอนจนร่างกายทรุดโทรม ซูบผอม และไร้เรี่ยวแรง เมื่อถึงคราวที่ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดจากเงื้อมมือของคนทรยศอย่างถงฮั่นสยง เธอจึงไม่มีพละกำลังแม้แต่จะปัดป้องหรือสลัดหลุดจากการบีบรัดที่ลำคอ ความตายในครั้งนั้นสอนให้เธอรู้ซึ้งว่า สติปัญญาที่เฉียบแหลมย่อมไร้ความหมายหากปราศจากภาชนะที่แข็งแกร่งคอยรองรับด้วยเหตุนี้ โม่หย่าถิงจึงตัดสินใจร่างตารางเวลาในชีวิตใหม่ขึ้นมาอีกส่วนหนึ่ง เธอไม่เพียงแค่มุ่งมั่นอยู่กับตำราเรียนเพื่อความเป็นเลิศทางวิชาการเท่านั้น แต่เธอเจียดเวลาอันมีค่าในแต่ละวันมาเพื่อดูแลรักษาร่างกายของตน

บรรยากาศของโรงเรียนมัธยมปลายประจำเมืองในยามเช้ายังคงดำเนินไปตามวิถีทางที่แสนจะคุ้นเคย เสียงกระดิ่งจักรยานดังประสานกับเสียงฝีเท้าของนักเรียนนับพันคนที่กำลังเร่งรีบเดินเข้าสู่รั้วโรงเรียน แสงแดดสีทองของฤดูใบไม้ผลิสาดส่องลงมากระทบกับยอดต้นสนที่เรียงรายอยู่ริมทางเดิน ใบไม้สีเขียวขจีพลิ้วไหวไปตามแรงลม หอบเอากลิ่นไอดินและกลิ่นหมึกพิมพ์จากหนังสือเรียนลอยปะปนอยู่ในอากาศ ทว่าในเช้าวันเปิดภาคเรียนวันแรกนี้ มีบางสิ่งบางอย่างที่กำลังจะเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล โม่หย่าถิงก้าวเท้าเข้าสู่บริเวณโรงเรียนด้วยจังหวะการเดินที่สม่ำเสมอและหนักแน่น พื้นรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดกระทบกับพื้นคอนกรีตเป็นจังหวะที่ทรงอำนาจ แผ่นหลังของหญิงสาวเหยียดตรงอย่างสง่างามดุจรูปสลักหินอ่อน ไหล่ทั้งสองข้างผึ่งผายและผ่อนคลาย ไม่มีร่องรอยของการเดินห่อไหล่ ก้มหน้าก้มตา หรือพยายามหดตัวให้ลีบเล็กลงเพื่อหลบเลี่ยงสายตาของผู้คนอย่างที่เด็กสาวคนเดิมเคยทำมาตลอดหลายปีท่วงท่าการก้าวเดินของเธอในยามนี้เปี่ยมไปด้วยบารมีและความมั่นใจ ราวกับผู้บัญชาการที่กำลังเดินทอดน่องตรวจตราอาณาจักรของตนเอง เสื้อพละสีขาวสลับน้ำเงินและกางเกงวอร์มที่เคยหลวม

ควันหลงจากข่าวลืออันสกปรกโสมมไม่ได้หยุดชะงักและถูกกักขังเอาไว้เพียงแค่ภายในรั้วเหล็กดัดของโรงเรียนมัธยมปลายประจำเมืองเท่านั้น ในสังคมยุคเก้าศูนย์ที่การสื่อสารยังคงพึ่งพาการสัญจรไปมาของผู้คนและคำพูดแบบปากต่อปาก ข่าวคราวที่เต็มไปด้วยความฉาวโฉ่และเรื่องราวคาวโลกีย์มักจะมีปีกบินได้ไกลและรวดเร็วเสมอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในย่านชุมชนแออัดที่บ้านเรือนปลูกสร้างติดกันจนแทบจะใช้ผนังอิฐร่วมกัน ผู้คนในละแวกนั้นมีความเชื่อมโยงกันอย่างแยกไม่ออก เรื่องราวของบ้านหนึ่งสามารถลอยข้ามกำแพงไปสู่อีกบ้านหนึ่งได้อย่างง่ายดายผ่านสายลมและเสียงกระซิบกระซาบ ข่าวลือเรื่องความงามที่เปล่งประกายอย่างผิดหูผิดตาของโม่หย่าถิง ได้ลอยลมมาถึงหูของบรรดาเพื่อนบ้านในละแวกชุมชนที่ครอบครัวของเธออาศัยอยู่อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ภาพลักษณ์ของโม่หย่าถิงในสายตาของชาวบ้านชุมชนนี้มาตลอดสิบแปดปี คือเด็กสาวที่เกิดในครอบครัวยากจนข้นแค้น เป็นเพียงเด็กเรียนหน้าตาเฉิ่มเชย สวมแว่นตาหนาเตอะ เดินห่อไหล่ และไม่เคยมีปากมีเสียงกับใคร ความเงียบขรึมและจืดชืดของเธอทำให้ผู้คนมักจะมองข้ามและไม่เคยให้ความสนใจ ทว่าเมื่อลูกเป็ดขี้เหร่ที่ทุกคนเคยมองข้าม

เสียงนกกระจอกที่เกาะอยู่ตามกิ่งต้นสนหน้าอาคารเรียนส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้วประสานกับเสียงกระดิ่งจักรยานที่ดังแว่วมาจากหน้าประตูโรงเรียน บรรยากาศยามเช้าในห้องเรียนชั้นมัธยมปลายปีสุดท้ายยังคงดำเนินไปอย่างคึกคักตามประสาวัยรุ่นที่กำลังมีพละกำลังล้นเหลือ ทว่าท่ามกลางเสียงพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานนั้น เสียงลำโพงกระจายข่าวตัวเก่าที่ติดอยู่ตรงมุมเพดานห้องก็ดังแทรกขึ้นมาด้วยเสียงแตกพร่า มันเป็นเสียงกระแอมไอของผู้อำนวยการโรงเรียนที่คุ้นเคย ก่อนที่น้ำเสียงแหบแห้งทว่าทรงอำนาจจะประกาศแจ้งข่าวสารประจำวันให้แก่นักเรียนทุกคนได้รับทราบ หนึ่งในหัวข้อการประกาศเช้าวันนี้คือเรื่องการต้อนรับนักเรียนที่เพิ่งย้ายเข้ามาเรียนกลางคันในภาคเรียนนี้ ผู้อำนวยการกล่าวถึงความจำเป็นและขอให้นักเรียนทุกคนให้การต้อนรับเพื่อนใหม่อย่างอบอุ่น โม่หย่าถิงซึ่งกำลังนั่งหลังตรงจดจ่ออยู่กับการแก้สมการคณิตศาสตร์ระดับสูงบนโต๊ะเรียนไม้ตัวเก่าทางมุมหลังห้อง ไม่ได้ให้ความสนใจกับเสียงประกาศนั้นในตอนแรก จนกระทั่งรายชื่อของนักเรียนใหม่ถูกเปล่งผ่านลำโพงกระจายข่าวออกมาทีละชื่อชื่อหนึ่งในนั้นดังสะท้อนก้องกังวานในโสตประสาทของหญิงสาว

เข็มวินาทีของนาฬิกาแขวนผนังเรือนเก่าที่ติดอยู่เหนือกระดานดำ ก้าวเดินหน้าไปอย่างเชื่องช้าทว่าดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของนักเรียนทุกคน บรรยากาศภายในห้องเรียนชั้นมัธยมปลายปีสุดท้ายในยามเช้าวันนี้ แตกต่างไปจากทุกวันที่เคยผ่านมาอย่างสิ้นเชิง ความเงียบสงัดที่เข้าปกคลุมไม่ได้เกิดจากความสงบสุข แต่มันคือความเงียบที่อัดแน่นไปด้วยความตึงเครียดและความหวาดผวา กลิ่นอายของความกดดันลอยวนเวียนอยู่ในอากาศที่ค่อนข้างอบอ้าวของฤดูใบไม้ผลิ วันนี้ไม่ใช่กระบวนการเรียนการสอนตามปกติที่ครูจะมายืนอธิบายเนื้อหาบนกระดานดำ แต่เป็นวันที่โรงเรียนจัดการสอบวัดระดับความรู้ครั้งสำคัญที่สุดก่อนที่การสอบเกาเข่าระดับประเทศจะมาถึงในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า การสอบย่อยครั้งนี้เปรียบเสมือนสมรภูมิจำลองที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อคัดกรองความสามารถ ประเมินศักยภาพ และบดขยี้ความหวังที่เลื่อนลอยของใครหลายคนให้แหลกสลายบนโต๊ะเรียนไม้ที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วน ไม่มีหนังสือเรียนหรือสมุดจดบันทึกใดๆ วางอยู่อีกต่อไป มีเพียงดินสอไม้ที่ถูกเหลาจนปลายแหลมเฟี้ยว ยางลบก้อนเล็ก และปากกาหมึกซึมที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างเป็นระเบียบ นักเรียนหลายคนมีอาการ