Todos los capítulos de สาวเนิร์ดย้อนเวลา กลับมาเป็นดาวมหาลัย ยุค 90: Capítulo 31 - Capítulo 40

แสงสีส้มอมแดงของดวงอาทิตย์ยามเย็นยอแสงตกลงมาอาบไล้หลังคากระเบื้องดินเผาของอาคารเรียน คลื่นความร้อนที่เคยแผดเผาตลอดช่วงบ่ายเริ่มบรรเทาเบาบางลง ทิ้งไว้เพียงความอบอ้าวที่ลอยอวลอยู่ในอากาศ เสียงกริ่งบอกเวลาเลิกเรียนดังยาวเหยียดเป็นสัญญาณปลดปล่อยเหล่านักเรียนมัธยมปลายให้เป็นอิสระจากความตึงเครียดในห้องสี่เหลี่ยม เสียงฝีเท้าดังกึกก้องไปทั่วระเบียงทางเดินพร้อมกับเสียงกระดิ่งจักรยานที่ดังประสานกันจากลานจอดรถด้านล่าง บรรยากาศของโรงเรียนในยุคเก้าศูนย์เต็มไปด้วยชีวิตชีวาของวัยรุ่นที่กำลังเร่งรีบกลับบ้านเพื่อไปใช้ชีวิตในแบบของตน ทว่าภายในห้องเรียนชั้นมัธยมปลายปีสุดท้าย มุมหลังสุดของห้องกลับมีบรรยากาศที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ได้เงียบเหงาและไม่ได้วุ่นวายจนไร้ระเบียบ แต่กลับเต็มไปด้วยความคึกคักในรูปแบบของการแสวงหาความรู้โม่หย่าถิงยังคงนั่งแผ่นหลังตั้งตรงอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าของเธอ ท่วงท่าของหญิงสาวยังคงสง่างามและเปี่ยมไปด้วยบารมีดุจรูปสลักหินอ่อนที่ไม่มีวันผุกร่อน รอบโต๊ะเรียนของเธอไม่ได้ว่างเปล่าอีกต่อไป บัดนี้มันถูกห้อมล้อมไปด้วยกลุ่มเพื่อนร่วมชั้นหลายคนที่ยืนเบียดเสียดกันอย่างเ

ค่ำคืนสุดท้ายก่อนที่รุ่งอรุณแห่งการสอบเกาเข่าระดับประเทศจะเปิดฉากขึ้น บรรยากาศโดยรอบหมู่บ้านชนบทในยุคเก้าศูนย์ตกอยู่ในความเงียบสงัดที่แสนจะผิดแผกไปจากทุกค่ำคืนที่ผ่านมา มันไม่ใช่ความเงียบสงบที่เกิดจากการหลับใหลพักผ่อนตามปกติ ทว่ามันคือความเงียบที่เกิดจากการกลั้นหายใจของทุกผู้คนในหมู่บ้าน ราวกับว่าอากาศธาตุถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความตึงเครียดและความคาดหวังที่หนักอึ้งกดทับลงมาบนหลังคากระเบื้องดินเผาของทุกหลังคาเรือน ไม่มีเสียงสุนัขเห่าหอนไล่กวดกันตามท้องถนนดินลูกรัง ไม่มีเสียงวิทยุหรือโทรทัศน์ที่มักจะเปิดเสียงดังลั่นจากบ้านของเศรษฐีประจำหมู่บ้าน และไม่มีแม้แต่เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วของบรรดาแม่บ้านที่มักจะจับกลุ่มสนทนากันในยามวิกาล ทุกครอบครัวที่มีลูกหลานเตรียมตัวเข้าสู่สมรภูมิสอบในวันพรุ่งนี้ ต่างพากันปิดบ้านเงียบเชียบ ปิดไฟดวงที่ไม่จำเป็น และเดินเหินด้วยปลายเท้าเพื่อไม่ให้เกิดเสียงดังรบกวนสมาธิของสายเลือดผู้เป็นความหวังเดียวของตระกูลแสงไฟสีเหลืองนวลจากหลอดไส้ทังสเตนดวงเล็กๆ ส่องลอดผ่านรอยแยกของหน้าต่างไม้ผุพังออกมาให้เห็นเป็นหย่อมๆ ท่ามกลางความมืดมิด บ่งบอกให้รู้ว่าบรรดาเ

ความเงียบสงัดที่กดทับทั่วทั้งบริเวณสนามสอบถูกทำลายลงอย่างเฉียบพลันด้วยเสียงออดไฟฟ้าที่แผดเสียงกังวานก้องไปทั่วทุกชั้นของอาคารเรียน เสียงนั้นยาวนานและแหลมบาดหูราวกับเสียงสัญญาณเตือนภัยในสมรภูมิรบ มันคือเสียงที่กระชากวิญญาณของเด็กนักเรียนมัธยมปลายวัยสิบแปดปีทุกคนให้หลุดออกจากภวังค์แห่งความหวาดกลัว เพื่อเผชิญหน้ากับความเป็นจริงอันโหดร้ายของการสอบเกาเข่าระดับประเทศ บรรยากาศภายในห้องสอบหมายเลขเก้าทวีความตึงเครียดขึ้นจนถึงขีดสุด อากาศที่เคยไหลเวียนอย่างเป็นธรรมชาติกลับหยุดนิ่งและหนักอึ้งจนแทบจะจับต้องได้ กรรมการคุมสอบชายหญิงสองคนที่มีใบหน้าเรียบตึงและเคร่งขรึมประดุจผู้คุมกฎแห่งยมโลก เริ่มขยับตัวปฏิบัติหน้าที่อย่างเคร่งครัด พวกเขาเดินถือปึกกระดาษข้อสอบและกระดาษคำตอบวิชาภาษาจีน ซึ่งเป็นวิชาแรกของการชี้ชะตาชีวิต แจกจ่ายให้แก่นักเรียนแถวหน้าสุดเพื่อส่งต่อกันไปทางด้านหลัง"ห้ามเปิดข้อสอบจนกว่าจะได้รับสัญญาณอย่างเด็ดขาด"เสียงประกาศกร้าวของกรรมการคุมสอบชายดังก้องขึ้น เป็นคำสั่งที่เฉียบขาดและไม่มีใครกล้าฝ่าฝืน เสียงกระดาษที่เสียดสีกันดังสวบสาบไปทั่วบริเวณ กลิ่นหมึกพิมพ์โรเนียวที่เพิ่งพ

การเดินทางอันยาวนานและแสนจะทรหดบนเส้นทางแห่งการทดสอบทางสติปัญญาได้ดำเนินมาถึงโค้งสุดท้ายแล้ว วันเวลาที่ผ่านพ้นไปตลอดหลายสิบชั่วโมงแห่งการเค้นสมองประดุจการรีดเค้นหยาดน้ำหยดสุดท้ายออกจากผืนทรายที่แห้งผาก บรรยากาศของโรงเรียนมัธยมปลายประจำเมืองในยามเช้าของวันสุดท้ายนี้แตกต่างไปจากวันแรกอย่างสิ้นเชิง แสงแดดที่เคยมองดูสดใสและเต็มไปด้วยความหวัง บัดนี้กลับถูกมองว่าเป็นเพียงแสงสว่างที่สาดส่องลงมาเพื่อแผดเผาเศษซากความหวังที่หลงเหลืออยู่ของใครหลายคนให้มอดไหม้เป็นจุณ การสอบในวันนี้คือการชี้ชะตาขั้นเด็ดขาดด้วยข้อสอบวิชาความรู้ทั่วไปและวิชาสายวิทยาศาสตร์ ซึ่งครอบคลุมเนื้อหาอันกว้างใหญ่ไพศาลและลึกล้ำเกินกว่าที่สมองของเด็กวัยรุ่นธรรมดาจะสามารถจดจำได้ทั้งหมด พื้นไม้กระดานของระเบียงทางเดินส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดตามจังหวะการก้าวเดินที่ไร้เรี่ยวแรงของเหล่านักเรียนความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดหลายวันเริ่มเกาะกินและสลักลึกลงบนใบหน้าของนักเรียนทุกคนอย่างชัดเจนจนไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป ใต้ตาของพวกเขาดำคล้ำและบวมเป่งราวกับคนป่วยหนักที่ไม่ได้หลับนอนมาแรมเดือน ผิวพรรณที่เคยมีเลือดฝาดแห่งวัยหนุ่มสาวกลับซีดเ

แสงแดดอ่อนจางของช่วงสายในฤดูร้อนสาดส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างกระจกที่เต็มไปด้วยคราบฝุ่นละออง ทาบทับลงบนพื้นไม้กระดานที่เริ่มผุกร่อนตามกาลเวลา วันนี้คือวันสุดท้ายของการมาโรงเรียนเพื่อเก็บข้าวของเครื่องใช้และทำความสะอาดห้องเรียน บรรยากาศภายในอาคารเรียนชั้นมัธยมปลายปีสุดท้ายของยุคเก้าศูนย์เต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวายที่เจือปนไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ของการจากลา เสียงลากโต๊ะและเก้าอี้ไม้เสียดสีกับพื้นดังก้องกังวานไปทั่วระเบียงทางเดิน ผสมผสานกับเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วและเสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความเศร้าสร้อยของเหล่านักเรียนวัยรุ่นที่กำลังจะก้าวพ้นช่วงวัยแห่งความเยาว์วัย ฝุ่นผงชอล์กสีขาวล่องลอยคว้างอยู่ในอากาศขณะที่เวรทำความสะอาดกำลังใช้แปรงลบกระดานอย่างขะมักเขม้น หวังจะลบร่องรอยของสมการและตัวอักษรที่เคยสร้างความปวดหัวให้พวกเขายาวนานนับปีให้หมดสิ้นไปนักเรียนหลายคนจับกลุ่มล้อมวงกันที่มุมห้อง บางคนนำสมุดเฟรนด์ชิปเล่มหนาที่หน้าปกประดับด้วยลวดลายดอกไม้และตัวการ์ตูนยอดฮิตในยุคนั้น มาส่งต่อให้เพื่อนสนิทได้เขียนข้อความอำลาและอวยพรให้โชคดีในอนาคต หยาดน้ำตาแห่งความผูกพันเอ่อท้นขึ้นมาในดวงตาของเด็กสาวหล