Todos los capítulos de สาวเนิร์ดย้อนเวลา กลับมาเป็นดาวมหาลัย ยุค 90: Capítulo 21 - Capítulo 30

แสงแดดยามเช้าพยายามสาดส่องทะลุผ่านม่านหมอกควันและฝุ่นละอองเข้ามายังบานหน้าต่างกระจกที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วน ทว่าแสงสว่างอันอบอุ่นนั้นกลับไม่อาจเจาะทะลวงผ่านกำแพงแห่งความตึงเครียดที่กั้นขวางอยู่ภายในห้องเรียนชั้นมัธยมปลายปีสุดท้ายได้เลย บรรยากาศในห้องเรียนช่วงเช้าวันนี้เต็มไปด้วยความอึดอัดและหนักอึ้งราวกับมีก้อนหินขนาดมหึมาทับถมอยู่บนบ่าของนักเรียนทุกคน อากาศที่ควรจะปลอดโปร่งกลับให้ความรู้สึกตีบตันจนแทบจะหายใจไม่ออก กลุ่มนักเรียนต่างจับกลุ่มล้อมวงพูดคุยกันด้วยสีหน้าซีดเซียวและแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น หัวข้อสนทนาเพียงหนึ่งเดียวที่ดังก้องอยู่ในห้องคือเรื่องข้อสอบวัดระดับความรู้มหาโหดที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อวันก่อนเสียงบ่นพึมพำถึงความยากลำบากของการหาคำตอบดังระงมไปทั่วทุกมุมห้อง หลายคนยกมือขึ้นขยี้เส้นผมของตนเองจนยุ่งเหยิง บางคนนั่งกัดเล็บจนสั้นกุดด้วยความวิตกกังวลถึงอนาคตที่กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย การสอบเกาเข่าคือตัวกำหนดชะตากรรมของชีวิต หากคะแนนสอบย่อยครั้งนี้พังทลาย ความหวังที่จะก้าวเข้าสู่มหาวิทยาลัยอันทรงเกียรติก็คงดับวูบลง ท่ามกลางความหวาดผวาและความโกลาหลทางอารมณ์ของคนทั้

ความเงียบงันที่ทิ้งตัวลงมาปกคลุมห้องเรียนชั้นมัธยมปลายปีสุดท้ายในยามนี้ ช่างเป็นความเงียบที่หนักอึ้งและบีบคั้นจิตใจเสียจนผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์แทบจะลืมวิธีการหายใจ อากาศภายในห้องที่เคยอบอ้าวจากแสงแดดยามสายในฤดูใบไม้ผลิของยุคเก้าศูนย์ กลับให้ความรู้สึกหนาวเหน็บขึ้นมาอย่างกะทันหัน ฝุ่นผงชอล์กสีขาวที่ล่องลอยคว้างอยู่ในลำแสงอาทิตย์ดูคล้ายกับจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ข้อกล่าวหาอันร้ายแรงที่พรั่งพรูออกมาจากริมฝีปากของเด็กสาวหัวโจก ดังก้องกังวานสะท้อนไปมาบดขยี้ความสงบสุขจนแหลกละเอียด ท่ามกลางสายตาแห่งความคลางแคลงใจ สายตาแห่งความริษยา และสายตาแห่งความหวาดหวั่นนับสิบๆ คู่ที่พุ่งเป้ามายังมุมหลังห้อง โม่หย่าถิงกลับเป็นเพียงบุคคลเดียวที่ยังคงรักษาสภาวะอารมณ์เอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบไร้รอยขีดข่วน หญิงสาวผู้นั่งอยู่เบื้องหลังโต๊ะเรียนไม้กระดานเก่าๆ ไม่ได้แสดงอาการสะดุ้งตกใจ ไม่ได้เบิกตากว้างด้วยความหวาดผวา และไม่มีแม้แต่หยาดน้ำตาแห่งความอัปยศอดสูเอ่อท้นขึ้นมาให้เห็นเลยแม้แต่น้อยสำหรับจิตวิญญาณของผู้ที่เคยผ่านการฟาดฟันในสมรภูมิธุรกิจอันโหดร้าย เคยเผชิญหน้ากับการหักหลังที่แลกมาด้วยความตาย ข้อกล่าวห

ความเงียบงันภายในห้องเรียนชั้นมัธยมปลายปีสุดท้ายในยามนี้ เป็นความเงียบที่หนักอึ้งและเต็มไปด้วยความกดดันจนแทบจะจับต้องได้ อากาศที่เคยไหลเวียนอย่างเป็นธรรมชาติกลับหยุดนิ่งราวกับถูกแช่แข็งด้วยความตกตะลึงของคนทั้งห้อง ฝุ่นชอล์กสีขาวที่ล่องลอยคว้างอยู่ในลำแสงอาทิตย์ยามสาย ค่อยๆ ร่วงหล่นลงสู่พื้นกระดานไม้อย่างเชื่องช้า สายตาทุกคู่ยังคงเบิกกว้างและจับจ้องไปที่ตัวเลขและสัญลักษณ์การคำนวณบนกระดานดำแผ่นใหญ่ ท่ามกลางบรรยากาศที่แสนจะบีบคั้นนั้น ครูประจำชั้นชายวัยกลางคนผู้มีใบหน้าเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยความเข้มงวดตลอดเวลา ค่อยๆ ก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้กระดานดำด้วยท่วงท่าที่เชื่องช้าและระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าการเคลื่อนไหวที่รุนแรงเกินไปจะทำให้ความจริงอันน่ามหัศจรรย์ตรงหน้าสูญสลายหายไป เสียงรองเท้าหนังของครูกระทบกับพื้นไม้กระดานดังเป็นจังหวะที่ก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของนักเรียนทุกคนเมื่อเดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้าผลงานการคำนวณของโม่หย่าถิง ครูประจำชั้นก็ยกมือขึ้นขยับกรอบแว่นตาของตนเองให้เข้าที่ ดวงตาที่เริ่มมีริ้วรอยแห่งวัยหรี่แคบลงขณะที่เพ่งมองตัวอักษรและตัวเลขที่ถูกเขียนด้วยลายมืออันงดงามและเป

แสงแดดอันร้อนระอุในช่วงสายของฤดูใบไม้ผลิสาดส่องลงมากระทบหลังคาอาคารเรียนคอนกรีตสีเทาหม่น บรรยากาศภายในโรงเรียนมัธยมปลายประจำเมืองเต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงจอแจของวัยรุ่นยุคเก้าศูนย์ ทว่าสำหรับฉินโหรวหลันแล้ว เสียงหัวเราะและรอยยิ้มของผู้คนรอบกายกลับเปรียบเสมือนเข็มแหลมนับพันเล่มที่พุ่งเข้าทิ่มแทงโสตประสาท หล่อนยืนหลบมุมอยู่หลังเสาปูนต้นใหญ่ริมระเบียงทางเดิน สองมือเล็กๆ บีบขอบกระโปรงนักเรียนสีเข้มเอาไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตากลมโตที่เคยแสร้งทำเป็นใสซื่อบริสุทธิ์บัดนี้เบิกกว้างและแดงก่ำไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความอิจฉาริษยาที่ลุกโชนอยู่ภายในอก สายตาของดอกบัวขาวจับจ้องทะลุผ่านหน้าต่างกระจกบานใสเข้าไปยังพื้นที่มุมหลังห้องเรียน ซึ่งเป็นอาณาเขตของโม่หย่าถิงอย่างไม่ลดละภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าคือร่างบอบบางของโม่หย่าถิงที่นั่งแผ่นหลังตั้งตรงสง่างามราวกับราชินีผู้สูงศักดิ์ ล้อมรอบไปด้วยกลุ่มนักเรียนชายจากหลากหลายห้องเรียนที่พากันมาห้อมล้อมและพยายามเรียกร้องความสนใจ เด็กหนุ่มเหล่านั้นต่างแย่งกันนำขนมขบเคี้ยวราคาแพง น้ำอัดลมกระป๋อง และสมุดจดบันทึกสีสันสดใสมาวางกองไว้บนโต๊ะเรียนไม้ตัวเก่าข

พายุแห่งความอิจฉาริษยาและแผนการสกปรกที่เคยพัดโหมกระหน่ำอยู่รอบกายได้สงบลงอย่างราบคาบ เมื่อความโง่เขลาของฉินโหรวหลันถูกตอกกลับด้วยความว่างเปล่า โม่หย่าถิงไม่ได้ให้ความสนใจกับใบหน้าที่ซีดเผือดหรือแววตาที่เต็มไปด้วยความอับอายของอดีตเพื่อนรักอีกต่อไป สำหรับหญิงสาวผู้มีจิตวิญญาณผ่านการต่อสู้ในโลกธุรกิจอันโหดร้ายมาอย่างโชกโชน การเสียเวลาไปกับการเยาะเย้ยคนพาลถือเป็นการกระทำที่ไร้สาระและเปล่าประโยชน์ที่สุด เมื่อสามารถกำจัดความวุ่นวายและกวาดล้างสายตาแห่งความเคลือบแคลงสงสัยออกไปจากอาณาเขตของตนเองได้อย่างหมดจด โม่หย่าถิงก็ตัดสินใจก้าวเข้าสู่โหมดเก็บตัวอย่างเป็นทางการ เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการสอบเกาเข่าระดับประเทศที่กำลังขยับใกล้เข้ามาทุกขณะด้วยความสมบูรณ์แบบที่สุดพื้นที่บริเวณมุมสุดของห้องเรียนด้านหลัง ซึ่งมีโต๊ะไม้ตัวเก่าที่มีรอยขีดข่วนและเก้าอี้ที่ขาไม่ค่อยเท่ากัน ได้ถูกสถาปนาให้กลายเป็นป้อมปราการศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่อนุญาตให้ผู้ใดก้าวล่วงเข้ามา บรรยากาศรอบกายของหญิงสาวแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบสงบที่แสนจะเยือกเย็น ราวกับมีกำแพงแก้วที่มองไม่เห็นกางกั้นเธอออกจากโลกภายนอก แสงแดดยามบ่ายที่ส