All Chapters of DYING TO HOLD YOU: Chapter 41 - Chapter 48

“What is this all about, Joaquin?” inosenteng tanong ni Rachel. May guesting sana siya sa isang morning talk show pero na-cancel iyon dahil ipinatawag sila ng manager niya sa meeting na hindi niya alam ang agenda. Iginala niya ang tingin sa mga taong naroon sa conference room. Si Joaquin na nakaupo sa head chair, si Mr. Rivero na nasa kaliwa nito. May tatlong upuang bakante sa kanan ni Joaquin bago ang tatlong empleyado na kilala lang niya sa mukha. Katabi naman ni Mr. Rivero ang head ng HR. Ang lawak ng ngiti niya nang maupo sa isa sa tatlong bakanteng upuan sa kanan ni Joaquin, at naupo naman ang manager niyang si Mama Ber sa bakanteng upuan sa kanan niya. “Ang aga ng meeting na 'to. I was supposed to be on TV in an hour, but I don' t think I could make it since hindi rito sa building ang setup. What's the emergency?” magaan ang tonong sabi niya. “What lies are you spreading, Ms. Barrameda?” panimula ni Victor. Bahagyang nagitla si Rachel pero hindi siya

Naramdaman ni Claude ang pag-alis ng mommy niya sa kama kaya sinilip niya ito sa isang mata. Tumayo siya nang lumabas ang mommy niya, at lumabas lang siya ng kwarto nang marinig ang pagbukas at pagsara ng pinto sa common bathroom. Walang ingay siyang lumabas at tumapat sa nakasarang pintuan. Dinig na dinig niya ang impit na pag-iyak ng nasa loob niyon. Gusto na rin niyang umiyak dahil umiiyak na naman ang mommy niya, pero kailangan niyang maging matapang. “Mommy...” usal niya, suminghot siya para pigilan ang mapaiyak. Naupo siya sa gilid ng pintuan saka iniyukyok ang ulo sa mga tuhod. Hihintayin lang niyang kumalma ang mommy niya saka niya ito kakatukin. Lumipas ang matagal na minuto. Naalimpungatan si Claude nang malaglag ang ulo niya sa pagkakapatong sa mga tuhod. Nakaidlip ang kawawang paslit. At nang maalalang nasa labas siya ng bathroom kung nasaan ang mommy niya, gumapang siya palapit sa pintuan at pinakinggan ang nasa loob niyon. Tahimik na. Tumayo s

Masama na ba siyang ina kung sasabihin niyang nakahinga siya nang maluwag sa isiping isasama ni Joaquin ang mga bata sa isang linggong Japan trip na plinano nito? Pakiramdam niya, exhausted na exhausted ang katawan at isip niya—na gugustuhin muna niyang lumayo sa kambal para bigyan ng oras ang sarili. Kaya kahit hindi siya sanay na malayo sa mga bata, pumayag siya. Inalis niya ang takot na baka hindi na ibalik ni Joaquin ang mga anak niya. Ayaw niyang makaramdam nang ganitong klase ng pakiramdam. Ayaw niyang maramdaman na napapagod siyang maging ina ng kambal. Mahal na mahal niya ang mga anak—higit pa sa sarili niya. Pero dumarating din pala ang pagkakataon na mauubos at mauubos ka bilang tao. Pero ngayong pinapanood niya sina Claude at Claudine na tuwang-tuwa sa mga nakikita. Lalo na ang anak niyang lalaki na mas madalas pang seryoso kaysa sa kaniya—ngayon lang niya nakitang kumilos nang naaayon sa edad nito. And she was thankful she was given the chance to witne

“Let's take pictures, Mommyyyy!” tumitiling anyaya ni Claudine sa mommy niya. Nagpapapadyak pa ang mga paa nito habang nakataas ang mga braso sa magkabilang gilid ng mukha, nanggigigil sa tuwa. Naiiling na natatawa na lang si Rinoah sa pagiging hyper ng anak. “Daddy, pi-picture mo kami dalawa Mommy!” aniya pa, saka umikot-ikot at feel na feel ang pag-ikot din ng laylayan ng bestidang suot. “All right.” Iminuwestra ni Joaquin ang kamay sa isa sa mga bodyguard para hingin ang DSL camera. Mabilis na tumakbo si Claudine palapit sa mommy niya. “Pose like this, Mom,” utos niya rito, saka siya tumabi ng tayo rito. Patalikod na tumayo si Claudine kay Rinoah. Inilagay niya ang kaliwang kamay sa baywang, inihakbang ang kanang paa sa unahan, saka bahagyang ipinaling ang katawan paharap sa daddy niya at tumingin dito nang walang ngiti at bahagyang naka-chin up. Nakagat ni Rinoah ang pang-ibabang labi para pigilan ang pagngiti habang pinapanood ang pag-pose ng babaeng a