All Chapters of เกิดใหม่อีกทีข้าผู้นี้ขอเป็นปลาเค็ม: Chapter 11 - Chapter 20

ปกติแล้วชุยชิงอีมักจะมานอนอาบแดด อ่านตำราแทะเมล็ดแตงบนเก้าอี้นอนตัวนั้น แต่วันนี้นางกลับเอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในห้อง ทำให้ชุยวั่งชูอดคิดไม่ได้ว่าการเข้าวังในวันนี้คงจะทำให้ชุยชิงอีได้รับความน้อยเนื้อต่ำใจอยู่ไม่น้อย เขาค่อยๆ ดึงตั๋วเงินออกจากชายแขนเสื้ออย่างปวดใจ ยื่นเงินปึกนั้นให้บ่าวรับใช้ด้วยมืออันสั่นเทา“นำเงินนี้ไปมอบให้คุณหนูใหญ่ บอกนางว่าไม่ต้องน้อยเนื้อต่ำใจไปหรอก ให้นางนำเงินนี้ไปซื้อของเพื่อปลอบประโลมจิตใจ วันพรุ่งนี้ท่านพ่อของนางจะจัดการกับคนสกุลหวังให้นางเอง”เมื่อเอ่ยจบชุยวั่งชูก็เดินไปที่ห้องหนังสือ เขารู้ดีว่าบุตรสาวตัวน้อยของเขานอกจากความเกียจคร้านแล้วนางยังชอบเงิน เงินจำนวนนี้คือเงินที่เขาแอบสะสมเอาไว้ใช้จ่ายในยามจำเป็น ช่วงนี้ฮูหยินของเขาโหดร้ายยิ่งนัก นางยึดเงินเบี้ยหวัดรายเดือนของเขาไปแบ่งเงินกึ่งหนึ่งให้เรือนซวีถงส่วนที่เหลือนางบอกว่าจะเก็บเอาไว้สำหรับค่าใช้จ่ายส่วนตัวของลูกๆ นางมอบเงินค่าน้ำร้อนน้ำชาให้เขาแค่เพียงเศษเงินอันน้อยนิด เขาพยายามเก็บสะสมมาตั้งนานกว่าจะได้เงินก้อนนี้มา แต่พอรู้ว่ายามนี้บุตรสาวของเขาไม่สบายใจจนไม่คิดจะมานอนอาบแดดเขาก็อดรู้สึกปวดใจไม่ได้ จ

จวบจนผ่านไปอีกหนึ่งวันข่าวลือในเมืองหลวงจึงทำให้ชุยชิงอีล่วงรู้ว่าบิดาของนางทำสิ่งใดในท้องพระโรงเพื่อบุตรสาว แม้ว่าชุยวั่งชูเคยพูดว่าเขาจะช่วยจัดการกับคนสกุลหวังให้นาง แต่นางที่คิดเอาเองว่าตนเองได้ใช้ชีวิตเป็นบุตรสาวของเขามาแล้วสองชาติย่อมจะสามารถเข้าใจเขาได้มากที่สุด นางจึงคิดว่าสิ่งที่เขาทำลงไปเป็นแค่เพียงการทำเพื่อขัดแข้งขัดขาคนสกุลหวังในราชสำนักเพียงเท่านั้นจวบจนพระสนมเต๋อเฟยส่งองค์ชายรองและนางข้าหลวงใหญ่ข้างกายมาที่จวน นำของกินและของใช้ภายในวังมามอบให้ ยังมีผ้าไหมแพรพรรณรวมไปถึงเครื่องประดับล้ำค่ามาที่จวน ชุยชิงอีจึงพึ่งจะเข้าใจว่าชุยวั่งชูจำเป็นต้องอาศัยอำนาจบารมีของพระสนมเต๋อเฟยและองค์ชายรองเสียที่ไหน คนที่ตั้งใจจะอาศัยอำนาจและบารมีของเขาคือพระสนมเต๋อเฟยและองค์ชายรองต่างหาก“ฝากองค์ชายรองกราบทูลพระสนมแทนหม่อมฉันด้วยเพคะว่าหม่อมฉันและชิงอีรู้สึกซาบซึ้งในน้ำพระทัยของพระสนมเป็นอย่างมาก เพียงแต่ทั้งหม่อมฉันและชิงอีขอรับไว้แค่เพียงขนมและข้าวของเครื่องใช้ที่พระสนมมีพระเมตตาประทานมาให้ก็พอ ผ้าไหมแพรพรรณรวมไปถึงเครื่องประดับล้ำค่าหม่อมฉันไม่กล้ารับเอาไว้หรอกเพคะ หากหม่อมฉันกล้ารับเอาไ

ชุยชิงอีและพี่ชายทั้งสามนั่งรถม้าออกจากจวนสกุลชุยไปชมพิธีการการต้อนรับท่านอ๋องเก้าหลี่หานโม่ ที่ยกทัพกลับเมืองหลวงหลังจากที่เขานำทัพใหญ่ไปทำศึกกับแคว้นเป่ยแล้วได้รับชัยชนะกลับมา หลี่เหิงฮ่องเต้เสด็จไปรอต้อนรับการกลับมาของแม่ทัพใหญ่ที่หน้าประตูเมืองด้วยพระองค์เอง โดยมีบรรดาเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงรวมถึงฮองเฮาและบรรดาพระสนมที่ได้รับความโปรดปรานติดตามไปด้วยยามรถม้าของจวนสกุลชุยแล่นเข้าใกล้ถนนเส้นหลักที่มุ่งสู่ประตูเมือง เสียงผู้คนก็หนาแน่นขึ้นจนแทบกลบเสียงฝีเท้าม้า ธงทิวหลากสีปักเรียงรายสะบัดไหวตามแรงลม กลิ่นธูปจากศาลเจ้าเล็กๆ ริมทางปะปนกับกลิ่นแป้งหอมของสตรีที่แต่งกายงดงามออกมารอชื่นชมขบวน กลิ่นน้ำชาและขนมอบล่องลอยมาจากโรงน้ำชา แผงร้านค้าที่ตั้งเรียงรายอยู่สองฟากถนนแสดงให้เห็นถึงความกระตือรือร้นของผู้คนในเมืองหลวงที่จะต้อนรับท่านอ๋องเก้าและแม่ทัพนายกองของเขาที่สามารถคว้าชัยชนะจากการศึกในครั้งนี้ชุยชิงอีเอนกายพิงหมอนในรถม้าอย่างเกียจคร้านแต่ดวงตากลับเป็นประกาย นางยื่นมือแหวกม่านหน้าต่างรถม้ามองออกไปข้างนอก นางมองเห็นเด็กเล็กถูกอุ้มขึ้นบ่า ผู้คนเบียดเสียดกันอยู่จนเต็มสองฝากถนน แม้แต่บ่าวไพร่

แม้จะอยู่ท่ามกลางเสียงฮือฮาและสายตาจากผู้คนนับร้อยที่จ้องมองมา ชุยชิงอีกลับรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบเงียบงันลง นางคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าหลี่เหิงฮ่องเต้ ด้านข้างคือบิดา และท่านอ๋องเก้าหลี่หานโม่ที่ยังคงคุกเข่าอยู่ หัวใจของนางเต้นระรัวเมื่อคิดได้ว่าอีกไม่นานอาจจะมีประกาศพระราชโองการพระราชทานสมรสให้นางกับท่านอ๋องเก้าหลี่หานโม่เดิมทีนางมีความตั้งใจว่าชีวิตในชาตินี้นางจะเป็นปลาเค็ม ไม่ต้องเหน็ดเหนื่อย ไม่ต้องแย่งชิง แต่สถานการณ์ในยามนี้ช่างบีบคั้นหัวใจของนางเหลือเกินและตัวแปรสำคัญที่ก่อให้เกิดความเปลี่ยนแปลงในครั้งนี้คือหลี่หานโม่ เขาทำให้นางรู้สึกสงสัยจนต้องเอ่ยปากถามออกมา“ท่านไม่ได้ดื่มน้ำแกงยายเมิ่งหรือ” ชุยชิงอีกระซิบถามเขาเสียงเบา นางไม่คาดหวังว่าจะได้รับคำตอบจากเขา แต่หลี่หานโม่กลับกระซิบตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงแผ่วต่ำ“อือ ข้าเทให้คนที่ต่อแถวอยู่ด้านหลังข้า”คำตอบของเขาทำให้หัวคิ้วของชุยชิงอีขมวดมุ่น นางเงยหน้าขึ้นไปมองเขา แล้วจึงหันไปยิ้มประจบเอาใจหลี่เหิงฮ่องเต้และองค์ฮองเฮา“ขอบพระทัยที่ทรงมีพระเมตตาต่อหม่อมฉันเพคะ เพียงแต่ยามนี้หม่อมฉันยังอยากใช้ชีวิตอยู่กับท่านพ่อและท่านแม่ ยังไม่อยา

ในโถงหลักของจวนคนในครอบครัวสกุลชุยกำลังกินมื้อเย็นกันด้วยความชื่นมื่น เรือนซวีถงกลับมีแค่เพียงเฉินเวินเหนียง ชุยชิงหว่านและสาวใช้คนสนิทของเฉินเวินเหนียงนั่งอยู่ในห้องโถงเล็กของเรือนด้วยสีหน้าอึมครึม ยามนี้พวกนางสองแม่ลูกกำลังนั่งฟังถ้อยคำรายงานจากสาวใช้ถึงเรื่องที่ผู้คนภายในจวนกำลังเอ่ยถึง“คนในโรงครัวต่างก็พูดกันว่าวันนี้ทั้งท่านอ๋องเก้า องค์ชายใหญ่และองค์ชายรองต่างคุกเข่าขอพระราชทานการหมั้นหมายกับคุณหนูใหญ่เจ้าค่ะ แต่คุณหนูใหญ่กลับเลือกหมั้นหมายกับท่านอ๋องเก้า จึงมีประกาศราชโองการพระราชทานการหมั้นหมายของคุณหนูใหญ่กับท่านอ๋องเก้าเจ้าค่ะ” คำบอกเล่าของสาวใช้ทำให้เฉินเวินเหนียงบิดผ้าเช็ดหน้าในมือแน่น“เป็นอย่างที่ข้าคิดเอาไว้ นังเด็กนั่นไม่ธรรมดาเลย หากไม่ใช่เพราะนาง ยามนี้ข้าก็คงจะได้เป็นภรรยารองหรือไม่ก็อนุชั้นเอก ฐานะของเจ้าก็คงจะสูงส่งมากกว่านี้ ด้วยความงามของเจ้าและสิ่งที่เจ้าร่ำเรียนมาหลายปีมานี้คนที่เหล่าองค์ชายและท่านอ๋องต้องคุกเข่าขอพระราชทานการหมั้นหมายด้วยควรจะเป็นเจ้า” คำพูดของเฉินเวินเหนียงทำให้ชุยชิงหว่านพยักหน้าแล้วเอ่ยออกมาเสียงเบา“ท่านแม่ไม่ต้องแค้นใจไปหรอกเจ้าค่ะ ถึงอ