All Chapters of เกิดใหม่อีกทีข้าผู้นี้ขอเป็นปลาเค็ม: Chapter 51 - Chapter 60

ยามนี้ในวังหลวงไม่มีพระสนมเต๋อเฟยและองค์ชายรองแล้ว อำนาจของซูฮองเฮาในวังหลวงจึงไร้ขีดจำกัด แม้ว่าจะยังมีซ่งไทเฮาอยู่แต่องค์ชายที่ซ่งไทเฮาเคยให้การสนับสนุนอย่างองค์ชายรองสิ้นไร้วาสนาไปแล้ว องค์ชายสามและองค์ชายสี่ก็เป็นคนไร้ประโยชน์ คนหนึ่งไม่เอาไหนไม่สนใจใฝ่เรียนรู้ ส่วนอีกคนก็ขลาดเขลาหวาดกลัวทุกสิ่งทุกอย่างจนไม่อาจจะสนับสนุนได้ ยามนี้ซ่งไทเฮาจึงไม่เหลือองค์ชายที่พระนางจะสามารถผลักดันขึ้นมาต่อสู้กับองค์ชายใหญ่ได้เลยแต่แล้ววังหลวงที่พึ่งจะเงียบสงบลงไปก็พลันเกิดเรื่องมงคลขึ้นอีกครั้ง พระสนมหรงเฟยที่เข้าวังมาได้ห้าปีแล้วอยู่ๆ ก็ตั้งครรภ์มังกรขึ้นมา จากเดิมทีที่พระนางได้รับความโปรดปรานเหนือพระสนมองค์อื่นๆ ยามนี้พระนางยิ่งได้รับความโปรดปรานมากยิ่งขึ้น จนถึงขั้นได้รับแต่งตั้งให้เป็นกุ้ยเฟยในทันทีที่สำนักแพทย์หลวงประกาศออกมาว่าพระสนมหรงเฟยตั้งครรภ์มังกรข่าวที่ได้ยินทำให้ชุยชิงอีนิ่วหน้า ยามนี้องค์ชายรองอยู่ในสุสานบรรพบุรุษ ทั้งยังไม่ได้เป็นองค์รัชทายาทและยังไม่ได้แต่งพระชายา ส่วนพระสนมหรงเฟยที่ยามนี้ควรจะถูกตราหน้าว่าเป็นพระสนมปีศาจจนต้องได้รับพระราชทานสุราพิษก็ยังคงมีชีวิตอยู่อย่างดี นอกจา

ยามที่รถม้ามาถึงจวนองค์ชายใหญ่หลี่เฉิงลงจากหลังม้าแล้วหันมาจ้องมองนาง สายตาที่เต็มไปด้วยการรอคอยอย่างเปิดเผยของเขาทำให้นางเลิกคิ้วขึ้น สุดท้ายเขาจึงเป็นฝ่ายเอ่ยออกมาเอง“อุตส่าห์ลงมือช่วย ไม่รู้ว่าวันนี้ข้าไปขัดขวางการลงมือของผู้ใดเข้า เจ้าไม่เห็นใจข้าก็ไม่เป็นไรแต่จะไม่เชิญข้าเข้าไปในจวนเพื่อแสดงความขอบคุณไม่ได้นะ” ถ้อยคำประโยคนี้ขององค์ชายใหญ่ทำให้ชุยชิงอีขมวดคิ้ว พอดีกับที่ชุยชีอันพาสหายร่วมงานของเขามาที่หน้าจวนพอดีนางจึงยังไม่ทันได้เอ่ยอันใดออกมา“ถวายพระพรองค์ชายใหญ่ ขอบพระทัยองค์ชายใหญ่เป็นอย่างมากที่ช่วยเหลือน้องสาวของกระหม่อม ไม่ทราบว่าองค์ชายพอจะมีเวลาตอบคำถามของกระหม่อมสักสองสามคำได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” คำถามของชุยชีอันทำให้องค์ชายใหญ่เลิกคิ้วขึ้น เมื่อเขาพยักหน้าชุยชีอันก็ผายมือพลางเอ่ยเชื้อเชิญเขาด้วยน้ำเสียงนอบน้อม“เช่นนั้นก็ทูลเชิญองค์ชายใหญ่เสด็จเข้าไปในจวนของกระหม่อมก่อน ขอรับรองว่าใช้เวลาสอบถามแค่เพียงไม่นานหรอกพ่ะย่ะค่ะ” เมื่อชุยชีอันเอ่ยออกมาเช่นนี้องค์ชายใหญ่ก็หันมาแย้มพระสรวลกับชุยชิงอีแล้วจึงได้เดินนำเข้าไปในจวนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยพระสรวล“ถวายพระพรองค์ชายใหญ

ความประหลาดใจบนใบหน้าของทุกคนทำให้บนใบหน้าที่เคยสงบราบเรียบของชุยชีชวนพลันมีริ้วอารมณ์ที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจพาดผ่านใบหน้า ทุกคนในครอบครัวของเขารีบเก็บงำสีหน้าของตนเองเอาไว้ มีแค่เพียงแม่สื่อที่ไม่รู้จักทิศทางลมเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่รู้กาลเทศะ“คุณหนูใหญ่หยางผู้นี้โหดร้ายต่ออนุของบิดา น้องชายและน้องสาวต่างมารดาล้วนถูกนางกดขี่จนไม่อาจจะเงยหน้าสู้ผู้ใดได้ เมื่อหลายวันก่อนก็พึ่งจะคว้าทวนยาวของนายท่านหยางไล่ตามทำร้ายซื่อจื่ออิงกั๋วกงท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย บรรดาผู้คุ้มกันของจวนอิงกั๋วกงถูกคุณหนูใหญ่ทำร้ายจนเลือดตกยางออก คุณหนูที่มีนิสัยโหดร้ายถึงเพียงนั้นต่อให้ข้ามีความกล้ามากสักเพียงใดข้าก็ไม่คิดจะแนะนำนางให้คุณชายใหญ่แน่เจ้าค่ะ”คำพูดของแม่สื่อทำให้มุมปากของชุยชีชวนกระตุกเล็กน้อย ชุยชิงอีที่นั่งอยู่ไม่ไกลรีบใช้ชายแขนเสื้อปิดบังริมฝีปากของตนเองเพื่อป้องกันไม่ให้เสียงหัวเราะของนางหลุดออกมา ส่วนชุยชีห่าวและชุยชีอันที่ตามมาสมทบในภายหลังต่างก็ก้มหน้าลงอย่างพร้อมเพรียง ท่าทางของพวกเขาล้วนแสดงออกอย่างชัดเจนว่ากำลังกลั้นขำอย่างเต็มที่ชุยวั่งชูเป็นคนแรกที่เก็บสีหน้าได้ เขากระแอมออกมาเบาๆ แล้วจ

แม่สื่อทำงานได้ดีเป็นอย่างยิ่ง ผ่านไปแค่เพียงไม่กี่วันคุณชายทั้งสามของจวนสกุลชุยก็มีคู่หมั้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เสิ่นอวิ๋นหรูมอบเงินรางวัลให้แม่สื่อเป็นเงินก้อนใหญ่ แม่สื่อรีบรับเอาไว้ด้วยความยินดีในใจก็คิดว่าจะไม่ง่ายได้อย่างไร ทั้งคุณหนูใหญ่สกุลหยางและคุณหนูใหญ่สกุลนิ่งผู้ใหญ่ในจวนของพวกนางต่างก็พากันทำใจกันเอาไว้แล้วว่าพวกนางคงยากจะได้แต่งงานกับคุณชายในสกุลใหญ่ พอรู้ว่าคนที่ส่งนางไปทาบทามคือคุณชายสกุลชุยพวกเขารีบตอบรับแทบจะไม่ทันส่วนสกุลจี้นั้นการหมั้นหมายกับคุณชายรองสกุลชุยคือการป่ายปีนขึ้นสู่ที่สูง พวกเขาย่อมไม่ปฏิเสธคู่แต่งงานที่ดีเช่นนี้ ถึงอย่างไรคุณชายทั้งสามก็มีบิดาเป็นถึงอัครเสนาบดีแห่งแคว้น แถมน้องสาวของพวกเขากำลังจะได้เป็นพระชายาของท่านอ๋องเก้า จะมีผู้ใดบ้างไม่อยากจะเกี่ยวดองด้วยการแต่งงานกับพวกเขาพอตกลงเรื่องการหมั้นหมายของชุยชีชวน ชุยชีห่าวและชุยชีอันแล้ว เสิ่นอวิ๋นหรูก็หันมาใส่ใจการหมั้นหมายของชุยชิงหว่านอีกครั้งเสิ่นอวิ๋นหรูนั่งนิ่งอยู่ในห้องรับแขกด้านใน ปลายนิ้วค่อย ๆ ลูบผ่านขอบถ้วยชา ทว่าจิตใจกลับไม่สงบแม้แต่น้อย เดิมทีนางตั้งใจไว้อย่างดีแล้วว่า หลังจากรอให้เสิ่

พอหลี่หานโม่จากไปแล้วชุยชิงอีจึงได้หันมาจ้องมองชุยชิงหว่าน เมื่อเห็นสีหน้าของชุยชิงหว่านนางจึงเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ดึกดื่นถึงเพียงนี้แล้วเจ้ามาทำอะไรที่ห้องของข้า” คำถามของชุยชิงอีทำให้ชุยชิงหว่านยิ้มออกมาอย่างจืดเจื่อน“ช่วงนี้แม้ว่าท่านแม่จะไม่ได้พูดอันใดออกมา แต่ข้าพอจะคาดเดาความคิดของท่านแม่ได้” เมื่อชุยชิงหว่านเอ่ยออกมาเช่นนี้ชุยชิงอีก็หันไปส่งสัญญาณให้ชุ่ยผิงออกจากห้องไปแล้วหลังจากนั้นนางจึงได้เดินไปนั่งลงบนเก้าอี้โดยมีชุยชิงหว่านเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ด้านข้าง“ท่านแม่คิดอย่างไรก็ไม่เท่าเจ้าคิดอย่างไรหรอก” คำพูดของชุยชิงอีทำให้ชุยชิงหว่านนิ่วหน้า“พี่หญิงที่จริงแล้วไม่ใช่ว่าข้าไม่รู้สึกหวั่นไหวต่อองค์ชายใหญ่นะเจ้าคะ แต่ความทะเยอทะยานขององค์ชายใหญ่ทำให้ข้ารู้สึกหวาดกลัว ข้ากลัวว่าหากวันใดวันหนึ่งเขาใช้ประโยชน์จากข้าจนหมดสิ้นแล้ว หากเขาคิดอยากจะกำจัดข้าทิ้งข้าคงจะเจ็บปวดใจจนทนรับไม่ไหว” คำพูดของชุยชิงหว่านทำให้ชุยชิงอีคิดถึงเรื่องราวในชาติที่แล้วของชุยชิงหว่านในชาติก่อนชุยชิงหว่านไม่ใช่คนที่มีนิสัยอ่อนโยนเช่นนี้ แม้ว่าจะชุยชิงหว่านจะเติบใหญ่ภายใต้ชื่อของเสิ่นอวิ๋นหรู แต่