All Chapters of เกิดใหม่อีกทีข้าผู้นี้ขอเป็นปลาเค็ม: Chapter 41 - Chapter 50

ชุยชิงอีเดินนำหน้าชุยชิงหว่านกลับเข้าไปในโถงของงานเลี้ยง ชาตินี้ชุยชิงหว่านไม่ได้ถูกเลี้ยงดูโดยเฉินเวินเหนียง นางจึงคิดว่าชุยชิงหว่านจะไม่ตกลงไปในหลุมพรางของการถูกองค์ชายใหญ่หลอกใช้ แต่ยามนี้เมื่อได้เห็นชุยชิงหว่านอยู่กับองค์ชายใหญ่อีกครั้งอยู่ๆ ความเป็นห่วงที่นางไม่เคยมีต่อน้องสาวต่างมารดาผู้นี้มาก่อนก็พลันผุดขึ้นมา“พวกเขาไม่ใช่คนดี มีแต่ความคิดอยากจะหลอกใช้” นางเอ่ยเตือนออกมาเบาๆ“ข้ารู้ พี่หญิงไม่ต้องกังวล แม้ว่าซื่อจื่อจวนอิงกั๋วกงจะมีรูปลักษณ์ถูกใจข้า แต่คำพูดแค่เพียงไม่กี่คำของเขาก็ทำให้ข้าล่วงรู้แล้วว่าเขามีแผนการจะล่อลวงข้า ข้าจึงไม่ตกลงไปในหลุมพรางของเขาหรอกเจ้าค่ะ” คำพูดของชุยชิงหว่านทำให้ชุยชิงอีหันมาจ้องมองนางแล้วก็ส่ายหน้า“คนที่มีรูปลักษณ์เข้าตาเจ้าไม่ใช่องค์ชายใหญ่หรอกหรือ” เมื่อชุยชิงอีเอ่ยถามเช่นนี้ชุยชิงหว่านก็ส่ายหน้า“คนผู้นั้นนอกจากตำแหน่งองค์ชายใหญ่แล้วก็ไม่มีความสามารถอันใดเลย เป็นถึงโอรสองค์โต แถมยังถือกำเนิดจากองค์ฮองเฮาแต่กลับปล่อยให้องค์ชายรองโดดเด่นจนเกินหน้าเช่นนี้ได้ แสดงให้เห็นแล้วว่านอกจากจะหน้าตาไม่ดีแล้วความสามารถยังไม่มีอีก ไม่มีสิ่งใดดึงดูดใจข้าได้

กลิ่นยาสมุนไพรเข้มข้นอบอวลอยู่ทั่วตำหนักของพระสนมเต๋อเฟย เสียงไออันแหบแห้ง ๆ ดังออกมาเป็นระยะ เสียงไอในลำคอราวกับจะทำให้อวัยวะทั้งหมดหลุดออกมาทั้งหมด นางข้าหลวงที่คอยปรนนิบัติพระสนมเต๋อเฟยต่างก้มหน้าก้มตา ไม่กล้าสบสายพระเนตรของพระนาง เมื่อผ้าม่านเตียงถูกเปิดออกก็สามารถมองเห็นเรือนร่างที่เคยงดงามกลับซูบซีดของพระสนมเต๋อเฟย ดวงหน้าของพระนางขาวซีดราวกับกระดาษ ข้อมือผอมบางจนกำไลหยกที่เคยพอดีบัดนี้กลับหลวมร่วงลงมาได้ง่าย ๆ องค์ชายรองคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความเสียพระทัย“เสด็จแม่ ลูกจะไม่มีทางทำให้เสด็จแม่ผิดหวัง” ถ้อยคำกระซิบขององค์ชายรองทำให้ริมฝีปากอันซีดเซียวของพระนางแย้มยิ้มออกมาในขณะที่ตำหนักของพระสนมเต๋อเฟยกำลังปกคลุมด้วยความอึมครึม องค์ชายรองกลับเคลื่อนไหวอย่างแข็งกร้าวยิ่งกว่าครั้งใด ๆ เขาส่งคนไปไล่ตรวจห้องเครื่อง ห้องต้มยา ไปจนถึงห้องเก็บเครื่องหอมของฝ่ายใน ตรวจตราใบชาสมุนไพร กล่องธูปหอม และใบสั่งยาที่มีร่องรอยการแก้ไขอย่างชัดเจน แล้วจับตัวขันทีผู้หนึ่งที่เคยเข้าออกทั้งตำหนักคุนหนิงและตำหนักของพระสนมเต๋อเฟยบ่อยครั้งจนเกินเหตุ เมื่อถูกสอบสวนอย่างหนักขันทีผู้นั้นก็

สายลมหนาวพัดเอื่อยผ่านลานด้านหลังเรือนหลัก แสงแดดอุ่นอาบไหล่ของชุยชิงอีจนผิวพรรณของนางยิ่งดูขาวเนียนมากยิ่งขึ้น นางเพิ่งผ่านวัยปักปิ่นไปได้ไม่นาน ความงามที่เคยซ่อนอยู่ในวัยเยาว์กลับเริ่มเผยความคมชัดออกมาทุกวัน แม้นางจะยังคงแต่งกายเรียบง่าย ชอบนั่งแทะเมล็ดแตงจนผู้คนทั่วทั้งจวนยังเรียกนางว่า “ปลาเค็มน้อย” เหมือนเดิม แต่สายตาที่คนผู้หนึ่งใช้จ้องมองมาที่นางกลับมีความเปลี่ยนแปลงจนนางสามารถรับรู้ได้หลี่หานโม่ที่อ้างว่าต้องการซ่อนเร้นอยู่ในจวนสกุลชุยเพื่อมาจับตาความเคลื่อนไหวในวังหลวง แต่เขากลับใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่แถวเรือนชั้นในเสียมากกว่า เขามักมาปรากฏตัวในยามที่นางกำลังหาวออกมาอย่างเกียจคร้าน หรือแม้แต่ยามที่นางกำลังจะเอนกายลงนอนอาบแดด เขาไม่ได้พยายามทำตัวตีสนิท หรือไม่ได้พยายามเข้ามาชวนนางพูดคุย แต่เขามักจะมานั่งอยู่ใกล้ๆ จ้องมองนางพลางแย่งเมล็ดแตงของนางไปแทะเล่นอย่างเงียบๆวันหนึ่งหลังอาหารเช้า เขาเรียกนางไปที่ศาลารับลมด้านหลังห้องหนังสือของบิดา ทั้งบิดาและพี่ชายของนางมักจะออกจากจวนไปในเวลานี้เป็นประจำ ทำให้นางกับเขาใช้เวลาร่วมกันมากยิ่งขึ้น ซึ่งช่วงนี้เขามักจะใช้เวลาช่วงเช้าชักชวนนางมาเ

หลังจากเหตุการณ์คนร้ายลักลอบเข้ามาในจวนสกุลชุยแล้วถูกจับตัวไป คนทั้งจวนก็เพิ่มความระมัดระวังมากยิ่งขึ้น แต่ยิ่งระมัดระวังเท่าใดชุยชิงอีกลับยิ่งรู้สึกอึดอัดมากเท่านั้น คนร้ายที่ถูกจับได้ในครั้งก่อนแม้จะถูกสอบสวนอย่างหนักแต่สุดท้ายก็ยอมตายโดยไม่ยอมเปิดปากทำให้สืบสาวไปถึงผู้สั่งการที่อยู่เบื้องหลังไม่ได้ ยามนี้ทุกอย่างจึงหยุดอยู่แค่เพียงความสงสัย ไม่อาจจะชี้ขาดได้ว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังคนร้ายเหล่านี้แท้จริงแล้วคือผู้ใดเดิมทีชุยวั่งชู หลี่หานโม่รวมไปถึงคนอื่นๆ ต่างก็คัดค้านไม่ยอมชุยชิงอีใช้ตนเองเป็นเหยื่อล่อ แต่พอเวลาผ่านไปอีกหลายวันกลับไม่พบความเคลื่อนไหวใด ๆ เพิ่มเติม ชุยชิงอีก็ยิ่งมั่นใจว่าคนที่อยู่เบื้องหลังยังไม่ละทิ้งความคิดจะลงมือกับคนในสกุลชุยแน่ เพียงแต่ฝ่ายตรงข้ามระแวดระวังมากขึ้นก็เท่านั้น ในที่สุดนางก็คิดได้ว่าในเมื่อคนร้ายยังไม่มีโอกาสจะลงมือดังนั้นพวกนางควรจะเปิดโอกาสให้พวกเขาได้ลงมืออีกครั้ง“ในเมื่ออีกฝ่ายเคลื่อนไหวเพราะคิดว่าข้ากับหว่านหว่านคือจุดอ่อนของสกุลชุย พวกเราก็ควรจะเปิดโอกาสให้พวกเขาลงมือกับจุดอ่อนเช่นข้า” ชุยชิงอีเอ่ยกับบิดา มารดา พี่ชาย น้องสาวและหลี่หานโม่ด้ว

ค่ำวันนั้นหลังแขกเหรื่อกลับไปหมดแล้ว ชุยชิงหว่านเดินเข้ามากอดชุยชิงอีจากทางด้านหลังโดยไม่เอ่ยอันใด น้ำหนักของอ้อมกอดอันสั่นไหวของชุยชิงหว่านทำให้ชุยชิงอีรู้ทันทีว่าน้องสาวของนางกำลังพยายามสะกดกลั้นความหวาดกลัวเอาไว้อยู่ ส่วนเสิ่นอวิ๋นหรูที่ได้รู้เรื่องทั้งหมดก็ตบไหล่บุตรสาวทั้งสองทีละคนด้วยดวงตาแดงก่ำแต่กลับไม่ได้หลั่งน้ำตาออกมาเลยแม้สักหยด“โชคดีที่ชุ่ยผิงไม่ได้เป็นอะไรมาก” ชุยชิงหว่านเอ่ยออกมาพลางหันไปมองชุ่ยผิงที่ยามนี้กำลังยืนเช็ดน้ำตาอยู่ไม่ไกล“ต้องขอบคุณ คุณหนูใหญ่ที่ส่งคนมาคอยดูแลความปลอดภัยให้บ่าว” คำพูดของชุ่ยผิงทำให้ชุยชิงอียิ้มออกมา“เจ้าคือสาวใช้ข้างกายของข้า ข้าไม่มีทางปล่อยให้เกิดเรื่องกับเจ้าได้หรอก”เดิมทีนางเองก็คิดไม่ถึงว่าคนร้ายจะลงมือกับชุ่ยผิง แต่เพราะไม่อยากให้เกิดเรื่องร้ายกับสาวใช้ นางจึงกำชับกับคนของหลี่หานโม่เอาไว้แล้วว่าต้องดูแลความปลอดภัยของทุกคนในจวนสกุลชุย แม้แต่สาวใช้คนสนิทของคนในครอบครัวของนางพวกเขาก็ต้องดูแลให้ดี คิดไม่ถึงว่าชุ่ยผิงจะกลายเป็นคนแรกที่ถูกคนร้ายจับตัวเอาไว้ พวกเขาตั้งใจใช้ชุ่ยผิงเป็นเหยื่อล่อให้ชุยชิงอีออกจากงานมา เหล่าองครักษ์เองก็ปล่อย