All Chapters of เกิดใหม่อีกทีข้าผู้นี้ขอเป็นปลาเค็ม: Chapter 21 - Chapter 30

หลังจากการตัดสินใจครั้งใหญ่ของท่านอัครเสนาบดีชุย ความวุ่นวายภายในจวนสกุลชุยก็เกิดขึ้นอีกครั้ง เฉินเวินเหนียงร้องไห้ฟูมฟายบอกกับทุกคนว่านางจะไปตีกลองร้องทุกข์ ประกาศให้ทุกคนรับรู้ว่า “ท่านอัครเสนาบดีชุยหลงใหลภรรยาเอก ทอดทิ้งอนุภรรยา” คำพูดอันไร้สาระและเสียงร้องไห้ราวกับจะถล่มจวนสกุลชุยของนางพลันสงบเงียบลงเมื่อเสิ่นอวิ๋นหรูวางตั๋วเงินปึกหนึ่งลงตรงหน้านาง“ท่านจะให้ข้าเพียงเท่านี้เองหรือ” เฉินเวินเหนียงพยายามปิดบังแววตาที่เต็มไปด้วยความโลภของตนเองเอาไว้แล้วเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เสิ่นอวิ๋นหรูจึงส่งสัญญาณให้สาวใช้ยกหีบใส่ทองคำจนเต็มหีบมาวางลงตรงหน้านางหนึ่งหีบ ยังมีโฉนดที่ดินและร้านค้าอีกสองสามแห่ง ทำให้ดวงตาของเฉินเวินเหนียงพลันเปล่งประกายออกมาในทันที“หากเจ้ายังโลภมากกว่านี้ ข้าจะอ้างกฎของสกุลประกาศว่าเจ้าล่วงเกินข้า ต้องลงโทษด้วยการสั่งให้คนทุบตีเจ้าแล้วโยนร่างไร้วิญญาณของเจ้าออกนอกจวน เจ้าอย่าลืมว่าสถานะอนุของเจ้าไม่ได้แตกต่างไปจากสถานะบ่าวไพร่ของจวนนัก จงคิดให้ดีว่าจะรับเงินและทรัพย์สินเหล่านี้ไปหรือว่าจะออกไปอย่างไร้ลมหายใจโดยที่ข้าไม่ต้องสูญเสียสิ่งใดเลย” ถ้อยคำข่มขู่ของ

หลังจากผ่านความวุ่นวายของการมาที่จวนของท่านอ๋องเก้า ชุยชิงอีก็กลับมาใช้ชีวิตอย่างเป็นปกติอีกครั้ง แม้ว่ามื้อเย็นของวันนี้จะมีชุยชิงหว่านมานั่งกินมื้อเย็นด้วยแต่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอันใดต่อนาง พี่ชายทั้งสามถูกกำชับมาแล้วว่าให้ปฏิบัติต่อชุยชิงหว่านให้ดี พวกเขาจึงระมัดระวังคำพูดของตนเอง ไม่พูดจาเชือดเฉือนทำร้ายจิตใจชุยชิงหว่านดังเช่นเมื่อก่อนอีก ส่วนชุยชิงหว่านก็สงบเสงี่ยมขึ้นดังนั้นบรรยากาศบนโต๊ะอาหารจึงไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากนักเช้าวันรุ่งขึ้นยามที่แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอน ชุยชิงอีตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นแจ่มใส วันนี้คนในเรือนซวีถงก็จะจากไปแล้วความสงบสุขของจวนกำลังจะกลับคืนมาแต่แล้วความสงบสุขที่นางคาดหวังเอาไว้ก็พลันจางหายไป เมื่อนางพบว่ามีนางข้าหลวงจากวังหลวงมารออยู่หน้าประตูจวนตั้งแต่เช้าตรู่ พร้อมกับประกาศพระเสาวนีย์จากซ่งไทเฮา พระนางต้องการให้ชุยชิงอีติดตามนางข้าหลวงเข้าวังไปเข้าเฝ้าพระนางที่ตำหนักหนิงโซ่วเสิ่นอวิ๋นหรูผู้เป็นมารดาเตรียมเครื่องแต่งกายให้บุตรสาวอย่างพิถีพิถัน ชุดกระโปรงไหมสีฟ้าอ่อนถูกเลือกมาอย่างเหมาะสมกับสถานะว่าที่พระสุณิสาขององค์ไทเ

ภายในจวนสกุลชุย ชุยชิงหว่านที่กำลังนั่งอยู่ข้างกายของเสิ่นอวิ๋นหรูอดนิ่วหน้าไม่ได้เมื่อเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของเสิ่นอวิ๋นหรู เช้านี้พอเฉินเวินเหนียงผู้เป็นมารดาแท้ๆ ของนางจากไป นางก็รีบมาประจบเอาใจเสิ่นอวิ๋นหรูผู้เป็นมารดาเลี้ยงในทันที แม้ว่าจะอาลัยอาวรณ์มารดาของตนเอง แต่นางรู้ดีว่าถ้าหากอยากจะใช้ชีวิตอย่างเป็นสุขอยู่ในจวนแห่งนี้นางจะต้องประจบเอาใจผู้ที่มีอำนาจสูงสุดของจวนนั่นก็คือเสิ่นอวิ๋นหรู“ท่านแม่การที่พี่หญิงถูกเชิญตัวเข้าสู่วังหลวงนับเป็นเรื่องดีไม่ใช่หรือเจ้าคะ ได้มีโอกาสใกล้ชิดกับผู้สูงศักดิ์อย่างองค์ไทเฮาหากสามารถทำให้ไทเฮาโปรดปรานได้ ในวันหน้าฐานะของพี่หญิงในจวนอ๋องก็คงจะมั่นคงมากยิ่งขึ้น”ชุยชิงหว่านเอ่ยพลางรินชาให้เสิ่นอวิ๋นหรูอย่างเอาอกเอาใจ แต่เสิ่นอวิ๋นหรูกลับส่ายหน้า นางจ้องมองชุยชิงหว่านอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงยกชาขึ้นมาดื่ม“เจ้าคงยังไม่เคยได้ยินว่าวังหลวงคือสถานที่กัดกินผู้คน แม้ว่าภายนอกพวกเราจะมองเห็นพวกนางได้ใช้ชีวิตอย่างหรูหราและสะดวกสบายในวังหลัง แต่ความจริงแล้วการต่อสู้ในวังหลังกลับโหดร้ายและรุนแรงยิ่งนัก คนอย่างไทเฮามีหรือจะทำให้พระนางโปรดปรานได้ง่าย

ตอนที่หลี่หานโม่ยกทัพออกจากเมืองหลวงก็มีพิธีการอำลาไม่ต่างจากพิธีต้อนรับเมื่อสองปีก่อน ชุยชิงอีจ้องมองหลี่หานโม่ที่นั่งอยู่บนหลังม้าด้วยท่วงท่าอันองอาจและสง่างาม หลี่เหิงฮ่องเต้และบรรดาเชื้อพระวงศ์สกุลหลี่เสด็จออกมาส่งเขาที่หน้าประตูเมืองอย่างให้เกียรติ ชุยชิงอีในฐานะที่เป็นคู่หมั้นของเขาย่อมจะได้รับการจับตามองจากผู้คน จากเด็กน้อยหน้าตาดี ยามนี้นางกลายเป็นเด็กสาวที่เริ่มมีเค้าลางความงามมากยิ่งขึ้น นางเริ่มจะมีรูปร่างสูงโปร่งขึ้นมาบ้างแล้ว พวงแก้มของนางเริ่มตอบลง คิ้วตาของนางก็เริ่มคมชัดขึ้น“เคยคิดเอาไว้ว่าเมื่อเติบใหญ่นางจะต้องเป็นสาวงามที่มีความงามอย่างหาตัวจับยากเป็นแน่ ยามนี้เค้าความงามของนางเริ่มเด่นชัดขึ้นมาบ้างแล้ว ช่างน่าเสียดายจริงๆ ที่ตอนนั้นนางเลือกหมั้นหมายกับเสด็จอา” องค์ชายใหญ่หลี่เฉิงเอ่ยออกมาพลางจ้องมองชุยชิงอีด้วยสายตาเรียบเย็น ส่วนองค์ชายรองหลี่ฉางก็จ้องมองนางอยู่เช่นเดียวกัน“ต่อให้งดงามมากสักเพียงใด แต่การที่นางเอาแต่เก็บเนื้อเก็บตัวอยู่แต่ภายในจวนเช่นนั้นก็ไม่อาจจะนำมาเชิดชูออกหน้าออกตาได้หรอกเพคะ”หวังฟางเฟยเอ่ยออกมาตามตรง ยามนี้ผู้คนในเมืองหลวงลืมเลือนเรื่องที่น

หลังกินอาหารเสร็จชุยชิงอีก็คล้องแขนชุยชิงหว่านเดินออกจากภัตตาคารด้วยสีหน้าพึงพอใจ นางถูกชุยชิงหว่านลากจูงไปดูของที่วางขายตามแผงร้านค้าที่ตั้งเรียงรายอยู่ตามท้องถนน พอเห็นว่าได้เวลาแล้วก็เดินกลับมาขึ้นรถม้าที่จอดรออยู่ข้างภัตตาคารด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ พี่ชายทั้งสามของพวกนางรวมไปถึงผู้ติดตามต่างก็ช่วยกันหอบสิ่งของที่พวกนางช่วยกันซื้ออย่างทุลักทุเล“ชิงอี ชิงหว่านเงินเก็บของพวกเจ้า คงจะหมดแล้วกระมัง” คำถามของชุยชีห่าวทำให้รอยยิ้มของชุยชิงหว่านจืดเจื่อนไปในทันที“พี่รองท่านไม่ต้องซ้ำเติมข้าหรอก” ชุยชิงหว่านเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงตัดพ้อต่อว่า แต่พอสายตาเหลือบไปเห็นข้าวของที่นางซื้อมาดวงตาของนางพลันเปล่งประกายแห่งความสุขออกมาอีกครั้ง“พวกเรารีบกลับบ้านกันดีกว่า ป่านนี้ท่านแม่คงจะรอพวกเราแล้ว” เมื่อชุยชิงหว่านเอ่ยออกมาเช่นนี้ทั้งชุยชีชวนก็ขึ้นมาบนรถม้านั่งลงเคียงข้างชุยชิงหว่าน ชุยชีห่าวนั่งลงเคียงข้างชุยชิงอี ส่วนชุยชีอันนั่งอยู่ติดกับม่านประตูของรถม้า สายตาของเขาที่มองออกไปด้านนอกของรถม้าหาได้รอดพ้นไปจากชุยชิงอีได้“เกิดอันใดขึ้นหรือเจ้าคะ” คำถามของชุยชิงอีทำให้ชุยชีอันหัวเราะออ