All Chapters of เกิดใหม่อีกทีข้าผู้นี้ขอเป็นปลาเค็ม: Chapter 31 - Chapter 40

หวังเหวินที่ยังคงคุกเข่าอยู่หันไปจ้องมองสองพ่อลูกสกุลชุยในทันที คนพ่อตั้งใจจะเล่นงานเขา ส่วนคำพูดของคนลูกก็กำลังจงใจจะลากบุตรสาวของเขามารับโทษด้วยหวังเหวินอยากจะลุกขึ้นมาตวาดใส่บุตรชายของชุยวั่งชูว่าใส่ร้ายป้ายสี แต่ต่อหน้าหลี่เหิงฮ่องเต้เขาไม่กล้ากระทำการหุนหันเช่นนั้น เขาจึงได้โขกศีรษะลงไปอีกครั้งแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“ฝ่าบาท! กระหม่อมถูกใส่ร้ายพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเป็นถึงราชครูของแคว้น จะกล้าทำเรื่องลอบสังหารบุตรชายและบุตรสาวของท่านอัครเสนาบดีได้อย่างไร อีกทั้งเรื่องที่กล่าวหาว่าบุตรสาวของกระหม่อมไปข่มขู่คุณชายและคุณหนูสกุลชุยในภัตตาคารเฝิงไหลก็ยิ่งเป็นเรื่องเหลวไหล บุตรสาวของกระหม่อมถูกสั่งสอนอย่างเข้มงวดตั้งแต่กลับมาจากหมู่บ้านเกษตร ไม่มีทางกล้าพูดจาไร้ยางอายต่อหน้าผู้คนแน่พ่ะย่ะค่ะ”ซ่งเซียวหมิงก้าวเท้าขึ้นมาด้านหน้าอีกหนึ่งก้าวแล้วจึงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“ฝ่าบาท! หลักฐานหาได้มีแค่เพียงคำให้การของชุยชีชวนพ่ะย่ะค่ะ” เมื่อเอ่ยจบซ่งเซียวหมิงก็ยื่นจดหมายให้ขันทีใหญ่ เนื้อความในจดหมายเขียนออกคำสั่งที่กำชับให้ ‘ปลิดชีพคุณชายและคุณหนูสกุลชุย’ โดยลงนามด้วยอักษรย่อ ‘ห

หวังฮูหยินถูกกักตัวอยู่ที่หน้าประตูวัง ป้ายประจำตัวของหวังเหวินไม่อาจจะใช้ผ่านประตูวังได้ อีกทั้งหลังพระอาทิตย์ตกดินแล้วหากไม่ได้รับอนุญาตจากฝ่ายในและไม่ใช่เชื้อพระวงศ์ชั้นสูงจริงๆ จะไม่สามารถเข้าไปในวังได้ หวังฮูหยินคุกเข่าอยู่ที่หน้าประตูวังอย่างสิ้นหวัง ปากก็ขอความเมตตาให้แก่สามีและขอโอกาสให้นางได้เขาพบพระสนมเต๋อเฟยอีกสักครั้ง จวบจนนางเป็นลมหมดสติไปสาวใช้ของนางจึงช่วยกันพานางกลับจวนแม้ว่าหวังฮูหยินจะเข้าวังไม่ได้ แต่พอยามสายรถม้าของวังหลวงก็มาหยุดอยู่ที่หน้าประตูจวนสกุลชุย คนที่ลงจากรถม้านอกนางข้าหลวงใหญ่ข้างกายพระสนมเต๋อเฟยแล้ว บนรถม้ายังมีองค์ชายรองที่ตั้งใจเสด็จมาที่จวนสกุลชุยด้วยตนเองเสิ่นอวิ๋นหรูได้ยินว่าพระสนมเต๋อเฟยส่งคนมา จึงได้พาชุยชิงหว่านกับชุยชิงอีออกมารอรับในโถงรับรองด้านหน้าโดยไม่รอให้ชุยวั่งชูและชุยชีชวนกลับจากการประชุมขุนนางในท้องพระโรง สีหน้าของนางเรียบเฉยแต่ดวงตากลับแข็งกร้าว ผู้ใดก็ตามที่คิดให้การช่วยเหลือสกุลหวังก็เหมือนคนผู้นั้นช่วยหนุนหลังคนที่คิดร้ายต่อลูกๆ ของนาง ต่อให้พระสนมเต๋อเฟยคือสหายในวัยเยาว์แต่เพื่อลูกของนางแล้วเสิ่นอวิ๋นหรูไม่คิดจะยอมอ่อนข้อให้อง

ราชครูหวังเหวินกินยาพิษฆ่าตัวตายในศาลต้าหลี่ เหตุการณ์นี้ทำให้ศาลต้าหลี่เกิดความวุ่นวายอย่างใหญ่หลวง นิ่งหย่วนเจ๋อผู้เป็นตุลาการของศาลต้าหลี่พร้อมด้วยคนของเขาถูกสอบสวนอย่างหนัก สุดท้ายแล้วก็ตรวจสอบพบว่ายาพิษถูกนำเข้าไปในศาลต้าหลี่ด้วยฝีมือของนางข้าหลวงที่มาติดสินบนนิ่งหย่วนเจ๋อ เมื่อทำการตรวจสอบอีกครั้งกลับพบว่านางข้าหลวงผู้นั้นหาใช่นางข้าหลวงของพระสนมเต๋อเฟยแต่กลายเป็นนางข้าหลวงในตำหนักคุนหนิงของซูฮองเฮาอยู่ๆ ฮองเฮาจากสกุลซูก็ถูกดึงลงมาเกี่ยวข้องทำให้เกิดความเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ อิงกั๋วกงผู้เป็นบิดาของซูฮองเฮาคือแม่ทัพเพียวฉีที่คอยดูแลรักษาความสงบของดินแดนทางใต้ แม้ว่ายามนี้จะถวายคืนอำนาจทางทหารให้หลี่เหิงฮ่องเต้แล้ว แต่อำนาจที่แท้จริงในการควบคุมกองทัพก็ยังอยู่ในมือของอิงกั๋วกงอยู่ดี ขุนนางฝ่ายบู๊ที่อยู่ในราชสำนักครึ่งหนึ่งเป็นแม่ทัพนายกองภายใต้สังกัดของอิงกั๋วกงส่วนอีกครึ่งคือแม่ทัพภายใต้สังกัดของท่านอ๋องเก้า ดังนั้นยามนี้ขุนนางฝ่ายบู๊ภายใต้การควบคุมของอิงกั๋วกงจึงได้กำลังฟาดงวงฟาดงา ถวายฎีการ้องเรียนทั้งศาลต้าหลี่และถวายร้องเรียนสกุลหวังรวมไปถึงถวายฎีการ้องเรียนพระสนมเต๋อเฟยกล่าวหา

ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลซ่งเป็นสตรีสูงวัยที่เพียบพร้อมทั้งลูกหลานและทรัพย์สมบัติ นายท่านผู้เฒ่าสกุลซ่งคือบุรุษที่เคยรุ่งเรืองในอดีต หลี่เหิงฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์ได้ก็เพราะได้รับการสนับสนุนจากเขา แม้ว่ายามนี้ทัพใหญ่ในมือของสกุลซ่งจะถูกถ่ายโอนให้ไปอยู่ในมือของท่านอ๋องเก้าหลี่หานโม่แล้ว แต่ความภักดีที่บรรดาแม่ทัพนายกองรุ่นเก่ามีต่อนายท่านผู้เฒ่าสกุลซ่งยังคงหลงเหลืออยู่นายท่านผู้เฒ่าสกุลซ่งคือพี่ชายร่วมอุทรของซ่งไทเฮา บุตรชายของเขาคือซ่งเซียวหมิงผู้เป็นราชเลขาธิการของหลี่เหิงฮ่องเต้ แม้ว่ายามนี้สกุลซ่งจะเปลี่ยนทิศทางจากขุนนางบู๊เขาสู่เส้นทางขุนนางบุ๊นแล้ว แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่าหากสกุลซ่งคิดจะเคลื่อนไหวขึ้นมา อำนาจทางการทหารของท่านอ๋องเก้าหลี่หานโม่ย่อมมีความสั่นคลอนองค์ชายรองหลี่ฉางย่อมต้องการให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ยามนี้เขาสูญเสียแรงสนับสนุนจากสกุลหวังไปแล้ว ย่อมต้องหาขุมกำลังใหม่มาช่วยสนับสนุน และสกุลซ่งคือเป้าหมายใหม่ของเขา สายสัมพันธ์ทางสายเลือดกับสกุลซ่งผ่านทางซ่งไทเฮายังไม่เพียงพอสำหรับองค์ชายรอง การเกี่ยวดองทางการแต่งงานจึงจะเป็นการผูกความสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้นมากยิ่งขึ้นหลังผ่านพ้นพิธีปัก

องค์ชายรองหลี่ฉางหันไปจ้องมองซ่งเจาหนิงที่กำลังใช้สายตาซาบซึ้งใจจ้องมองชุยชีชวนด้วยความรู้สึกอัดอั้นตันใจ เขารู้ดีว่าเมื่อครู่นี้ชุยชิงอีจงใจขี่ม้ามาตัดหน้าเขา เขาจึงได้หันไปจ้องมองชุยชิงอีอีกครั้งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นเขารู้ดีว่านางเกลียดชังเขา แม้จะรู้สึกว่าตนเองไม่ได้รับความเป็นธรรมอยู่บ้างที่ถูกนางเกลียดชังโดยไม่รู้สาเหตุ แต่ยามนี้ความเกลียดชังของนางยิ่งนานวันก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น หากไม่ใช่เพราะชุยชิงอี ยามนี้สกุลหวังก็คงจะยังมีอำนาจอยู่ในราชสำนัก หากไม่ใช่เพราะชุยชิงอีคนที่ได้ช่วยเหลือและโอบกอดซ่งเจาหนิงเมื่อครู่นี้ควรจะเป็นเขา จากเดิมทีที่เป็นนางฝ่ายเดียวที่เกลียดชังเขา แต่ยามนี้ในใจของเขาเริ่มจะรู้สึกเกลียดชังนางขึ้นมาบ้างแล้ว“ชุยชิงอี” องค์ชายรองหลี่ฉางเอ่ยพึมพำออกมาด้วยความเคียดแค้น แล้วพยายามเก็บงำสีหน้าของตนเอง ฝืนเสแสร้งยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนแล้วเดินไปหาซ่งเจาหนิง เอ่ยวาจาปลอบโยนนางเพื่อให้นางคลายความตื่นตกใจ แล้วอาสาพานางไปส่งในงานเลี้ยง แต่นางกลับส่ายหน้าปฏิเสธอ้างว่านางสามารถกลับเข้าไปในงานเลี้ยงเองได้ เขาจึงต้องจำใจล่าถอยออกมา คิดไม่ถึงว่าพอกลับเ