All Chapters of เกิดใหม่อีกทีข้าผู้นี้ขอเป็นปลาเค็ม: Chapter 61 - Chapter 70

ยามแสงตะวันลาลับขอบฟ้า แสงโคมนับร้อยถูกจุดขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งตำหนักจัดเลี้ยงในวังหลวง รัศมีสีทองส่องแสงสะท้อนบนม่านแพรบางและเสาแกะสลักลายเมฆมงคล จนทั้งโถงจัดพิธีดูราวกับถูกอาบไว้ด้วยแสงอุ่นละมุน เสียงดนตรีจากสำนักสังคีตดังคลอแผ่วเบา กลิ่นหอมของสุราและเครื่องหอมชั้นดีลอยปะปนกันในอากาศ ขุนนางฝ่ายบุ๋น ฝ่ายบู๊ ตลอดจนสตรีสูงศักดิ์จากตระกูลใหญ่ต่างพร้อมใจกันมาร่วมงานเลี้ยงต้อนรับแม่ทัพผู้มีชัยจากแดนเหนือ บรรยากาศภายนอกดูชื่นมื่นและสง่างาม ทว่าใต้รอยยิ้มและถ้อยคำยินดีนั้นกลับเต็มไปด้วยกระแสสายตาที่คอยประเมินและชั่งน้ำหนักกันอย่างเงียบงันในงานเลี้ยงคืนนี้ ผู้ที่ตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนอย่างแท้จริง หาใช่แค่เพียงบรรดาแม่ทัพนายกองจากแดนเหนือเท่านั้น หากยังมีอ๋องเก้าหลี่หานโม่ ผู้สง่างามเย็นชาราวหิมะบนยอดเขา เพียงเขาก้าวเข้ามาในโถงพิธี เสียงกระซิบกระซาบโดยรอบก็แผ่วเบาลงโดยไม่มีผู้ใดรู้ตัว ชุดฉลองพระองค์สีเข้มขับให้รูปลักษณ์ของเขายิ่งโดดเด่น ใบหน้าคมคายสงบนิ่ง ดวงตาลึกล้ำจนไม่มีผู้ใดกล้าสบตาตรง ๆ นานนัก แม้เขาจะไม่ได้เอ่ยวาจาแค่เพียงนั่งอยู่ตรงนั้นก็มีอำนาจกดดันผู้คนได้อย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับทุก

ล้อรถม้าหมุนบดไปบนเส้นทางอย่างเชื่องช้า เสียงกุบกับสม่ำเสมอของฝีเท้าม้านั้นกลับยิ่งทำให้บรรยากาศภายในรถม้าคันหน้าดูหนักอึ้งขึ้นทุกขณะภายในรถม้าของสกุลชุย ชุยวั่งชูนั่งอยู่ด้านในสุด สีหน้าเคร่งขรึมไม่กล่าวอันใด ชุยชีชวนหลุบตาต่ำคล้ายกำลังครุ่นคิด ส่วนชุยชีห่าวและชุยชีอัน แม้ยังอายุน้อยกว่า ทว่ายังสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ จึงนั่งตัวตรงเงียบงัน ไม่กล้าเอ่ยถ้อยคำเล่นหัวเหมือนทุกครั้งอากาศในยามเย็นเยียบเย็นนัก เมฆดำคล้อยต่ำราวกับจะกดทับผืนฟ้าให้มืดหม่นลงอีกหลายส่วน สายลมพัดม่านหน้าต่างรถม้าให้ไหวเป็นระยะ ทว่าสิ่งที่ไหวอยู่ในใจผู้คนกลับไม่ใช่เพียงชายผ้าม่านนั้น หากเป็นความรู้สึกอึมครึมที่อธิบายไม่ถูก คล้ายลางร้ายกำลังคืบคลานเข้ามาอย่างเงียบเชียบไม่มีผู้ใดเอ่ยทำลายความเงียบนี้ราวกับทุกคนต่างรู้ดีว่า ความสงบเช่นนี้มิใช่ความสงบแท้จริง หากเป็นความนิ่งก่อนพายุฝนกระหน่ำด้านหลัง รถม้าอีกคันของจวนแล่นตามมาติดๆ ภายในมีเสิ่นอวิ๋นหรู ชุยชิงอี และชุยชิงหว่านนั่งอยู่ด้วยกัน เดิมทีเสิ่นอวิ๋นหรูยังคิดจะชวนสองบุตรสาวสนทนาเพื่อคลายบรรยากาศ ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าของทั้งคู่ก็ได้แต่กลืนคำพูดลงคอไปชุยชิงอีนั่

บรรยากาศภายในเรือนชั้นในเงียบสงบกว่าทุกวัน กลิ่นยาต้มอ่อน ๆ ลอยกรุ่นปะปนกับกลิ่นหอมจางของเครื่องหอมที่จุดไว้ขับความอับชื้น แสงแดดยามสายทอดผ่านบานหน้าต่างเป็นริ้วบาง ตกกระทบฉากกั้นและเครื่องเรือนจนเกิดเงานุ่มนวล ทุกอย่างดูสงบ เรียบร้อย ราวกับเกรงจะรบกวนผู้ป่วยที่กำลังพักฟื้นชุยชิงหว่านเอนกายอยู่บนเก้าอี้นอนใกล้หน้าต่าง สีหน้ายังซีดเซียวอยู่บ้างเพราะอาการบาดเจ็บเพิ่งทุเลา แต่เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ นางนับว่าฟื้นตัวขึ้นมากแล้ว อย่างน้อยก็ไม่มีแววตาตื่นผวาเช่นวันแรก ๆ อีก มือเรียววางบนผ้าห่มบางอย่างสงบ ขณะฟังสาวใช้รายงานว่าเสิ่นสือชวนมาเยี่ยมและเสิ่นอวิ๋นหรูอยากให้นางออกไปต้อนรับเขาด้วยตนเองคราแรกชุยชิงหว่านชะงักไปเล็กน้อยแต่เมื่อคิดได้ว่านางยังติดค้างเรื่องการยกเลิกการหมั้นหมายกับเขา แม้ว่าเรื่องนี้จะไม่ใช่ความผิดของนาง แต่ทว่าการที่องค์ชายใหญ่กล้าขอพระราชทานสมรสจากหลี่เหิงฮ่องเต้ ล้วนเป็นเพราะนางพูดจาตัดขาดกับองค์ชายใหญ่ได้ไม่ชัดเจน นางนั่งนิ่งทบทวนคำพูดอยู่เงียบๆ ใช้เวลาเพียงชั่วครู่นางก็สูดลมหายใจเบา ๆ กดความรู้สึกทั้งหมดลง ก่อนจะยกมือจัดเสื้อคลุมให้เรียบร้อย“เชิญคุณชายใหญ่สกุลเสิ

ภายในห้องหอมีแค่เพียงความเงียบงันของคนทั้งคู่ แสงจากเทียนมงคลไหวระริกอยู่หลังม่านโปร่ง กลิ่นหอมจางของบุปผาและกำยานล่องลอยไปกับความเงียบงันอันอ่อนโยน ราวกับว่าแม้แต่เสียงลมและเสียงแมลงที่เคยดังในยามราตรีก็ยังหวั่นเกรงที่จะส่งเสียงรบกวนช่วงเวลาเข้าหอของคนทั้งสองชุยชิงอีนั่งอยู่ริมเตียงด้วยอาภรณ์สีแดงสด ใบหน้างามแดงระเรื่อขึ้นภายใต้แสงเทียนในห้องหอ ดวงตากระจ่างคู่นั้นทอดมองบุรุษตรงหน้าอย่างสงบและอ่อนหวาน ส่วนหลี่หานโม่ที่ผู้คนคนภายนอกต่างกล่าวขานกันว่าเขาทั้งเย็นชาและเข้าถึงยาก บัดนี้กลับยืนอยู่ตรงหน้านางด้วยแววตาที่อบอุ่นอ่อนโยนอย่างหาได้ยากเขายื่นมือไปหานางอย่างเชื่องช้า ราวกับเกรงว่าหากรีบร้อนเกินไป ภาพตรงหน้าจะเลือนหายดุจความฝัน“อีอี” เขาเรียกชื่อที่บิดามักจะใช้เรียกขานนางด้วยน้ำเสียงอันแผ่วต่ำทว่าแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนอย่างลึกซึ้ง “ข้าไม่เคยคิดมาก่อนเลย ว่าจะมีวันที่คนอย่างข้าจะรู้สึกชื่นชอบและรู้สึกใส่ใจในตัวของสตรีผู้หนึ่งได้ถึงเพียงนี้”ชุยชิงอีเงยหน้าขึ้นมองเขา หัวใจพลันอ่อนยวบลงอย่างไม่อาจจะต้านทานได้หลี่หานโม่นั่งลงข้างกายนาง ก่อนจะรวบมือนางไว้ในอุ้งมือของตนเอง น้ำเสียงของเ

หลังพิธีสมรสผ่านพ้นมาสามวัน เช้าวันนี้รถม้าของจวนอ๋องพิทักษ์แผ่นดินก็ค่อย ๆ เคลื่อนออกจากหน้าจวน มุ่งหน้าไปยังจวนสกุลชุยตามธรรมเนียมการกลับบ้านเดิมของเจ้าสาวฟ้ายามเช้าโปร่งใส ลมอ่อนพัดม่านรถม้าไหวเบา ๆ ชุยชิงอีนั่งอยู่ภายในรถม้าเคียงข้างหลี่หานโม่ มือเรียวถูกอีกฝ่ายกอบกุมไว้แนบแน่น แม้จะออกเรือนไปแล้วเพียงสามวัน ทว่าเมื่อคิดว่ากำลังจะได้กลับไปพบหน้าคนในครอบครัว นางก็อดรู้สึกตื้นตันขึ้นมาไม่ได้หลี่หานโม่ทอดสายตามองสีหน้าอ่อนโยนของภรรยา ก่อนจะยกยิ้มบาง“แค่กลับบ้านเดิมเพียงเท่านี้ถึงกับทำให้เจ้าตื่นเต้นเชียวหรือ”ชุยชิงอีพยักหน้าเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกาย“เพียงแค่คิดว่าจะได้พบท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ชายทั้งสาม แล้วก็หว่านหว่าน หม่อมฉันก็ดีใจแล้วเพคะ”หลี่หานโม่หัวเราะเสียงต่ำ ก่อนบีบมือนางเบา ๆ “เช่นนั้นวันนี้ข้าคงต้องทำตัวให้ดีกว่าเดิมอีกหน่อย มิฉะนั้นหากท่านพ่อตาและพี่ชายทั้งสามของเจ้าไม่วางใจ เกรงว่าคงถูกพวกเขาคิดรังเกียจเป็นแน่ เดิมที่ท่านพ่อตาก็ไม่ค่อยจะมีสีหน้าดีๆ ให้หากพี่ชายทั้งสามมองข้าด้วยสายตาไม่ดีไปด้วยคงเป็นเรื่องไม่ดีแน่”ได้ยินดังนั้นชุยชิงอีก็หัวเราะออกมา เสียงหัวเราะนุ่มนวล