Semua Bab เกิดใหม่อีกทีข้าผู้นี้ขอเป็นปลาเค็ม: Bab 71 - Bab 80

สายตาที่เต็มไปด้วยความล่องลอยราวกับยังไม่ตื่นจากความฝันดีทำให้หวังฟางเฟยตกหลงไปในห้วงอารมณ์แห่งความหึงหวง ทำให้นางไม่อาจจะฝืนเสแสร้งเป็นสตรีที่อ่อนหวานและช่างเอาอกเอาใจได้อีกต่อไป“องค์ชาย ทรงคิดถึงนางแพศยานั่นจนถึงขั้นเก็บมาฝันเชียวหรือเพคะ ทรงลืมไปแล้วหรือว่าต้องเผชิญกับความยากลำบากถึงขั้นนี้เป็นเพราะผู้ใด” คำพูดของหวังฟางเฟยช่วยเรียกสติของเขาคืนกลับมาได้ เขาจึงได้ขยับกายลุกขึ้นมานั่งจ้องมองนางที่บัดนี้ตั้งครรภ์ได้หลายเดือนแล้ว“ข้าคงแค้นใจมากจนเกินไปจึงได้เก็บมาฝัน คนสกุลชุยทำลายแผนการของข้าตั้งหลายครั้งก็เลยทำให้ข้าฝันร้าย” คำพูดของเขาทำให้สีหน้าของหวังฟางเฟยพลันดีขึ้น“ไม่ต้องกังวลไปหรอกเพคะ แม้ว่ายามนี้จะไม่มีหรงกุ้ยเฟยให้หลอกใช้แล้ว แต่คนของพวกเราก็แทรกซึมอยู่ในวังหลวงจนครบทุกตำหนักแล้ว ช่วงนี้ฝ่าบาทกำลังประชวรใกล้ถึงช่วงเวลาที่จะได้ลงมือแล้วเพคะ” คำพูดของหวังฟางเฟยทำให้องค์ชายรองหลี่ฉางพยักหน้า พลางพยายามลืมเลือนความฝันเมื่อครู่นี้ ในใจก็คิดว่าแม้ว่าความฝันจะเหมือนจริงมากเพียงใด แต่เรื่องที่เขากำลังเผชิญอยู่ยามนี้คือสิ่งที่เขาต้องเผชิญหน้า“เจ้านอนพักผ่อนต่อเถิด ข้ายังมีเรื่อง

หากมีคนนอกเข้ามาในตำหนักอ๋องพิทักษ์แผ่นดินก็คงจะได้เห็นภาพที่ทำให้ทุกคนต่างคาดไม่ถึงแม้แต่คนสกุลชุยเองที่แวะเวียนมาเยี่ยมเยียนพระชายาเอกอย่างชุยชิงอีเป็นประจำก็ยังไม่ค่อยจะรู้สึกคุ้นชินกับภาพที่เห็นสักเท่าใดนัก“ลิ้นจี่ตะกร้านี้ส่งตรงมาจากดินแดนทางใต้ ข้าไปแย่งชิงมาได้สี่ตะกร้า ส่งไปให้ที่จวนสกุลชุยแล้วหนึ่งตะกร้า อีกสามตะกร้าเป็นของเจ้าเพียงผู้เดียว” ท่านอ๋องเก้าผู้ขึ้นชื่อว่าเย็นชาและเหี้ยมโหด ในยามนี้กำลังนั่งปอกลิ้นจี่ใช้มีดเล็กๆ แซะเมล็ดออกแล้วป้อนใส่ริมฝีปากจิ้มลิ้มของชุยชิงอีอย่างอ่อนโยนแล้วเอาใจใส่ส่วนชุยชิงอีที่กำลังเอนกายพิงพนักเก้าอี้นอนก็อ้าปากรับอย่างเกียจคร้านส่งเสียงในลำคอเพื่อเป็นการตอบรับคำพูดของเขาโดยไม่ต้องเอ่ยออกมาเป็นคำพูด สาวใช้และบ่าวรับใช้ล้วนถอยห่างออกไปจากบริเวณลานใต้ต้นอู่ถงอย่างรู้กาลเทศะ พระชายาชอบมาเอนกายตากแดดรับลมอยู่ตรงนี้ ผู้ที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องห้ามเข้าไปรบกวนความสงบสุขของพระชายาอย่างเด็ดขาด มีแค่เพียงชุ่ยผิงและชุ่ยอิงผู้เป็นสาวใช้คนสนิทเพียงเท่านั้นที่จะนั่งจิบน้ำชาอยู่ไม่ไกลรอฟังเสียงเรียกใช้จากเจ้านายเพียงเท่านั้นแต่หากท่านอ๋องเก้าอยู่ทั้งชุ่ยผ

ขบวนรถม้าขององค์ชายรองหลี่ฉางเดินทางกลับเข้าเมืองหลวงอย่างเงียบงัน ไม่ได้มีขบวนอันยาวเหยียด ไม่มีขุนนางออกมาต้อนรับ มีเพียงธงประจำตัวขององค์ชายรองที่ปลิวไหวท่ามกลางลมร้อนของปลายฤดูร้อนเท่านั้นแม้จะได้รับพระราชโองการอภัยโทษจากฮ่องเต้ให้กลับเมืองหลวงได้ ทว่าทุกคนต่างรู้ดีว่าองค์ชายรองในยามนี้มิใช่องค์ชายผู้สูงส่งเฉกเช่นในอดีตอีกแล้ว ก่อนหน้านี้เขาสมคบคิดกับสกุลหวัง ก่อเรื่องใหญ่ในเมืองหลวง ทั้งส่งคนไปลอบสังหารบุตรีของท่านอัครเสนาบดีชุย ทั้งถวายฎีกาฟ้องใส่ความองค์ฮองเฮา แม้ว่าจะไม่มีหลักฐานอย่างแน่ชัดว่าเขาเป็นผู้วางแผน แต่เขาก็ไม่อาจจะรอดพ้นจากความเกี่ยวโยงผู้กระทำผิดได้ หลี่เหิงฮ่องเต้จึงทรงลดทอนความโปรดปรานที่เคยมีต่อองค์ชายรองผู้นี้ไปจนหมด“พักที่ศาลาด้านหน้าเถิด” เสียงของหลี่ฉางดังขึ้นแผ่วเบา รถม้าหลายคันจึงหยุดลงบริเวณศาลาพักม้าริมทางภายในรถม้าคันใหญ่ สตรีผู้หนึ่งกำลังใช้มือประคองครรภ์ที่นูนเด่น ใบหน้าซีดขาวเพราะนั่งรถม้าเป็นเวลานาน หวังฟางเฟยเม้มริมฝีปากแน่น เหงื่อบาง ๆ ซึมเต็มหน้าผาก“องค์ชายเพคะ หม่อมฉันหายใจไม่ค่อยออก” เสียงของหวังฟางเฟยทำให้องค์ชายรองหลี่ฉางรีบลงจากหลังม้าที

ยามที่องค์ชายรองหลี่ฉางได้ข่าวว่าท่านอ๋องเก้าหลี่หานโม่และพระชายารอชมพระอาทิตย์ตกดินก่อนแล้วจึงจะกลับจวนอ๋อง เขาก็พาคนมาดักซุ่มรอทำร้ายระหว่างทางเข้าเมืองหลวงแล้ว จากประสบการณ์ที่เคยลอบสังหารชุยชิงหว่านแล้วไม่สำเร็จ ทำให้ครั้งนี้เขานำคนมาลอบสังหารด้วยตนเองนอกจากจะใช้ยอดฝีมือที่เขาชุบเลี้ยงเอาไว้เองแล้ว เขายังเรียกใช้กองกำลังที่ซุกซ่อนเอาไว้ของสกุลหวังมากกว่าครึ่งของกองกำลังที่มีแม้จะรู้ดีว่าการเคลื่อนไหวกองกำลังใกล้เมืองหลวงเช่นนี้มีความเสี่ยงที่จะถูกจับได้ แต่เขาก็ยอมเสี่ยง ขอแค่เพียงกำจัดอ๋องเก้าหลี่หานโม่ได้ หลี่เหิงฮ่องเต้ก็ไร้ขุนพลนำทัพ ถึงยามนั้นต่อให้รู้สึกไม่ไว้วางพระทัยในตัวเขามากสักเพียงใด หลี่เหิงฮ่องเต้ก็ยังจะต้องเรียกใช้เขาแน่ยามอาทิตย์ใกล้ลับเหลี่ยมเขา แสงสีทองแดงทอดยาวไปทั่วผืนฟ้า สายลมปลายฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านป่าโปร่งริมทางหลวงนอกเมืองหลวง กลิ่นหญ้าแห้งและดินชื้นเจืออยู่ในอากาศอย่างเงียบงันภายในศาลารับลมริมผาชุยชิงอีนั่งพิงราวไม้จ้องมองเส้นขอบฟ้าที่กำลังถูกแสงอาทิตย์ย้อมเป็นสีแดงเรื่อ ดวงตาคู่งามสะท้อนประกายอบอุ่นอย่างหาได้ยาก“งดงามจริงๆ” นางเอ่ยออกมาเสียงเบาหลี่หา

กลิ่นโอสถเข้มข้นลอยคลุ้งไปทั่วตำหนักบรรทม เสียงไอแผ่วต่ำดังขึ้นเป็นระยะ ทำให้บรรยากาศภายในหนักอึ้งจนแทบไม่มีผู้ใดกล้าหายใจแรง หลี่เหิงฮ่องเต้บรรทมอยู่บนแท่นบรรทมและสลักด้วยลวดลายมังกร พระพักตร์ซีดเซียวกว่าที่เคย แม้จะฝืนประคองพระองค์มาหลายวัน แต่พิษร้ายที่สะสมอยู่ในพระวรกายกลับยิ่งกัดกร่อนจนยากจะต้านทานเหล่าขุนนางคนสนิทคุกเข่าอยู่ตรงหน้าแท่นบรรทม ไม่มีผู้ใดกล้าเอื้อนเอ่ย“เสด็จพี่ ทรงพักก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ” อ๋องเก้าหลี่หานโม่เอ่ยเสียงต่ำ ดวงตาคมเข้มเต็มไปด้วยความกังวล หลี่เหิงฮ่องเต้ทรงทอดพระเนตรมองพระอนุชาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนแย้มพระสรวลออกมาอย่างอ่อนล้า“ฝืนต่อไปก็ไร้ประโยชน์” สุ้มเสียงนั้นแผ่วเบา แต่กลับทำให้หัวใจของทุกคนสั่นสะเทือนวันเดียวกันนั้น ราชโองการสำคัญก็ถูกประกาศออกไปทั่วทั้งแผ่นดิน หลี่เหิงฮ่องเต้ทรงสละราชบัลลังก์ แต่งตั้งองค์ชายใหญ่หลี่เฉิง ขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้พระองค์ใหม่ แต่งตั้งคุณหนูรองสกุลชุย ชุยชิงหว่าน ขึ้นเป็นฮองเฮา แต่งตั้งซูฮองเฮาเป็นไทเฮา และแต่งตั้งซ่งไทเฮาเป็นไท่หวงไท่เฮาทันทีที่ราชโองการฉบับแรกประกาศออกมา ราชโองการฉบับที่สองก็ถูกประกาศตามมาติดๆปลดขุนนางส