All Chapters of ผัวเถื่อน: Chapter 11 - Chapter 17

     ขวัญข้าวพยุงผมเดินเข้าบ้านอย่างช้าๆ ทั้งที่แต่ละก้าวมันช่างเจ็บปวดแต่ผมก็ต้องกัดฟันไว้ ตัวที่สั่นเทาเพราะความเจ็บนั้นทำให้บทบาทของผมมันสมจริงสมจังขึ้นไปอีก     "ไปหาหมอดีกว่าไหมหมู ตัวสั่นขนาดหนักนี้เดี๋ยวเป็นหนักกว่านี้จะลำบากนะ" ขวัญข้าวพูดพร้อมกับทำหน้าเป็นห่วง แฟนผมนี่น่ารักจริงๆ ผมรู้สึกโชคดีมากๆ ที่มีเธอเป็นแฟน     "แค่กๆๆ ไม่เป็นไรหรอก จ่าวิทย์ให้กินยาแล้ว แค่นอนพักก็น่าจะหายแล้วล่ะ"     "แย่จัง! พอดีขวัญติดธุระด้วยสิ แล้วใครจะดูแลหมูละเนี่ย ชักเป็นห่วงแล้วละซิ" สีหน้าดูเป็นกังวลทำเอาผมรู้สึกผิดขึ้นไปอีก     "อืม ไม่เป็นไรหรอกครับ ว่าแต่ที่ขวัญแวะมาหาผมมีอะไรหรือเปล่า?"     "อ้อ เกือบลืมเลย พอดีอาทิตย์หน้าขวัญจะมาขอให้หมูไปช่วยบรรยายเรื่องเกี่ยวกับคดียาเสพติดให้นักศึกษาที่มหาลัยฟังซักหน่อยจะได้ไหมค่ะ"     "ได้ซิ แค่นี้เอง" ผมพูดจบ ก็มีสายเข้ามาที่มือถือของขวัญข้าว หลังจากที่เธอเห็นเบอร์ปลายสายที่โทรมา เธอก็รีบขอตัวออกไปร

ผมกินข้าวเสร็จตั้งนานแล้ว เหลือแต่พวกมันนั่นแหละที่มัวแต่อ้อยอิ่งเหมือนจงใจจะแกล้งผม"กินเสร็จหรือยังล่ะ กูมีงานต้องทำต่อนะ" ผมเหลืออดกับพวกมันละ มัวแต่นั่งกินบัวลอยทีละเม็ดอยู่ได้อยากจะจับกรอกปากทั้งถ้วยชะมัด (ถ้าทำได้นะ)"มึงจะรีบไปไหนวะ ตำรวจจราจรก็มีตั้งเยอะ ไม่ต้องรีบร้อนก็ได้" ไอ้ไทม์พูดก่อนจะตักเม็ดบัวลอยอีกคำใส่ในปาก พร้อมกับทำหน้าตาที่เรียกว่ากวนรองเท้าขัดมันของผมเหลือเกิน ว่าแต่ทำไมพวกมันถึงรู้ละว่าผมถูกย้ายมาทำงานเป็นตำรวจจราจรแล้วผมทำท่ามองดูนาฬิกาข้อมือบ่อยๆ เหมือนกับเป็นการบอกพวกมันกลายๆ ว่าผมรีบแค่ไหน ก่อนที่ไอ้บอมบ์มันจะวางช้อนบัวลอยของมันแล้วเรียกให้คิดเงิน"พอเถอะวะไอ้ไทม์ ดูท่าเมียเราจะรีบร้อนมาก สงสัยจะรีบไปทำงานจริงๆ มั้ง" ไอ้บอมบ์ทำเป็นจีบปากจีบคอพูด"นี่!! กูขอเตือนพวกมึงไว้เลยนะ อย่ามาเรียกกูว่าเมียเด็ดขาด กูไม่ใช่เมียมึง""อ้าว.. แล้วที่โดนพวกกูสองคนเอามึงทั้งคืนเนี่ย!! ไม่ให้เรียกเมีย มึงจะให้กูเรียกว่าอะไรวะ?" ไอ้บอมบ์ตอบกลับดังเกินไปจนทำให้คนเก็บเงินถึงกับหน้าแดงขึ้นมา แล้วก็อมยิ้มมองหน้าผมกับหน้าพวกมันสลับกัน แถมไอ้ตัวดีสองตัวมันยังยิ้มๆ ตอบน้องเด็กเสิร์ฟ

สุดท้ายความซวยทั้งหลายก็ตกมาที่ผมเต็มๆ เมื่อตอนนี้โต๊ะอาหารเย็นกลายเป็นโต๊ะสวบสวนขึ้นมาทันที ขวัญข้าวยังคงนั่งจ้องผมอย่างไม่วางตา ช้อนส้อมคู่นั้นที่เขี่ยข้าวในจานไปมาบอกได้ถึงอารมณ์ที่ไม่ปกติ "หมูมีอะไรจะบอกขวัญมั้ยคะ" เสียงเย็นของเธอทำให้ผมถึงกับขนลุกซู่ ก่อนที่ผมจะลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "มะ.. ไม่มีอะไรหรอกครับ" ผมตอบเสียงสั่น งานนี้ผมไม่มีทางยกโทษให้กับไอ้สองคนนั้นเด็ดขาดเลย แต่ก่อนอื่นผมจะต้องรอดจากจากตรงนี้ให้ได้ก่อนดีกว่า เพราะดูแล้วท่าทางน่าจะรอดยากอยู่ "งั้นเหรอ? เดี๋ยวนี้หมูมีความลับกับขวัญแล้วเหรอคะ ก็ได้ค่ะ ถ้าหมูไม่อยากจะบอกก็ไม่เป็นไร ขวัญเองก็ไม่อยากจะเซ้าซี้เหมือนกัน ถ้างั้นขวัญกลับก่อนดีกว่า" พูดจบขวัญก็ทิ้งช้อนกับส้อมในมือลงกระทบจาน จนผมถึงกับสะดุ้ง "ดะ.. เดี๋ยวก่อนสิครับขวัญ ขวัญ!!!" ผมพูดพร้อมกับมองตามร่างบางที่ลุกขึ้นเดินออกไปจากบ้านโดยที่ไม่แม้แต่จะลุกตามไปฉุดรั้งเธอไว้ นี่ผมเป็นผู้ชายประเภทไหนกันแน่วะ? กว่าที่ผมจะคิดได้ที่จะลุกขึ้นวิ่งตามขวัญข้าวไปผมก็ได้แค่เห็นว่าเธอขับรถออกไปแล้ว ขาที่อ่อนแรงมันเลยทรุดลงตรงนั้น จนผมไม่ม