Todos los capítulos de Trapped with Mr. Billionaire: Capítulo 111 - Capítulo 120

Tahimik ang buong silid. Pero hindi nakikiayon ang dibdib ni Lorraine. Kung gaano katahimik ang kwarto niya, ganon nagwawala ang dibdib niya.Nananatiling nakaupo si Lorraine sa gilid ng kama habang hawak ang lumang hardbound notebook na bigay ni Emelyn.Hindi na niya namalayang ilang minuto na pala siyang nakatitig sa mga litratong nakasingit sa bawat page ng notebook. Halo-halo na tong nararamdam niya eh.Napabuntong-hininga si Lorraine. Hindi niya alam kung bakit pero habang binabasa niya ang bawat pahina, mas lalo niyang nararamdaman ang bigat sa kaniyang dibdib. Nagwawala na talaga eh. Ewan kung selos ba talaga to o baka naiinis na siya kay Emelyn. Parang gusto niyang balatan ng buhay kasi bakit ba nito binigay ang notebook sa kaniya?Pakialam niya diba? Pakialam niya sa lahat!“Gusto niya siguro talaga akong pagselosin eh. Gusto niya sigurong ipamukha sa'kin na may past talaga sila ni Tyron.”Muli na namang bumangon ang inis sa dibdib niya. Pakiramdam niya kasi ay may bahagi ng

Tahimik ang buong silid. Tanging ang mahinang paghampas ng hangin sa salamin ng bintana ang maririnig. Pakiramdam niya tuloy ay pati ang puso niya ay hinahampas din dahil tila humihigpit ang puso niya.“Ano ba! Lorraine, calm down, okay?” Pilit niyang pinakalma ang sarili.Pero parang gusto niyang sampalin ang sarili niya. Kasi bakit ba siya nagpapaapekto kay Emelyn diba? Paulit-ulit na lang din niyang sinasabi sa sarili niya na wala ngang sila ni Tyron.“Shit! Shit! Shit! Kung ano man yang nararamdaman mong babae ka! Sarilinin mo na lang kasi wala ngang kayo! Kairita ka naman, eh!”Pero ano pa nga bang magagawa niya kung nasasaktan nga siya? Pwede bang utusan ang puso niya na huwag siyang magselos?“Kung pwede lang, ginawa ko na.” Napabuntonghininga na lang siya at napahawak siya sa dibdib niya. “Kalma, girl. Kalma.”Nananatiling nakaupo si Lorraine sa gilid ng kama. Pumikit pa siya para kausapin ang sarili niya. Pero para na nga siyang baliw eh, wala namang improvement.Muli siyang

Hindi na maalis ni Lorraine ang tingin sa huling linyang nabasa."The day I left him... he begged me to stay."Unti-unti siyang napalunok. Sa lahat ng bagay na inaasahan niyang mababasa...Iyon ang pinakahuli. Hindi niya kailanman naisip na darating ang araw na maiisip niyang si Tyron Zaragoza...Ay maaaring nakiusap. Muli niyang ibinaba ang tingin sa liham. Marahan niyang ipinagpatuloy ang pagbabasa.~Hindi ko alam kung ikagugulat mo ito.Sa totoo lang... Ako rin ang matagal na hindi makapaniwala sa alaala na iyon. Dahil iyon lang ang nag-iisang beses na nakita kong ibinaba ni Tyron ang lahat ng ipinagmamalaki niya.Hindi siya naging CEO noon. Hindi siya naging Zaragoza. Hindi siya naging lalaking kinatatakutan ng lahat. Isa lang siyang taong natatakot mawalan ng taong mahal niya.~Napahigpit ang hawak ni Lorraine sa papel. Hindi niya maiwasang isipin ang kasalukuyang Tyron.Tahimik lang ito at madalang magsalita. Laging kontrolado ang emosyon. Halos imposibleng isipin na darating

Pagkatapos ng almusal ay sabay silang naglakad palabas ng mansion ni Tyron.Tahimik ang umaga na siyang paborito niya talaga. Marahang sumasayaw ang mga dahon ng mga puno sa bawat pagdaan ng malamig na simoy ng hangin. Naglalaro naman ang sinag ng araw sa malawak na hardin ng Zaragoza Mansion, dahilan upang lalo pang mamukadkad ang mga bulaklak na masusing inaalagaan ng mga hardinero.Tahimik na naglalakad si Lorraine sa tabi ni Tyron. Ilang hakbang lamang ang pagitan nila. Katulad ng nakasanayan. Ganon naman talaga ang routine nila eh.Ngunit ngayon, pakiramdam niya ay napakalayo ng lalaking nasa tabi niya. Hindi dahil sa pisikal na distansya. Kundi dahil sa mga nalaman niya kagabi.Hindi niya maiwasang sulyapan ito. Gustong-gusto na niyang magtanong. Gusto na nga rin niyang manghingi ng karapatan.Pero hindi niya magawa.Gusto niya ring itanong dito na "what if gustong makipagbalikan ni Emelyn, papayag ka ba?" Pero hindi niya magawa.Gusto niya ring itanong dito na "kung magkabalik

Hindi naging madali ang buong araw para kay Lorraine. Ilang beses siyang nahuling nawawala ang isip habang nagtuturo.Mabuti na lamang at mabilis din siyang nakababawi sa tuwing may estudyanteng tatawag sa kaniya.Pagsapit ng tanghalian ay halos maubos ang lakas niya. Tahimik siyang umupo sa isang sulok ng faculty room habang hawak ang baunan.Hindi pa niya iyon binubuksan. Nakatitig lamang siya rito."Lorraine."Napatingala siya. Si Regine na naman ang tumatawag sa kaniya. May dala itong tray ng pagkain mula sa canteen. Hindi na ito nagpaalam pa at basta na lamang umupo sa tapat niya."Hindi mo kakainin 'yan?"Napatingin si Lorraine sa baunan. "Kakain.""Kailan?"Napangiti siya nang mahina. "Ewan."Napabuntong-hininga si Regine. "Hindi talaga kita maintindihan.""Bakit?""Noong isang linggo, ikaw pa ang laging nagpapaalala sa'kin na huwag mag-skip ng lunch. Tapos ngayon, ikaw itong nakatitig lang sa pagkain mo."Nahihiyang napayuko si Lorraine. Well, may point din naman kasi ito. Bin