Todos los capítulos de Trapped with Mr. Billionaire: Capítulo 121 - Capítulo 130

Nanatiling nakatitig si Lorraine sa trash bag na hawak ngayon ni Tyron. Puno ng pagsisisi ang utak niya kung bakit lumabas pa siya. Sana pala natulog na lang siya diba? Kung hindi na lang kasi sana siya nag-inarte, wala sana siya sa ganitong sitwasyon ngayon.Nakakainis naman, eh! Sigaw ng utak niya. At mas lalong nagwala ang utak niya nang magtagpo ang mga paningin nila ni Tyron.Parang biglang huminto ang paghinga niya lalo nang dumapo ulit ang paningin niya sa trash bag. Nandoon ang letter na gusto na niyang itapon!Ang letter na ilang minuto lang ang nakalipas ay galit niyang nilukot at itinapon sa trash bag.Letter na hindi pa niya natatapos basahin. At higit sa lahat, hindi maaaring malaman ni Tyron na hawak niya ang notebook ni Emelyn. Dagdag stress naman talaga!"Tyron..." Mahina ang boses niya.Bahagyang napahinto ang lalaki at nagtatanong pa ang mga mata na tiningnan siya."Hm?"Napalunok siya. Hindi niya alam kung paano niya sasabihin kay Tyron."U-Um..." Hindi niya alam ku

Dalawang araw na ang lumipas. Dalawang araw ding hindi muling binuksan ni Lorraine ang notebook. Hindi dahil ayaw na niya itong tapusin kundi dahil sa tuwing susubukan niyang buksan iyon ay parang may kung anong humihila sa kaniya pabalik. Hindi pa rin nawawala sa isip niya ang mga salitang nabasa niya. At mas lalong hindi nawawala ang pagdududa niya sa tunay na intensyon ni Emelyn. Huminga siya nang malalim habang isinasara ang lesson plan na kanina pa niya inaayos. Natapos na rin sa wakas ang huling klase para sa linggong iyon. Friday. Ibig sabihin, may dalawang araw siyang walang pasok. Agad namang sumilay ang matamis na ngiti sa kaniyang labi. "Ma'am Lorraine!" Napalingon siya. Isa sa mga estudyante niya ang tumatakbo palapit. May hawak itong maliit na paso. "Para po sa inyo." Napangiti siya. "Para saan ito?" "Thank you gift po." Ngumiti ang bata. "Sabi ni Mama, salamat daw po kasi lagi n'yo akong tinutulungan." Unti-unting lumambot ang ekspresyon ni Lorraine. L

Hindi agad nakapagsalita si Lorraine.Tahimik lamang siyang nakatayo habang pinagmamasdan ang napakalawak na hardin ng mga bulaklak sa kaniyang harapan. Banayad na humahampas ang hangin sa kaniyang buhok.Kasabay noon ang marahang pag-indayog ng libo-libong bulaklak na tila sumasabay sa musika ng kalikasan. Hindi niya namalayang kusa na lamang siyang napangiti."Ang ganda." Mahina niyang bulong. Napatingin siya kay Tyron. "Ngayon lang po ako nakakita ng ganito karaming sunflower."Tahimik lamang itong nakatingin sa kaniya. Mas matagal pa yata nitong pinagmasdan ang reaksiyon ni Lorraine kaysa sa mismong hardin."I'm glad you like it."Simple lang ang sinabi nito. Ngunit para kay Lorraine ay parang may kung anong mainit na dumampi sa puso niya. Hindi niya alam kung bakit pero pakiramdam niya ay masaya rin si Tyron dahil masaya siya.Dahan-dahan silang naglakad sa kahabaan ng stone pathway. Walang nagmamadali at walang nagsasalita. Paminsan-minsan lamang ay maririnig ang huni ng mga ibo

Hindi agad nakasagot si Lorraine. Nanatili lamang siyang nakatingin sa matandang babaeng may hawak na camera.Isang litrato na magkasama sila ni Tyron ang gusto nitong makunan. Isang picture lang. Kung iisipin ay napakasimple lang naman ng gusto nito diba? Pero para sa kaniya, napakalaking bagay na non.Hindi niya alam kung bakit ganito ang pakiramdam niya. Para siyang kinakain ng kaba. Para siyang nilulunod sa bawat pagkabog ng dibdib niya.Marahil dahil sa buong buhay niya, hindi naman siya sanay na may kasamang kumuha ng litrato. Mas madalas nga ay siya ang nasa likod ng camera. Hindi nga siya kumukuha ng picture na nasa harap siya. Ewan ba, ayaw niya yatang maging center of attraction. Akala mo naman talaga may attractive sa kaniya.Napalingon siya kay Tyron. Tahimik lamang itong nakatingin sa kaniya. Walang pagpilit. Walang pagmamadali. Ni hindi nga ito nagsalita para pilitin siya. Parang hinihintay lamang kung ano ang magiging desisyon niya."Kung ayaw mo,” mahina nitong sabi.

Tahimik ang biyahe pauwi. Marahan lamang ang ugong ng makina habang binabagtas ng itim na sedan ang malawak na highway. Ayaw pa nga niya sanang umuwi kung siya ang tatanungin eh, pero kailangan na talaga nilang umuwi kasi malalim na ang gabi. At may lakad pa daw si Tyron bukas. Wala siyang nagawa kundi ang tumango na lang no’ng tinanong siya ni Tyron kung gusto na ba niyang umuwi. Na akala mo may choice siyang tumanggi. Sa labas ng bintana, unti-unti nang nagiging kulay kahel ang kalangitan habang papalubog ang araw. Hindi mapigilan ni Lorraine ang mapangiti. Bitbit pa rin niya ang magandang pakiramdam na iniwan ng buong maghapon. Hindi niya inakalang ganoon kasimple ang magiging date—ay, outing pala. Yes, outing ang tawag don. Pero gusto niya nga sanang date talaga eh. Pwede naman diba? Total yon naman ang aya sa kaniya ni Tyron non. Napailing siya nang maalala ang pagkakamali ni Tyron kahapon. Hanggang ngayon ay napapangiti pa rin siya. Para talaga itong high school kaya inaaya