Mag-log inThe rain had not shown any sign of stopping.It continued to pour relentlessly against the windshield, each raindrop colliding with the glass before slowly sliding downward, blurring the world outside into nothing more than streaks of gray and gold. The rhythmic sound of the rain filled every corner of the car, wrapping them in a strange kind of silence, one that should have felt awkward, yet somehow didn't.Tyron rested one hand loosely on the steering wheel while the other remained on his lap. The engine was still running, but neither of them seemed eager to continue the drive home.For the first time in years, he didn't mind staying still. His gaze drifted almost instinctively toward the woman sitting beside him.Lorraine had her face turned toward the window, quietly watching the rain as though it were the most beautiful thing she had ever seen. A faint smile lingered on her lips, soft and genuine, untouched by the worries she usually carried.He had seen countless beautiful women
Tahimik ang biyahe pauwi. Marahan lamang ang ugong ng makina habang binabagtas ng itim na sedan ang malawak na highway. Ayaw pa nga niya sanang umuwi kung siya ang tatanungin eh, pero kailangan na talaga nilang umuwi kasi malalim na ang gabi. At may lakad pa daw si Tyron bukas. Wala siyang nagawa kundi ang tumango na lang no’ng tinanong siya ni Tyron kung gusto na ba niyang umuwi. Na akala mo may choice siyang tumanggi. Sa labas ng bintana, unti-unti nang nagiging kulay kahel ang kalangitan habang papalubog ang araw. Hindi mapigilan ni Lorraine ang mapangiti. Bitbit pa rin niya ang magandang pakiramdam na iniwan ng buong maghapon. Hindi niya inakalang ganoon kasimple ang magiging date—ay, outing pala. Yes, outing ang tawag don. Pero gusto niya nga sanang date talaga eh. Pwede naman diba? Total yon naman ang aya sa kaniya ni Tyron non. Napailing siya nang maalala ang pagkakamali ni Tyron kahapon. Hanggang ngayon ay napapangiti pa rin siya. Para talaga itong high school kaya inaaya
Hindi alam nina Lorraine at Tyron… Na may isang pares ng matang tahimik na nakamasid sa kanila. Mula sa kabilang bahagi ng hardin, bahagyang nakatago sa likod ng mga matataas na bougainvillea, nanatiling nakatayo si Emelyn.Mahigpit niyang hawak ang strap ng kaniyang handbag.Hindi niya inaasahang makikita niya ang dalawa roon. Lalo na ang ekspresyong matagal na niyang hindi nasilayan sa mukha ni Tyron.Yong Tyron na relaxed, magaan ang expression ng mukha, at Tyron na masaya.Ilang segundo siyang napatitig sa dalawa. Hanggang sa unti-unti siyang napangiti. Ngunit ang ngiting iyon ay hindi puno ng saya.May halong pait. May halong panghihinayang. May halong inggit.Mahina siyang napabuntong-hininga."So, this is what you look like now." Mahina niyang bulong.Hindi na niya sila nilapitan. Hindi niya gustong sirain ang sandaling iyon. Tahimik siyang tumalikod at naglakad palayo.~Samantala, abala naman si Lorraine sa muling pagtingin sa larawan nila ni Tyron. Hindi niya mapigilang mapa
Hindi agad nakasagot si Lorraine. Nanatili lamang siyang nakatingin sa matandang babaeng may hawak na camera.Isang litrato na magkasama sila ni Tyron ang gusto nitong makunan. Isang picture lang. Kung iisipin ay napakasimple lang naman ng gusto nito diba? Pero para sa kaniya, napakalaking bagay na non.Hindi niya alam kung bakit ganito ang pakiramdam niya. Para siyang kinakain ng kaba. Para siyang nilulunod sa bawat pagkabog ng dibdib niya.Marahil dahil sa buong buhay niya, hindi naman siya sanay na may kasamang kumuha ng litrato. Mas madalas nga ay siya ang nasa likod ng camera. Hindi nga siya kumukuha ng picture na nasa harap siya. Ewan ba, ayaw niya yatang maging center of attraction. Akala mo naman talaga may attractive sa kaniya.Napalingon siya kay Tyron. Tahimik lamang itong nakatingin sa kaniya. Walang pagpilit. Walang pagmamadali. Ni hindi nga ito nagsalita para pilitin siya. Parang hinihintay lamang kung ano ang magiging desisyon niya."Kung ayaw mo,” mahina nitong sabi.
Nanatiling nakatayo si Lorraine sa ilalim ng arko ng mga rosas. Hindi niya alam kung saan ilalagay ang mga kamay. Hindi rin niya alam kung paano tatayo.Pakiramdam niya ay bigla siyang naging awkward."Tyron..." Mahina niyang tawag sa binata."Hm?""Nakakahiya eh. Wag na lang kaya."Bahagyang tumaas ang isang kilay ng lalaki. At parang ayaw pa nito sa idea niya na wag na lang siyang mag-picture."Why?""Ang daming tao eh. Saka na lang pag wala na sila."Napangiti ito nang bahagya pero alam niyang hindi rin naman ito papayag. Nagbabakasali lang naman siya na baka pumayag ito eh."You've been taking pictures since we got here.""Oo, pero mga bulaklak lang naman kinunan ko eh. Di naman nahihiya ang mga bulaklak kasi.”"Exactly."Napakurap siya."Walang tumingin sa'yo."Napatingin siya sa paligid. Tama nga naman. May mga pamilyang naglalakad sa kabilang bahagi ng hardin. May ilang magkasintahang abala sa pagkuha ng litrato. May mga batang naghahabulan sa damuhan. Walang kahit isang taong
Hindi agad nakapagsalita si Lorraine.Tahimik lamang siyang nakatayo habang pinagmamasdan ang napakalawak na hardin ng mga bulaklak sa kaniyang harapan. Banayad na humahampas ang hangin sa kaniyang buhok.Kasabay noon ang marahang pag-indayog ng libo-libong bulaklak na tila sumasabay sa musika ng kalikasan. Hindi niya namalayang kusa na lamang siyang napangiti."Ang ganda." Mahina niyang bulong. Napatingin siya kay Tyron. "Ngayon lang po ako nakakita ng ganito karaming sunflower."Tahimik lamang itong nakatingin sa kaniya. Mas matagal pa yata nitong pinagmasdan ang reaksiyon ni Lorraine kaysa sa mismong hardin."I'm glad you like it."Simple lang ang sinabi nito. Ngunit para kay Lorraine ay parang may kung anong mainit na dumampi sa puso niya. Hindi niya alam kung bakit pero pakiramdam niya ay masaya rin si Tyron dahil masaya siya.Dahan-dahan silang naglakad sa kahabaan ng stone pathway. Walang nagmamadali at walang nagsasalita. Paminsan-minsan lamang ay maririnig ang huni ng mga ibo
Malalakas na patak ng ulan ang halos bumubulag kay Lorraine habang naglalakad siya sa gilid ng madilim na kalsada. Sinamahan pa ng malamig na hangin kaya wala siyang nagawa kundi yakapin na lang ang sarili at pasimpleng nagsisisi kung bakit pa niya tinuloy ngayon ang plano niya.Mahigpit niyang haw
Tahimik ang buong sala pagkatapos ng matigas na pagtanggi ni Lorraine. Ni sa panaginip niya ay hindi niya inaasahan na may makikipag-deal sa kaniya ng ganito. Alam naman niyang maganda talaga siya at hindi maikakaila iyon, pero ayaw naman niyang magkaroon ng first boyfriend sa ganitong paraan.Naka
Hindi maalis ni Lorraine ang panginginig ng mga kamay niya habang tahimik na nakaupo sa napakalawak na living room ng Zaragoza Mansion.Pakiramdam niya ay mali pa rin ang lahat ng nangyayari. Talaga namang mali. Walang tama sa ginawa niya mula pa kahapon.Mahigpit niyang yakap ang bag niya habang p
“You’re ready? I’m f*cking horny.”Nanlaki agad ang mga mata ni Lorraine. Na para bang sanay na sanay ang lalaking kaharap niya sa ganoong usapan. Para bang nag-aalok lang ng popcorn sa gilid. Kinagat na lang niya ang pang-ibabang labi niya, hindi niya kasi alam kung anong gagawin at isasagot sa l







