LOGINTahimik na napangiti si Lorraine. Hindi niya namalayang nakahinga na pala siya nang maluwag. Parang may malaking batong unti-unting naalis sa dibdib niya.Hindi niya alam kung bakit, pero habang nakatitig siya kay Tyron, pakiramdam niya ay unti-unti nang nawawala ang lahat ng pagdududang ilang araw ding gumulo sa isip niya.At sa unang pagkakataon ay naisip niyang baka mali nga ang lahat ng naging hinala niya.Mahina siyang natawa. "What?" Tanong ni Tyron.Napailing siya. "Wala."Sandali siyang yumuko bago muling nagsalita."Naiinis lang ako sa sarili ko."Bahagyang kumunot ang noo ng lalaki."Why?""Ang dami-dami kong inisip." Napabuntong-hininga siya. "Tapos hindi ko man lang sinabi sa'yo."Nakangiting nakinig lang si Tyron."Sa isip ko kasi..." Mahina siyang natawa. "...baka ginagawa lang talaga 'yon ni Emelyn para mag-away tayo."Napatingin siya sa mesa."Na baka gusto niyang ako na mismo ang lumayo sa'yo." Tahimik siyang napabuntong-hininga. "Kasi kung ako ang unang aalis, hindi
Tyron remained silent for several long seconds. Not because he didn't know what to say but because he finally understood.Every hesitation. Every time Lorraine seemed distracted. Every forced smile she gave him over the past few days. Every time she looked at him as if she wanted to ask something but chose to remain quiet instead.It all came back to one person.Emelyn.He slowly exhaled before looking at Lorraine. She was trying so hard to keep herself composed, but her eyes betrayed her. Even after wiping away the tears, they remained glassy.She had been carrying this burden alone and he had been too blind to notice."Lorraine." His voice was calm. "Look at me."She hesitated for a moment before slowly lifting her head. The sadness in her eyes made something inside him tighten."I'll answer every question you have and I won't hide anything."She didn't speak. She simply waited.Tyron rested both forearms on the table, never taking his eyes off her."Do you remember the day I told y
Katahimikan. Iyon lang ang namayani sa pagitan nilang dalawa matapos niyang marahang bawiin ang kamay niya mula sa pagkakahawak ni Tyron.Hindi na niya magawang tingnan ang lalaki.Nakatitig lamang siya sa puting tablecloth habang paulit-ulit na naglalaro sa isip niya ang mga salitang katatapos lang nitong sabihin."I don't want to pretend anymore.""Let's end the contract.""I'd like to court you properly."Kung siguro nong nakaraan pa niya narinig ang mga salitang iyon, siguro napaiyak na siya sa sobrang saya. Pero ngayon, sa halip na saya, takot ang nararamdaman niya.Tahimik na napabuntong-hininga si Lorraine.Napansin naman agad iyon ni Tyron."Lorraine." Mahina ang boses nito. "Look at me."Dahan-dahan siyang napatingala. Sinalubong siya ng seryosong tingin ng lalaki. Nang makita niya ang mga malulungkot nitong nga mata, mas lalo siyang nalito kung anong dapat niyang maramdaman. "Were my words too sudden?"Mabilis siyang umiling. "Hindi.""Then what is it?"Napakagat siya sa ib
The café stood quietly at the edge of the city, overlooking a small lake that reflected the last traces of the sunset. Warm lights glowed behind tall glass windows, giving the place an intimate atmosphere that felt far removed from the noise of Manila.Tyron parked the car before walking around to open Lorraine's door.She looked at the café, then back at him."Akala ko uuwi na tayo.""We will." A faint smile appeared on his lips. "But not yet."She tilted her head slightly, curiosity evident in her expression."Bakit dito?""I wanted to have dinner with you."Lorraine blinked. "Just dinner?"Tyron nodded. "Just dinner."She smiled softly before stepping out of the car. Pagpasok pa lamang nila sa café ay agad silang sinalubong ng manager."Good evening, Mr. Zaragoza."Tyron gave a small nod. "Our table?""This way, sir."Napansin iyon ni Lorraine. Hindi man lang nagtanong ang manager kung ilan sila o kung may reservation ba. Parang matagal nang inaasahan ang pagdating nila.Tahimik la
Hindi pa rin makapaniwala si Lorraine sa nangyari.Tahimik siyang nakaupo sa passenger seat habang nakatingin sa mga patak ng ulan na unti-unti nang humihina sa labas ng windshield. Ngunit kahit pilit niyang ituon ang pansin sa tanawin, wala talaga siyang makita.Paulit-ulit lang na bumabalik sa isip niya ang nangyari ilang minuto ang nakalipas.Ang marahang paglapit ni Tyron. Ang mahinang pagtawag nito sa pangalan niya. At ang banayad na pagdampi ng mga labi nito sa kaniya.Hindi iyon marahas. Hindi rin iyon padalos-dalos. Kung tutuusin, iyon na yata ang pinakaingat na halik na naranasan niya sa buong buhay niya.Napakagat siya sa ibabang labi. Pakiramdam niya ay naroon pa rin ang init ng halik na iyon.Napapikit siya sandali.Ano ba 'yan, Lorraine!Mas lalo lang uminit ang mukha niya nang maalala kung paano siya hindi nakagalaw kanina. Hindi nga lang basta hindi nakagalaw. Hindi rin siya umiwas.Napabuntong-hininga siya at marahang isinandal ang ulo sa headrest.Hindi ka talaga umiw
The rain had not shown any sign of stopping.It continued to pour relentlessly against the windshield, each raindrop colliding with the glass before slowly sliding downward, blurring the world outside into nothing more than streaks of gray and gold. The rhythmic sound of the rain filled every corner of the car, wrapping them in a strange kind of silence, one that should have felt awkward, yet somehow didn't.Tyron rested one hand loosely on the steering wheel while the other remained on his lap. The engine was still running, but neither of them seemed eager to continue the drive home.For the first time in years, he didn't mind staying still. His gaze drifted almost instinctively toward the woman sitting beside him.Lorraine had her face turned toward the window, quietly watching the rain as though it were the most beautiful thing she had ever seen. A faint smile lingered on her lips, soft and genuine, untouched by the worries she usually carried.He had seen countless beautiful women
Hindi maalis ni Lorraine ang panginginig ng mga kamay niya habang tahimik na nakaupo sa napakalawak na living room ng Zaragoza Mansion.Pakiramdam niya ay mali pa rin ang lahat ng nangyayari. Talaga namang mali. Walang tama sa ginawa niya mula pa kahapon.Mahigpit niyang yakap ang bag niya habang p
Nagising si Lorraine dahil sa sikat ng araw na tumatama sa makapal na kurtina ng silid na parang dumadapo rin iyon diretso sa mukha niya. Ayaw pa niya sanang bumangon dahil hinihila siya ng kaniyang ulo na sobrang sakit ngayon at mabigat pa. Maliban pa don, sobrang bigat din ng katawan niya.Pero k
“You’re ready? I’m f*cking horny.”Nanlaki agad ang mga mata ni Lorraine. Na para bang sanay na sanay ang lalaking kaharap niya sa ganoong usapan. Para bang nag-aalok lang ng popcorn sa gilid. Kinagat na lang niya ang pang-ibabang labi niya, hindi niya kasi alam kung anong gagawin at isasagot sa l
Malalakas na patak ng ulan ang halos bumubulag kay Lorraine habang naglalakad siya sa gilid ng madilim na kalsada. Sinamahan pa ng malamig na hangin kaya wala siyang nagawa kundi yakapin na lang ang sarili at pasimpleng nagsisisi kung bakit pa niya tinuloy ngayon ang plano niya.Mahigpit niyang haw







