Todos los capítulos de Trapped with Mr. Billionaire: Capítulo 151 - Capítulo 160

Hindi mapakali si Lorraine sa kaniyang kinauupuan mula nang sabihin ni Tyron na may surprise ito para sa kaniya. Kanina pa siya paiba-iba ng pwesto sa malambot na leather seat ng sasakyan habang panay ang kagat sa kaniyang ibabang labi.Buong biyahe ay ilang beses na niyang sinubukang hulaan kung saan sila pupunta, pero wala siyang makuhang matinong sagot mula sa boyfriend niya.Tahimik lamang itong nagmamaneho. Relaxed ang pagkahawak ni Tyron sa manibela, habang seryosong nakatutok ang mga mata nito sa kalsada.Samantalang siya, paulit-ulit na sumisilip sa labas ng bintana, sinusubukang humanap ng kahit anong pamilyar na sign board."Tyron.""Yes, honey?" Sagot ng binata nang hindi inaalis ang tingin sa unahan."Saan ba talaga tayo pupunta?""You'll find out."Napabuntong-hininga nang malalim si Lorraine, sabay sandal pabalik sa upuan niya."Kanina mo pa sinasabi 'yan."Bahagyang ngumiti ang lalaki. Yung tipong ngiting nang-aasar pero nakakakilig."Because it's true.""At least bigya

Hindi pa rin makapaniwala si Lorraine na nakaupo ngayon si Tyron sa luma nilang sofa. Parang matagal na itong bahagi ng pamilya nila kung umasta.Kung tutuusin, ilang oras pa lang naman mula nang dumating sila. Pero sa dami ng nangyari at napag-usapan, feeling niya buong araw na silang magkasama rito. At ang mas nakakagulat? Mukhang komportable na talaga si Tyron.Wala na iyong malamig at intimidating na aura ng isang bilyonaryong CEO na nakasanayan niyang makita sa opisina. Wala na rin iyong pormal at seryosong lalaki kapag nasa harap ng media o board members. Ngayon, nakasandal lang ito nang relaks, tahimik na nakikinig at paminsan-minsan ay ngumingiti habang masayang kinukuwento ng kaniyang ina ang mga nakakahiyang kalokohan niya noong bata pa siya.At hindi man niya aminin nang malakas, sobrang sarap sa paningin na makita itong ganito."Anong oras ba kayo aalis?" tanong ng kaniyang ina habang nagpupunas ng lamesa.Napatingin si Lorraine kay Tyron bago sumagot. "Hindi ko pa po alam

Bago pa man tuluyang sumikat ang araw, gising na si Lorraine.Nakahiga lang siya habang nakatitig sa kahoy na kisame. Mula sa labas, dinig na niya ang manaka-nakang pagtilaok ng mga manok at ang banayad na kaluskos ng mga dahon na hinihipan ng malamig na hangin.Ilang araw pa lang siyang nandito sa probinsya, pero pakiramdam niya bumalik siya sa pagkabata. Walang stress, walang kailangang habuling oras, walang meeting, at mas lalong walang deadlines.At ang pinakamaganda sa lahat... kasama niya si Tyron.Napangiti siya nang mapagtanto iyon. Dahan-dahan siyang bumangon, naghilamos, at lumabas ng kwarto. Tahimik pa ang buong bahay. Tulog pa yata ang mga magulang niya.Pero napansin niyang nakabukas ang pinto sa likod-bahay. Sumilip siya at doon, nakita niya si Tyron.Nakatayo ito sa maliit na veranda. Nakapamulsa ang isang kamay habang ang isa ay may hawak na mainit na kape. Nakatingin ito sa malawak na paligid. Simpleng-simple lang ang suot nito, isang plain na white shirt at pajama pa

Hindi pa rin agad umuwi sina Lorraine at Tyron.Matapos ang ilang minutong pananatili sa itaas ng burol kung saan dinama nila ang preskong hangin, dahan-dahan silang bumaba. Mahigpit ang hawak ni Tyron sa kamay niya, na parang ayaw na nitong bitawan pa siya kahit kailan. Bawat hakbang nila pababa ay puno ng komportableng katahimikan.Mas magaan na ang pakiramdam ni Lorraine.Parang may kung anong tahimik na katiyakan na naiwan sa puso niya pagkatapos ng pag-uusap nila.Hindi na niya kailangang magtanong kung seryoso ba talaga si Tyron sa kaniya.Sinabi na nito.At mas mahalaga, ipinakita rin nito sa mga titig at higpit ng hawak nito sa kaniya.Pagdating nila sa may malawak na bakuran ng bahay, agad niyang naaninag ang kaniyang ama. Nakaupo ito sa paboritong lumang silya sa terrace, kalmadong humihigop ng mainit na kape. Kumalat ang amoy ng kape sa paligid.Agad na dumapo ang tingin ng papa niya sa kanilang magkahawak na kamay.Isang nakakalokong ngiti ang sumilay sa labi nito."Kanina

Kinaumagahan, bumalik agad si Lorraine sa routine na matagal na niyang nakasanayan.Maagang paggising habang sumisikat pa lang ang araw. Pagligo ng maligamgam na tubig. Pagpili ng isusuot, at paghahanda ng mga gamit para sa school.Pero kahit pare-pareho lang ang ginagawa niya araw-araw, may kakaibang gaan sa dibdib niya ngayon. Para bang nawala ang lahat ng bigat na matagal niyang bitbit. Siguro dahil naging masaya ang ilang araw na nakasama niya ang pamilya niya. O baka dahil alam niya na paglabas niya ng kwartong ito, may isang taong siguradong naghihintay sa kaniya sa kabilang bahagi ng bahay.Pagdating niya sa kitchen, sumalubong agad sa kaniya ang amoy ng bagong timplang kape at pritong bacon. Nakaupo na si Tyron sa paborito nitong pwesto sa dulo ng long table. May hawak itong dark blue na coffee mug habang seryosong nagbabasa ng mga dokumento sa tablet nito. Magulo pa nang konti ang buhok nito, bagay na lalong nagpapagwapo sa kaniya ngayong umaga.Pag-angat ng tingin nito, nagt