All Chapters of ข้ามเวลามาเป็นเมียจิ้งอ๋อง: Chapter 111 - Chapter 120

“ถึงแล้วเพคะเสด็จพี่ เดี๋ยวเจียงหว่านกำลังจะไปส่งจิ่นเอ๋อที่ค่ายทหาร พวกเราน่าจะมาทันก่อนที่กองทัพตระกูลฝูจะมาถึงเพคะ” พระสนมหรงตรัสเพื่อให้ฮ่องเต้สบายพระทัย เพราะพวกนางไม่เห็นท่าทีว่าจะมีเสียงการเดินทัพในตอนที่มาถึงใกล้ประตูเมืองก่อนหน้านี้“เช่นนั้นพี่จะอยู่ที่ค่ายทหารกับจิ่นเอ๋อเลยดีกว่า เข้าไปในวังตอนนี้พี่กลัวว่าจะออกมาควบคุมสถานการณ์ไม่ทัน” ฮ่องเต้ตรัสหลังจากเริ่มตื่นเต็มตา“ไม่ได้นะพะย่ะค่ะเสด็จพ่อ พระองค์อย่าลืมว่าทหารรักษาเมืองและองครักษ์เสื้อแพรฟังแต่คำสั่งเสด็จพ่อ ให้เจียงหว่านไปส่งในวังก่อนเถิดพะย่ะค่ะ ส่วนเรื่องทางค่ายทหารลูกจะสั่งให้พวกเขาออกไปตั้งขบวนรอรับศึกเอง” จิ้งอ๋องตรัสถึงเหตุผลหลักที่ฮ่องเต้ต้องกลับเข้าวังไปให้เร็วที่สุด“อืม...

“น้องหญิง เจ้ากลับจวนไปพักผ่อนก่อนดีไหม พี่จะเข้าวังไปพบเสด็จพ่อสักหน่อยน่ะ” จิ้งอ๋องขี่ม้ามาหาเจียงหว่างข้างประตูและรอนางเปิดกระจก“เสด็จพี่จะใช้รถคันนี้หรือเปล่าเพคะ หม่อมฉันจะได้ทิ้งเอาไว้ให้” เจียงหว่านคิดว่าจิ้งอ๋องน่าจะพอขับเป็นแล้วหลังจากนางสอนก่อนหน้านี้“ยังไม่ต้องดีกว่าน้องหญิง พี่กลัวชาวเมืองจะตกใจน่ะ” จิ้งอ๋องความจริงยังไม่เข้าใจเรื่องการขับขี่รถประหลาดของเจียงหว่านสักเท่าไหร่ พระองค์จึงไม่อยากทำให้รถของนางเกิดอุบัติเหตุไปเสียก่อน“อ่า...เช่นนั้นหม่อมฉันกลับไปนอนก่อนนะเพคะ” เจียงหว่านหาวหวอดใหญ่ว่านางง่วงมากจริง ๆ แต่ก่อนจะนอนนางคงต้องให้พ่อครัวทำอาหารมื้อใหญ่ให้นางได้กินจนอิ่มท้องเสียก่อน

“เฮ้อ ก็ได้เพคะ แต่เสด็จพี่ต้องสัญญาก่อนว่าจะพาหม่อมฉันกลับไปดูการพัฒนาที่เมืองฝูเซิงอีกครั้ง” เจียงหว่านอยากเห็นด้วยตาตัวเองว่าเมล็ดพันธุ์ของนางที่ได้รับจากระบบนั้นดีจริงหรือเปล่า หากดีจริงนางก็จะแลกมาให้กับเสนาบดีไห่เพิ่มอีกมากหน่อย เพื่อที่เขาจะได้นำไปขยายพันธุ์และปลูกในพื้นที่อื่น ๆ ภายในแคว้นต่อไป“เจ้าพักผ่อนให้ดีก่อนค่อยคิดเรื่องอื่นเถิด ประเดี๋ยวพี่ต้องออกไปค่ายทหารเพื่อเตรียมจัดส่งเชลยเหล่านั้นกลับไปยังเมืองตะวันออกอีก” จิ้งอ๋องตรัส“ทราบแล้วเพคะ เสด็จพี่ก็ดูแลพระองค์เองด้วย” เจียงหว่านพยักหน้ารับคำจิ้งอ๋องนั่งสนทนากับเจียงหว่านต่ออีกพักหนึ่ง ก่อนจะขี่ม้าออกไปจากจวนพร้อมกับเต๋อเป่าและองครักษ์ส่วนหนึ่ง แม่นมลู่ตอนนี้คอยรับใช้เจียงหว่านอยู่ไม่ห่างเพราะเสิ่นเวยกับไฉ่ฉู่ยังกลับมาไม่ถึงจวน

“รอหลังอาหารแล้วพวกเราค่อยขับรถวนไปดูเส้นทางคลองกันดีไหมน้องหญิง เจ้าจะได้ไม่ต้องนั่งรถม้าให้เหนื่อย” ไท่จื่อหันไปคุยกับเจียงหว่าน“จะดีหรือเพคะเสด็จพี่ หม่อมฉันกลัวว่าเส้นทางในหมู่บ้านจะแคบเกินไปจนทำให้ชาวบ้านต้องเดือดร้อนนะเพคะ” เจียงหว่านเคยไปหมู่บ้านต่าง ๆ แล้ว“พี่ว่าเราลองไปดูกันก่อนก็ได้นี่นา ถ้าเข้าหมู่บ้านไม่ได้ก็แค่ขับดูกันรอบนอกตามเส้นทางคลองที่ขุดไปแล้วดีไหม” ไท่จื่อเสนอขึ้นมาอีกครั้ง พระองค์รู้ดีว่ารถคันนี้สามารถขับบนถนนที่ขรุขระได้เป็นอย่างดีโดยไม่กระเทือนถึงภายใน“ถ้าเช่นนั้นก็ทำตามเสด็จพี่ว่าก็ได้เพคะ” เจียงหว่านพยักหน้ารับคำพ่อบ้านที่เพิ่งให้บ่าวตั้งโต๊ะมาตามไท่จื่อและไท่จื่อเฟยเพื่อไปเสวยมื้อเช้าตามหน้าที่ เสิ่นเวยก

“ไม่เป็นไรเพคะ วันนี้หม่อมฉันอยากเข้าครัวทำอาหารเองสักหน่อย เสด็จพี่อยากลองชิมไหมเพคะ” เจียงหว่านคิดจะแลกอาหารกับระบบแทนการทำเองเพราะยังไงนางก็ทำอาหารไม่เป็นอยู่แล้ว“เจ้ายังตั้งครรภ์อยู่แล้วจะไปทำอาหารให้ลำบากทำไมกัน ให้บ่าวทำให้ก็พอแล้วนะน้องหญิง” ไท่จื่อส่ายพระพักตร์อย่างไม่ยินยอม“เชื่อหม่อมฉันนะเพคะ หม่อมฉันอยากทำเองจริง ๆ” เจียงหว่านอ้อนด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานอย่างที่น้อยครั้งนางจะทำเช่นนี้“เฮ้อ ก็ได้ พี่จะนั่งรออาหารของเจ้าที่นี่ก็แล้วกันนะน้องหญิง” ไท่จื่อมีหรือจะทนน้ำเสียงออดอ้อนของเจียงหว่านได้ พระองค์รู้สึกชุ่มชื่นพระทัยอย่างมาก“เสิ่นเวย เจ้าไปกับเราสักหน่อย เราอยากให้เจ้าเฝ้าหน้าห้องครัวไม่ให้ใครเข้ามาก่อนที่เราจะเ