All Chapters of ข้ามเวลามาเป็นเมียจิ้งอ๋อง: Chapter 51 - Chapter 60

“พะย่ะค่ะ/เพคะ” ขันทีและนางกำนัลรีบรับคำสั่งแล้วหันหลังออกจากกระโจมไปจนตอนนี้เหลือเพียงจิ้งอ๋องกับเจียงหว่านอยู่ด้วยกันเท่านั้น“เจ้าอยากกินอะไรเป็นพิเศษหรือไม่ เราจะให้คนไปหามาให้” จิ้งอ๋องกังวลว่าเพราะเจียงหว่านบาดเจ็บอยู่จนนางไม่อยากอาหารเอาได้“ไม่มีเพคะ หม่อมฉันกินได้ ว่าแต่พระองค์ไม่คิดจะเข้าร่วมงานเลี้ยงคืนนี้หรือเพคะ หม่อมฉันกลัวคนอื่นจะนินทาเรา” เจียงหว่านรีบถามสิ่งที่นางกังวล“เจ้าไม่ต้องสนใจเรื่องพวกนั้นหรอก เสด็จพ่อบอกให้พวกเราพักผ่อนให้ดี อีกสองวันก็จะต้องเดินทางกลับเมืองหลวงแล้ว พระองค์กลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์เหมือนกับวันนี้อีกจึงไม่ให้พวกเราเข้าร่วมงาน” จิ้งอ๋องที่ทราบเรื่องจากคนของฮ่องเต้ก่อนหน้านี้บอกเจียงหว่านอย่างไม่ปิดบัง

“ฮึ! เราปล่อยนางให้พวกเจ้าสั่งสอนมากี่ครั้งแล้ว แล้วผลเล่า? นางก็ยังคงมารบกวนเรากับท่านอ๋องไม่หยุด ครานี้เราจะไม่ปล่อยนางไปแล้ว ทหาร! พาตัวเจียงม่านหรูไปโบยยี่สิบไม้เป็นการลงโทษที่มารบกวนการพักผ่อนของท่านอ๋อง ส่วนพวกท่านสองคนที่ไม่สั่งสอนลูกก็ต้องถูกลงโทษด้วยคนละสิบไม้ พาตัวพวกเขาออกไปให้พ้นหน้ากระโจมเราเสีย ถ้าไม่มีคำสั่ง ห้ามคนอื่นเข้าใกล้กระโจมของเรากับท่านอ๋องอีก” เจียงหว่านครั้งนี้ต้องลงมือเองแล้ว นางเบื่อหน่ายเต็มทีกับความเสแสร้งของเจียงม่านหรู อีกทั้งอาการท่านอ๋องยังไม่หายดีเลย ทำให้เจียงหว่านอดโมโหไม่ได้จนต้องสั่งคนให้ลงมือสิ้นเสียงคำสั่งของเจียงหว่าน องครักษ์หลายคนซึ่งโผล่มาจากที่ใดก็ไม่ทราบได้ พวกเขาเข้าจับกุมพ่อแม่ลูกทั้งสามโดยปิดปากลากออกไปลงโทษตามคำสั่งของเจียงหว่านทันที แม้ว่าพวกเขาทั้งสามจะร้องจนคอแทบแตกอย่างไรแต่ก็ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาเลย

[ เหตุใดแต้มจึงเพิ่มมาเยอะนักเล่า ] เจียงหว่านถามด้วยความสงสัย[ เพราะคู่ของโฮสต์พอใจกับความใกล้ชิดที่ผ่านมาขอรับ แต้มสะสมจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ตามความพึงพอใจของอีกฝ่าย ] ระบบรายงานไปตามความจริง สองวันมานี้โฮสต์ของมันมักจะได้รับแต้มจากอีกฝ่ายบ่อยครั้งจนสะสมมาได้เท่านี้[ เช่นนั้นเราต้องใกล้ชิดจิ้งอ๋องให้มากสินะถึงจะได้รับแต้มเยอะ ๆ ] เจียงหว่านพอจะจับเคล็ดลับรับแต้มได้แล้ว ถึงนางจะถูกเอาเปรียบไปบ้างก็ช่างเถอะ อย่างไรเสียเจียงหว่านก็ยังไม่อาจหนีจากจิ้งอ๋องได้อยู่ดี[ ใช่แล้วขอรับ ไม่ทราบโฮสต์ต้องการแลกเบ็ดพร้อมเหยื่อตก

[ ระบบ เจ้ามีตำราอาหารที่ทำจากปลาให้ข้าแลกหรือไม่ ข้าคิดว่าวันนี้พวกเขาน่าจะได้ปลาจำนวนมาก ถ้ามีอาหารซ้ำ ๆ กัน ข้าคงเบื่อแย่ ] เจียงหว่านที่นั่งมองจิ้งอ๋องอยู่พักใหญ่เอ่ยขึ้นในห้วงความคิด[ มีขอรับ โฮสต์ต้องการเล่มใหญ่หรือเล่มเล็กขอรับ ][ เล่มเล็กน่าจะพอนะ เรากลัวพ่อครัวจะสงสัยถ้าเอาเล่มใหญ่ไปให้ ][ เล่มเล็กใช้ยี่สิบแต้มแลกขอรับ โฮสต์ต้องการแลกเปลี่ยนหรือไม่ ][ แลกใส่ไว้ในอกเสื้อข้าทีนะระบบ ]

เจียงหว่านที่กำลังถูกเอาเปรียบได้แต่กัดฟันอดทนและหลับตาท่องคาถาสงบใจได้เท่านั้น นางพยายามคิดถึงสิ่งที่ระบบบอกว่าได้แต้มความพอใจจากความใกล้ชิดระหว่างนางกับจิ้งอ๋องเพื่อไม่ให้โมโหจนลุกขึ้นตีจิ้งอ๋องจอมเจ้าเล่ห์ที่ตอนนี้ยังกอดนางไม่ยอมปล่อยหลังจากสงบใจได้ไม่นาน อาจเพราะฤทธิ์ยาที่กินไปหลังมื้ออาหารจึงทำให้เจียงหว่านหลับสนิทไปในเวลาต่อมา นางไม่รู้เลยว่าจิ้งอ๋องพอรู้สึกว่านางหลับลึกลงไปแล้วกลับลุกขึ้นมาหอมแก้มนวลของนางอย่างถือวิสาสะ“เฮ้อ แก้มนางนุ่มขนาดนี้แล้วพอกลับไปเราจะหาเรื่องอะไรไปขอนอนกับนางได้อีกเล่า น่าหนักใจเสียจริง” จิ้งอ๋องที่หอมแก้มนวลไปหลายฟอดบ่นขึ้นมาเบา ๆ อย่างคนที่กำลังมีปัญหาใหญ่ในชีวิตจิ้งอ๋องแอบแทะโลมเจียงหว่านอยู่นานสองนาน ก่อนพระองค์จะตัดใจแล้วหลับตามนางไปในช่วงกลางดึก พรุ่งนี้พระองค์ยังต้องเดินทางกลับเมืองหลวงพร