All Chapters of ข้ามเวลามาเป็นเมียจิ้งอ๋อง: Chapter 41 - Chapter 50

“ทราบแล้วเหตุใดนางไม่ออกมาเล่า!” จิ้งอ๋องตวาดเสียงดังอย่างอดไม่ได้“เอ่อ...พระชายามีแขกอยู่พะย่ะค่ะ” พ่อบ้านได้แต่กล่าวประโยคเดิมอีกครั้ง“ฮึ่ม! ได้! นางไม่มาใช่ไหม! เช่นนั้นเราจะไปพบนางเอง” จิ้งอ๋องตรัสจบก็กระโดดลงจากหลังม้าแล้วก้าวเร็ว ๆ เพื่อไปยังศาลากลางสระบัวทันทีบรรดาองครักษ์และพ่อบ้านรีบวิ่งตามกันจ้าละหวั่น พวกเขากลัวว่าท่านอ๋องจะบันดาลโทสะจนลงไม้ลงมือกับพระชายาเจียงหว่านที่กำลังนั่งฟังบทกวีของซุ่นเต๋ออย่างเพลิดเพลินและกล่าวคำชี้แนะไปเร

“เจ้าคิดว่าควรใส่ลูกดอกเท่าใดก็วาดออกมาลองดูเถอะ เราจะได้ให้ทหารช่างนำไปทดลองทำขึ้นมา” จิ้งอ๋องเองก็ไม่รู้จะเลือกจำนวนใดดี“ได้เพคะ ขันทีฉุ่ย ท่านไปนำกระดาษกับพู่กันมาให้เราที” เจียงหว่านหันไปบอกขันทีฉุ่ยที่พอเห็นทั้งสองพระองค์สนิทสนมกันอยู่ก็เอาแต่ยิ้มเคลิบเคลิ้มไปเป็นนานสองนาน หากไม่มีเสียงเจียงหว่านล่ะก็ เขาคงคิดไปไกลแล้ว“พะย่ะค่ะพระชายา” ขันทีฉุ่ยรีบรับคำหลังได้สติ“เจ้าจะไม่รอเขียนหลังมื้อเที่ยงก่อนหรือ นี่ก็ใกล้ถึงเวลาแล้วนะ” จิ้งอ๋องตรัสถามด้วยความแปลกพระทัย พระองค์ไม่คิดว่าเจียงหว่านจะเร่งรีบเช่นนี้“ไม่เป็นไรเพคะ ยังพอมีเวลาอยู่ หม่อมฉันเขียนไม่นาน” เจียงหว่านคิดว่าแค่ทำให้ธนูแขนเสื้อมีขนาดใหญ่ขึ้นและเพิ่มจำนวนลู

จิ้งอ๋องพาเจียงหว่านขี่ม้าต่ออยู่นานเกือบครึ่งชั่วยาม ก่อนที่เจียงหว่านจะบอกว่านางพอจะเข้าใจแล้ว จิ้งอ๋องจึงต้องจำใจปล่อยร่างบางที่อยู่ในอ้อมแขนพระองค์นานสองนานออกอย่างเสียดาย“ขอบพระทัยท่านอ๋องที่สอนหม่อมฉันนะเพคะ” เจียงหว่านที่ถูกอุ้มลงจากหลังม้ามายืนตรงหน้าจิ้งอ๋องย่อกายคารวะตามธรรมเนียมด้วยความขอบคุณ“เจ้าอยากเรียนอะไรเพิ่มหรือไม่เล่า เราจะได้สอนอย่างอื่นต่อ” จิ้งอ๋องยังคงคิดหาโอกาสอยู่ใกล้คนตัวหอมตรงหน้าต่อ“ไม่มีแล้วเพคะ นี่ก็ใกล้เวลาเสวยมื้อเที่ยงของพระองค์แล้ว หม่อมฉันขอไปเปลี่ยนชุดก่อนแล้วจะไปหาที่ห้องอาหารนะเพคะ” เจียงหว่านรู้ดีว่าจิ้งอ๋องจะต้องส่งคนมาตามอีกแน่ นางจึงบอกออกไปก่อน“ตกลง เช่นนั้นเราจะรอเสวยพร้อมเจ้า” จิ้งอ๋

เจียงม่านหรูที่ถูกกระบี่จ่อลำคอได้แต่หน้าซีดเผือดจนแทบล้มทรุดลงไปกับพื้น ยังดีที่บ่าวของนางรีบเข้ามาพยุงตัวเอาไว้เสียก่อน“คราวหน้าคราวหลังอย่าบังอาจเข้าใกล้ท่านอ๋องอีก” เต๋อเป่าเอ่ยขู่ด้วยน้ำเสียงสุดจะเย็นชา เขาเองก็ไม่ชอบผู้หญิงเสแสร้งเหมือนเจียงม่านหรู“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” เจียงม่านหรูเอ่ยเสียงสั่น ก่อนจะให้บ่าวพากลับไปยังที่นั่งปลายแถวซึ่งพ่อกับแม่นางนั่งกันอยู่ก่อนหน้านี้เต๋อเป่าเห็นว่าตัวปัญหาจากไปแล้ว เขาจึงหายวับไปคอยคุ้มกันจิ้งอ๋องที่ตอนนี้ประทับนั่งเคียงข้างเจียงหว่านแถวหน้าสุดฝั่งซ้ายแล้ว“เจ้าหิวหรือยัง” จิ้งอ๋องหันไปถามเจียงหว่าน“ยังเพคะ พระองค์หิวแล้วหรือเพคะ

เจียงหว่านรอองครักษ์ขึ้นบนหลังม้าเสร็จก็ไสม้าไปช้า ๆ ลึกเข้าไปในป่าด้านหน้าต่อ นางไม่ได้คิดจะไปไกลนัก เพราะตอนนี้เจียงหว่านยังได้ยินเสียงฝั่งจิ้งอ๋องที่กำลังล่าสัตว์อยู่ นางจึงไม่ได้กังวลอะไรและล่าสัตว์ต่อกระทั่งสองเค่อต่อมา เจียงหว่านที่ล่าแต่สัตว์เล็ก ๆ น้อย ๆ ได้มากพอสมควรแล้วจึงหันไปชวนองครักษ์ทั้งสองให้นำทางนางกลับไปหาจิ้งอ๋อง เพราะเจียงหว่านรู้สึกมีลางสังหรณ์ไม่ดีแปลก ๆ หลังจากล่าไก่ป่าตัวเมื่อครู่ได้“พระชายาตามหลังสวี่สูไปเลยพะย่ะค่ะ กระหม่อมจะคอยระวังหลังให้” ทหารองครักษ์อีกนายเอ่ยตอบด้วยสีหน้าจริงจัง ตอนนี้เขาไม่ได้ยินเสียงการล่าสัตว์ของจิ้งอ๋องแล้วจึงรู้สึกกังวลว่าจะหากันไม่พบ“ขอบใจมาก พวกเรารีบไปกันเถอะ” เจียงหว่านพยักหน้ารับคำและขี่ม้าตามหลังทหารองครักษ์ด้านหน้าไปติด ๆ