All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยาย เลยขอเปลี่ยนบทให้กลายเป็นฮาเร็ม: Chapter 1 - Chapter 10

ฉู่เยว่หลีกวาดนัยน์ตาอันเรียบเฉยมองข้ามไหล่กว้างขององค์รัชทายาท ´จ้าวอวี้เจ๋อ´ ไปยังสตรีบอบบางที่ซุกตัวอยู่เบื้องหลัง สตรีดอกบัวขาวผู้นี้คือ ´ฉู่หว่านโหรว´ น้องสาวต่างมารดาที่มักสวมหน้ากากผู้อ่อนแอ ทว่าเนื้อแท้กลับซ่อนเร้นเข็มพิษไว้นับพันเล่ม“พี่หญิงใหญ่ ท่านกล่าววาจาเลอะเลือนอันใดกัน” เสียงหวานเจือเสียงสะอื้นของร่างน้อยดังขึ้น นัยน์ตาคลอขังด้วยหยาดน้ำใส ริมฝีปากซีดเผือดครั้นสั่นระริก “น้องเพียงแค่ดื่มชาที่ท่านรินให้ จากนั้นก็ปวดวิงเวียนจนกระอักเลือด น้องมิเคยคิดโทษท่านเลยนะเจ้าคะ ไฉนท่านจึงต้องใส่ไคล้ว่าน้องจัดฉากด้วย”“หุบปากของเจ้าเดี๋ยวนี้ฉู่เยว่หลี!” จ้าวอวี้เจ๋อตวาดซ้ำ ร่างสูงโปร่งในอาภรณ์สีทองสืบเท้าเข้ามาขวางหน้านางในดวงใจไว้“หว่านโหรวร่างกายอ่อนแอถึงเพียงนี้ นางจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนมาวางยาตนเองเพื่อใส่ร้ายสตรีจิตใจคับแคบเช่นเจ้า! หลักฐานก็ทนโท่อยู่บนโต๊ะ ถ้วยชาใบนั้นมีคราบพิษหลงเหลืออยู่ เจ้ายังกล้าพลิกลิ้นอีกหรือ!”โฉมงามผู้ตกเป็นจำเลยหาได้สะทกสะท้านต่อแรงโทสะของบุรุษสูงศักดิ์ไม่ หญิงสาวเพียงแค่นเสียงขึ้นจมูกเบา ๆ มุมปากเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน ก่อนจะก้าวเดินอย่างเนิบนาบท่วงท่าส

สายลมชิวเทียนหอบเอาความเย็นเยียบพัดผ่านระเบียงทางเดินยาว โคมกระดาษสีแดงสลักลายมงคลที่แขวนประดับเรียงรายสั่นไหวไปมา ทว่าไม่อาจสั่นคลอนความมุ่งมั่นในแววตาของสตรีผู้กำลังก้าวย่างอย่างมั่นคงได้เลยหลังจากทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้กลางโถงตระกูลฉู่ ร่างอรชรก็เดินกลับมายังเรือนเหมยลี่ ซึ่งเป็นที่พักของตนเองโดยไม่หันหลังกลับไปมองงิ้วที่กำลังดำเนินอยู่อีก อาภรณ์แพรพรรณสีชาดปลิวไสวตามจังหวะการเดิน“คุณหนูใหญ่! คุณหนูของบ่าว!”เสียงเรียกปนสะอื้นดังขึ้นพร้อมกับร่างของ ´ซวงจือ´ สาวใช้คนสนิทที่วิ่งถลาเข้ามาทรุดตัวลงแทบเท้า ใบหน้าหมดจดของเด็กสาวเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและโล่งอกในคราวเดียวกัน“บ่าวได้ยินข่าวลือจากเรือนหน้าว่าท่านถูกฮูหยินรองและคุณหนูรองใส่ร้ายจนเกือบต้องรับโทษ บ่าวไร้ความสามารถ ไม่อาจปกป้องนายหญิงได้”ฉู่เยว่หลีหลุบตาลงมองบ่าวรับใช้ผู้ภักดี ปลายนิ้วเรียวเอื้อมไปประคองร่างสั่นเทาให้ลุกขึ้นยืน แม้ความทรงจำของร่างเดิมจะเลือนราง ทว่าความผูกพันอันบริสุทธิ์ของซวงจือกลับแจ่มชัดในความรู้สึก“หยุดร้องไห้เสียเถิดซวงจือ” น้ำเสียงหวานเอื้อนเอ่ยอย่างอ่อนโยน ทว่าแฝงไปด้วยอำ

นัยน์ตาดอกท้ออันดุดันของอินซือหานจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่พราวระยับของสตรีตรงหน้า ราวกับกำลังค้นหาความหวาดหวั่น ทว่าสิ่งที่สะท้อนกลับมามีเพียงความเยือกเย็นอันลึกล้ำยากแท้หยั่งถึงเนิ่นนานกว่าที่เสียงหัวเราะจะดังขึ้นมา ชายหนุ่มเอนแผ่นหลังกว้างพิงพนักเก้าอี้ อาภรณ์แพรต่วนสีม่วงเข้มขยับตามแรงสั่นไหวของหน้าอก“ต้องการเครือข่ายข่าวกรองของข้า ซ้ำยังปรารถนาให้หอซิงหยวนเป็นดาบในมือเจ้า?” เจ้าพ่อการค้าใต้ดินแค่นเสียง มุมปากประดับรอยยิ้มอันตราย “ช่างเป็นสตรีที่กระเพาะใหญ่เสียจริง ทว่าการจะกลืนกินอำนาจของข้าเจ้าต้องมีฟันที่คมกริบพอ ไหนลองว่ามาสิ วิธีรอดพ้นจากเงื้อมมือขุนนางกังฉินที่เจ้าอวดอ้างคือสิ่งใด?”ฉู่เยว่หลีหาได้สะทกสะท้านต่อรังสีคุกคามนั้น ปลายนิ้วเรียวจรดจอกชาขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า ก่อนจะวางลงบนโต๊ะด้วยท่วงท่าสง่างาม“กลยุทธ์หลอกล่อพยัคฆ์ออกจากขุนเขาผนวกกับยืมทางพรางกลอย่างไรเล่าเจ้าคะ” น้ำเสียงหวานเอื้อนเอ่ยราบเรียบ คล้ายกำลังสนทนาเรื่องดินฟ้าอากาศ“นายท่านอินทราบหรือไม่ว่าเหตุใดทางการจึงพุ่งเป้าไปที่ช่องแคบหลิวซาน? นั่นเพราะมีเกลือหนอนบ่อนไส้ลอบส่งข่าวบอกเส้นทางเดินเรือของท่าน หากท่าน

รัตติกาลแผ่สยายปีกกว้างครอบคลุมทั่วทั้งเมืองหลวงจิงเฉิง บรรยากาศในตรอกแคบยิ่งทวีความหนาวเหน็บและเงียบสงัด กลิ่นคาวโลหิตคละคลุ้งในอากาศ ทว่าสตรีผู้ยืนอยู่เบื้องหน้าร่างที่นอนจมกองเลือดกลับยืนหยัดอย่างมั่นคง ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นใด ๆ“คุณหนู พวกเราจะทำเช่นไรดีเจ้าคะ บ่าวกลัวว่าหากมีทหารยามลาดตระเวนผ่านมาพบเข้า พวกเราจะกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในคดีอุกฉกรรจ์นะเจ้าคะ”ซวงจือเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ นัยน์ตากลมโตของข้ารับใช้ตัวน้อยเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา แขนเสื้อผ้าฝ้ายถูกกำแน่นจนยับย่นฉู่เยว่หลีปรายตามองสาวใช้คนสนิทเพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนความสนใจกลับมายังบุรุษชุดดำที่สลบไสลไม่ได้สติ ปลายนิ้วแตะลงบนจุดชีพจรตรงลำคอหนาเพื่อประเมินสถานการณ์“อย่าเพิ่งตีตนไปก่อนไข้ซวงจือ” น้ำเสียงหวานทว่าเด็ดขาดเอื้อนเอ่ยราบเรียบ “เจ้าจงวิ่งไปยังท้ายตรอกฝั่งตะวันออก ตรงนั้นมีรถเข็นไม้เก่า ๆ สำหรับขนฟืนจอดทิ้งไว้อยู่ เข็นมันมาที่นี่ให้เร็วที่สุด เราจะพาเขากลับไปรักษาตัวที่เรือนเหมยลี่ ห้ามแพร่งพรายเรื่องนี้ให้ผู้ใดล่วงรู้เด็ดขาดเข้าใจหรือไม่?”“ต... แต่ว่าจวนกั๋วกงมีเวรยามแน่นหนา เราจะพาบุรุษแปลกหน้าลอบเข้าไปไ

ลมบูรพาพัดเอื่อยหยอกล้อกิ่งหลิวริมสระมรกตภายในจวนราชครู กลีบดอกเหมยร่วงหล่นลงบนกระดานหมากรุก รอยยิ้มอันตรายที่ประดับอยู่บนมุมปากของลิ่นอวิ๋นเจิงยังคงไม่จางหาย บุรุษชุดขาวปัดฝุ่นที่ชายอาภรณ์อย่างเชื่องช้า ท่วงท่าสง่างามสูงศักดิ์ ทว่านัยน์ตาดอกท้อกลับทอประกายลึกล้ำยากแท้หยั่งถึง “เตรียมรถม้า” เสียงทุ้มละมุนเอ่ยสั่งองครักษ์เงาเบา ๆ “วันนี้อากาศแจ่มใสยิ่งนัก เหมาะแก่การไปจิบชาทิกวนอิมที่หอดื่มด่ำจันทรา ได้ยินมาว่าฝั่งตรงข้ามคือคลังเงินตระกูลจ้าวขององค์รัชทายาท ข้าชักอยากจะเห็นงิ้วที่กำลังจะเปิดม่านเสียแล้วสิ” “ขอรับนายท่าน!” สิ้นคำรับสั่ง ร่างขององครักษ์ชุดดำก็เร้นกายหายไปในม่านหมอก ทิ้งให้ราชครูหนุ่มยืนทอดสายตามองเกลียวคลื่นในสระน้ำเพียงลำพัง เวลาสามวันตามเส้นตายที่สตรีผู้นั้นขีดเส้นไว้กำลังจะสิ้นสุดลง เขาอยากรู้นักว่านางร้ายตัวน้อยแห่งจวนกั๋วกงจะมีเขี้ยวเล็บแหลมคมพอที่จะกระชากเนื้อชิ้นโตออกจากปากของพยัคฆ์แห่งวังตะวันออกได้หรือไม่ ณ เรือนเหมยลี่แห่งจวนกั๋วกง&n