“ในที่สุด ครอบครัวของข้าก็อยู่กันพร้อมหน้าเสียที” ร่างอรชรกวาดสายตามองบุรุษทั้งสี่ที่ล้อมรอบกายนาง รอยยิ้มที่งดงามยิ่งกว่าโคมไฟนับแสนดวงเบ่งบานบนใบหน้าล่มเมือง “ชัยชนะในวันนี้จะเกิดขึ้นไม่ได้เลยหากขาดผู้ใดผู้หนึ่งไป ขอบคุณพวกท่านมากนะเจ้าคะ” ถ้อยคำสั้น ๆ ทว่าเปี่ยมไปด้วยความสัตย์จริงทำเอาหัวใจของยอดบุรุษทั้งสี่อ่อนยวบ ความแข็งกร้าวและอำมหิตที่ใช้ฟาดฟันศัตรูมลายหายไปจนสิ้น หลงเหลือเพียงความรักอันลึกซึ้งที่พร้อมจะสยบอยู่แทบเท้าสตรีเพียงผู้เดียว ยามจื่อ ณ เรือนเหมันต์อันเงียบสงัด บานประตูไม้ฉลุลายถูกเลื่อนปิดลงตัดขาดโลกภายนอกที่วุ่นวาย ทิ้งไว้เพียงแสงเทียนสีส้มอมเหลืองที่วูบไหวสะท้อนเงาของคนทั้งห้าบนฉากกั้นผ้าไหม กลิ่นสุราดอกท้อชั้นเลิศถูกเปิดออก ไอมึนเมาหอมหวานลอยอวลไปทั่วห้องโถงกว้าง ฉู่เยว่หลีในชุดคลุมตัวหลวมสีขาวบริสุทธิ์ประทับนั่งอยู่กึ่งกลางตั่งไม้ตัวใหญ่ นัยน์ตาหงส์พราวระยับด้วยฤทธิ์สุราเพียงบางเบา ปลายนิ้วเรียวประคองจอกกระเบื้องเคลือบสีหยก ยกขึ้นจรดริมฝีปากอวบอิ่ม ก่อนจะช้อนสายตามองบุรุษที่นั่งรายล้
اقرأ المزيد
