All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยาย เลยขอเปลี่ยนบทให้กลายเป็นฮาเร็ม: Chapter 11 - Chapter 20

ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิจากเรือนกายของกันและกันมิได้ทำให้สตรีร่างระหงแสดงท่าทีประหม่าขวยเขินแม้แต่น้อย นัยน์ตาสุกสกาวราวกับดวงดาราในคืนไร้จันทร์สบประสานกับนัยน์ตาดอกท้ออันลึกล้ำอย่างไม่ลดละ กลิ่นหอมเย็นของดอกมู่หลานหอมกรุ่นจากร่างสูงโปร่งเกิดเป็นมวลอากาศที่บีบรัดจนผู้คนรอบข้างแทบหยุดหายใจเนิ่นนานกว่าบุรุษชุดขาวจะเป็นฝ่ายผละออกไปก่อน ลิ่นอวิ๋นเจิงคลี่พัดจีบในมือออกโบกสะบัดเบา ๆ ขับไล่ความกดดันที่ก่อตัวขึ้นเมื่อครู่ ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลากลับยิ่งหยักลึก คล้ายพึงพอใจกับผลลัพธ์ของการหยั่งเชิงในครั้งนี้“วาทะคมคาย ใจคอเด็ดเดี่ยว ช่างเปิดหูเปิดตาข้านัก”ราชครูหนุ่มเอ่ยกลั้วเสียงหัวเราะ ก่อนจะปรายหางตามองขันทีเฒ่าที่บัดนี้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น“สวีกงกง มัวยืนบื้ออันใดอยู่เล่า? มิได้ยินหรือว่าคุณหนูใหญ่ฉู่ต้องการสิ่งใด ในเมื่อคลังบูรพายามนี้หมุนเวียนเงินตราไม่ทัน เจ้าก็จงนำโฉนดที่ดินของร้านค้าทองและโรงเตี๊ยมทั้งหกแห่งในตรอกจูเชวี่ย ออกมามอบให้นางเสียสิ”“ท... ท่านราชครู!” สวีเต๋อไห่เบิกตากว้างจนแทบถลน ร่างอวบอ้วนสั่นเทา “ก... กิจการเหล่านั้นคือน้ำพักน้ำแรงที่องค์รัชทายาท

รัตติกาลคลี่ม่านสีหมึกปกคลุมทั่วผืนฟ้า หมู่เมฆาหนาทึบเคลื่อนตัวบดบังแสงจันทรานวลตาจนสิ้น สภาพอากาศอันมืดมิดเช่นนี้ช่างเป็นใจให้แก่การเร้นกายยิ่งนัก ณ ย่านการค้าตรอกจูเชวี่ยที่เคยคึกคักจอแจยามทิวา บัดนี้เงียบสงัด ทว่าบนหลังคากระเบื้องดินเผาของโรงเตี๊ยมหลงเหมินกลับมีเงาดำสายหนึ่งพุ่งทะยานผ่านไปอย่างไร้สุ้มเสียง เนี่ยอู๋เฟิงในชุดพรางตัวสีเข้มกลืนไปกับราตรี ท่วงท่าปราดเปรียวและว่องไว แม้บาดแผลฉกรรจ์กลางแผ่นหลังจะยังไม่สมานสนิท ทว่าสัญชาตญาณนักฆ่าฝังลึกในจิตวิญญาณกลับกระตุ้นให้ร่างกายลืมเลือนความเจ็บปวด นัยน์ตาคมกวาดมองการจัดวางเวรยามเบื้องล่างอย่างเยือกเย็น เพียงชั่วจิบชา ชายหนุ่มก็สามารถหาจุดบอดและลอบเร้นเข้าไปในอาคารไม้สามชั้นได้อย่างไร้ร่องรอย กลิ่นสุราหมักและควันกำยานราคาถูกลอยอวลในอากาศ องครักษ์เงาเคลื่อนกายไปตามขื่อกำแพงอย่างชำนาญ เป้าหมายของเขาคือห้องพักส่วนตัวของหลงจู๊ใหญ่บริเวณชั้นสอง ทันทีที่ปลายเท้าแตะลงบนพื้นไม้กระดาน สัมผัสอันตรายก็พุ่งปราดเข้าหาจากมุมมืด เคร้ง! มีดสั้นเล่มจ

ยามเฉิน แสงอรุณสีทองสาดทอผ่านม่านหมอกยามเช้า ถนนศิลาในย่านการค้าตรอกจูเชวี่ยดูสว่างไสว ร้านรวงต่างเริ่มทยอยเปิดประตูต้อนรับลูกค้า ทว่าบรรยากาศหน้าร้านเครื่องประดับจินอวี้ ซึ่งเป็นหนึ่งในหกกิจการเดิมของวังตะวันออกกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดจนผู้คนรอบข้างสัมผัสได้ รถม้าคันงามสลักตราตระกูลฉู่จอดเทียบท่าเบื้องหน้า ม่านแพรถูกเลิกขึ้นเผยให้เห็นสตรีโฉมสะคราญก้าวลงมาอย่างสง่างาม วันนี้ฉู่เยว่หลีสวมอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มปักลายโบตั๋นด้วยดิ้นเงินขับเน้นผิวพรรณให้ขาวกระจ่างดุจหิมะแรก เครื่องประดับบนศีรษะมีเพียงปิ่นหยกมันแกะเรียบหรู ทว่าท่วงท่าก้าวย่างกลับแผ่กลิ่นอายสูงศักดิ์และทรงอำนาจ มุมมืดบนหลังคาฝั่งตรงข้าม บุรุษชุดดำผู้มีกลิ่นอายอันตรายเร้นกายอยู่อย่างเงียบเชียบ เนี่ยอู๋เฟิงทอดสายตามองดูผู้เป็นนาย แผ่นหลังที่เคยมีบาดแผลฉกรรจ์ได้รับการสมานรักษาอย่างดี แม้จะยังเจ็บตึงอยู่บ้าง ทว่าความภักดีที่ผลักดันอยู่เบื้องหลังทำให้องครักษ์เงาพร้อมจะปลิดชีพผู้ใดก็ตามที่กล้ากระด้างกระเดื่องต่อสตรีเบื้องล่าง ภายในร้านจินอวี้ บรรดาหลงจู๊และผู้ช่วยต่า

จันทร์เสี้ยวลอยเด่นหลบลี้อยู่หลังม่านเมฆา บรรยากาศภายในจวนกั๋วกงเงียบสงัด ทว่าเรือนเหมยลี่อันตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวท้ายจวนกลับมีกลิ่นอายของความตึงเครียดบางเบาแผ่ซ่านอยู่ในอากาศหลังจากจัดการชำระล้างความโสมมในร้านจินอวี้จนหมดจด ฉู่เยว่หลีก็กลับมาพักผ่อนในเรือนส่วนตัว สตรีโฉมสะคราญผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เป็นชุดกระโปรงผ้าแพรเบาบางสีขาวพิสุทธิ์ ปล่อยเรือนผมสีหมึกยาวสยายเต็มแผ่นหลัง ปลายนิ้วพลิกหน้าตำราการค้าในมืออย่างเชื่องช้า แสงเทียนวูบไหวสะท้อนนัยน์ตาให้ดูลึกล้ำยิ่งนักฉับพลันนั้น กระแสลมเย็นยะเยือกก็พัดวูบเข้ามาทางหน้าต่างบานพับที่แง้มไว้เพียงครึ่งเคร้ง!เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวทำลายความเงียบ ร่างบางยังคงนั่งนิ่ง ไร้ซึ่งอาการตื่นตระหนก นางเพียงค่อย ๆ ปิดตำราลง วางมันไว้บนโต๊ะ ก่อนจะช้อนสายตามองไปยังต้นเสียงบริเวณระเบียงด้านนอกเนี่ยอู๋เฟิงในชุดพรางตัวสีดำกำลังใช้กระบี่คู่กายต้านรับแรงกดดันจากแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ ชายหนุ่มขบกรามแน่น นัยน์ตวาวโรจน์ด้วยจิตสังหาร ทว่าผู้บุกรุกกลับปัดป้องคมกระบี่นั้นด้วยพัดจีบด้ามจิ๋วเพียงเล่มเดียว ท่วงท่าของเขางดงามทว่าแฝงไปด้วยพลังทำลายล้างมหาศาล“องคร

ม่านหมอกยามเช้ายังไม่ทันจางหาย ทว่าบรรยากาศภายในจวนกั๋วกงกลับคุกรุ่น หลังจากค่ำคืนอันยาวนานสิ้นสุดลง สตรีโฉมสะคราญก็ตื่นขึ้นมา วันนี้ฉู่เยว่หลีสวมอาภรณ์แพรต่วนสีแดงด้วยเส้นดิ้นทองคำ ขับเน้นให้ผิวพรรณขาวกระจ่างดูเจิดจรัสและทรงอำนาจจนมิอาจละสายตา เรือนผมสีหมึกถูกรวบเกล้าขึ้นสูง ประดับด้วยปิ่นระย้าทับทิมน้ำงาม ท่วงท่าการก้าวย่างของนางเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและหยิ่งทะนง “คุณหนู บ่าวได้ยินมาว่านายท่านเรียกบ่าวไพร่ชายฉกรรจ์มารวมตัวกันที่โถงใหญ่แต่เช้าตรู่ ซ้ำยังมีฮูหยินรองและคุณหนูรองคอยยุแยงอยู่ข้างกาย พวกเราอย่าเพิ่งไปที่นั่นเลยนะเจ้าคะ” ซวงจือเอ่ยทัดทานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แขนเสื้อของเด็กสาวสั่นระริกด้วยความหวาดผวา ร่างอรชรหยุดฝีเท้าลงชั่วครู่ ปลายนิ้วเอื้อมไปแตะไหล่ของสาวใช้คนสนิทเบา ๆ “สวรรค์มีตา ซวงจือ ในเมื่อพวกเขากางแหรอจับปลา ไฉนข้าที่เป็นถึงมัจฉาพิษจะไม่ยอมว่ายเข้าไปทักทายเล่า? หากวันนี้ข้าไม่สั่งสอนให้พวกเขารู้ซึ้งถึงสถานะของตนเอง เกรงว่าสุนัขลอบกัดในจวนหลังนี้คงเห่าหอนไม่เลิก