Semua Bab ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยาย เลยขอเปลี่ยนบทให้กลายเป็นฮาเร็ม: Bab 31 - Bab 40

ล้อรถม้าคันงามบดเบียดแผ่นศิลาปูถนนดังกึกกัก ทว่าภายในห้องโดยสารกลับเงียบสงัด สตรีโฉมสะคราญนั่งหลับตาพิงเบาะรองนุ่มอย่างผ่อนคลาย อาภรณ์แพรไหมสีฟ้าอ่อนยังคงสะอาดหมดจด นัยน์ตาอันปิดสนิทซุกซ่อนความพึงพอใจไว้ มีเพียงมุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อย บ่งบอกถึงอารมณ์เบิกบานของนายหญิงแห่งเรือนเหมยลี่ไม่นานนัก รถม้าก็จอดเทียบหน้าจวนกั๋วกง ทันทีที่ร่างอรชรก้าวข้ามธรณีประตู บรรยากาศอึมครึมก็แผ่ซ่านมาปะทะผิวหน้า บ่าวไพร่เดินขวักไขว่ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เสียงร้องไห้คร่ำครวญดังแว่วมาจากโถงใหญ่ใจกลางเรือนฉู่เยว่หลีปรายตามองซวงจือเล็กน้อย สาวใช้คนสนิทรีบพยักหน้ารับรู้และเดินตามผู้เป็นนายเข้าไปอย่างเงียบเชียบ โดยมีเงาดำของบ่าวผู้ภักดีเร้นกายอยู่บนหลังคาคอยคุ้มกันภัยไม่ห่างเมื่อก้าวเข้าสู่โถงใหญ่ ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าช่างน่าเวทนาและน่าขันในคราวเดียวกัน เศษกระเบื้องของถ้วยชาแตกกระจายเกลื่อนพื้น ประมุขของจวนยืนตัวสั่นเทาด้วยความโกรธจัด ใบหน้าวัยกลางคนดำคล้ำทะมึน เบื้องหน้าของเขาคือร่างบอบบางคุ้นตา หญิงสาวผู้ซึ่งเคยเชิดหน้าชูตาในฐานะคุณหนูรองผู้เพียบพร้อม ยามนี้กลับนอนหมอบคุกเข่าร่ำไห้จนตัวโยน เสื้อคลุมตัวโคร่งข

ยามเว่ยนั้น แสงตะวันยามบ่ายคล้อยสาดส่องทะลุหมู่ม่านเมฆา ทาบทับลงบนป้ายไม้สักทองสลักอักษรโรงเตี๊ยมหลงเหมินอันโดดเด่นตระหง่านอยู่ใจกลางตรอกจูเชวี่ย สถานที่ซึ่งเคยเป็นจุดฟอกเงินซ่องสุมของวังตะวันออก ครานี้ได้รับการผลัดเปลี่ยนรูปโฉมใหม่หมดจดภายใต้น้ำมือของนายหญิงคนใหม่ บรรยากาศอึมครึมถูกปัดเป่าแทนที่ด้วยการตกแต่งอันวิจิตรและรัดกุมบนชั้นสามอันเป็นเขตหวงห้าม ภายในห้องรับรองระดับพิเศษซึ่งตกแต่งด้วยฉากกั้นประดับมุก สตรีโฉมสะคราญกำลังนั่งทอดกายอยู่บนตั่งนุ่มอย่างเกียจคร้าน วันนี้ฉู่เยว่หลีสวมอาภรณ์แพรต่วนสีม่วงอมแดงปักดิ้นทองลายพฤกษา ขับเน้นผิวพรรณขาวกระจ่างให้ดูเย้ายวนและทรงอำนาจ ปลายนิ้วขาวไล้ไปตามขอบถ้วยชาดินเผา นัยน์ตาทอประกายลึกล้ำยามทอดมองลงไปยังเบื้องล่างผ่านช่องหน้าต่างเบื้องหลังร่างบอบบางคือบุรุษในชุดพรางตัวสีนิลที่ยืนหยัดมั่นคง เนี่ยอู๋เฟิงทอดสายตาสีรัตติกาลมองผู้เป็นนายอย่างเงียบเชียบ มือหนากร้านกำด้ามกระบี่ข้างกายไว้หลวม ๆ พร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์“นายหญิง ใกล้จะล่วงเลยยามเว่ยแล้ว ทว่ายังไร้วี่แววของเป้าหมาย” ชายหนุ่มเอ่ยกระซิบ น้ำเสียงแหบพร่าเจือความกังวล “หรือว่าเขาจะมองข้ามเ

ดวงตะวันคล้อยต่ำลับทิวเขา อาบย้อมผืนฟ้าให้กลายเป็นสีส้มอมแดง รถม้าคันงามแล่นกลับมาถึงหน้าจวนกั๋วกงอย่างเงียบเชียบ สตรีโฉมสะคราญก้าวลงจากรถม้าด้วยท่วงท่าสง่างาม ไร้ซึ่งวี่แววของความเหนื่อยล้า แม้เพิ่งผ่านการเจรจาอันแสนตึงเครียดและถูกพยัคฆ์ร้ายแห่งหอซิงหยวนล่วงเกินมาก็ตามที ทว่าเหตุการณ์เหล่านั้นกลับถูกปัดเป่าออกไปจากห้วงความคิดจนสิ้น เหลือเพียงความมุ่งมั่นอันเยือกเย็นสะท้อนอยู่ในดวงตาเมื่อก้าวเข้าสู่เขตกำแพงของเรือนเหมยลี่ บรรยากาศเงียบสงัดก็โอบล้อมรอบกาย ฉู่เยว่หลีปลดเสื้อคลุมตัวนอกส่งให้ซวงจือ ก่อนจะก้าวตรงไปยังห้องหนังสือส่วนตัว นัยน์ตาสุกใสกวาดมองม้วนแผนที่หนังแกะซึ่งเพิ่งได้มาบนโต๊ะ ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามเส้นทางที่ถูกขีดเขียนด้วยหมึกสีชาดอย่างเชื่องช้า“อู๋เฟิง เจ้าลองดูจุดนี้สิ”น้ำเสียงหวานใสเอื้อนเอ่ยทำลายความเงียบ ร่างอรชรกวักมือเรียกองครักษ์เงาที่ยืนพิทักษ์อยู่หน้าประตูให้ขยับเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มก้าวเดินอย่างไร้สุ้มเสียง นัยน์ตาสีรัตติกาลหลุบมองแผ่นกระดาษเก่าคร่ำคร่าตามคำสั่งของนายหญิง“นี่คือหุบเขาซ่อนเร้นทางทิศอุดร คลังอาวุธลับขององค์รัชทายาทตั้งอยู่ส่วนลึกที่สุดของหุบเขานี้

รัตติกาลแรมสิบห้าค่ำเดือนเก้ามืดมิดดุจน้ำหมึกชั้นเลว ไร้ซึ่งแสงดารารวมถึงจันทราสาดส่อง ทว่าสายลมเหมันต์ที่พัดกระหน่ำกลับชวนให้เลือดลมสูบฉีดอย่างประหลาด ตรงหน้าผาสูงชันซึ่งตั้งตระหง่านอยู่เหนือหุบเขาซ่อนเร้นทิศอุดรปรากฏเงาร่างสองสายยืนหยัดท้าทายความหนาวเหน็บอย่างสงบฉู่เยว่หลีสวมเสื้อคลุมกันลมสีดำสนิทกลืนไปกับความมืด เสื้อคลุมตัวใหญ่ปรกคลุมเรือนผมสีหมึกที่ถูกมัดรวบตึงเพื่อความทะมัดทะแมง นัยน์ตาสุกใสเรียบเฉยทอดมองลงไปยังเบื้องล่าง หุบเขาลึกที่ควรจะเงียบสงัดกลับมีแสงคบเพลิงวูบไหวและจุดตรวจเวรยามเรียงรายเป็นระยะ บ่งบอกถึงความสำคัญของสถานที่แห่งนี้ได้อย่างชัดเจน“สัญญาณควันจากในเมืองหลวงถูกจุดขึ้นแล้วขอรับ”เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากบุรุษที่ยืนเยื้องอยู่เบื้องหลัง เนี่ยอู๋เฟิงในชุดรัดกุมสีนิลประสานมือรายงาน แววตาสีรัตติกาลขององครักษ์หนุ่มจับจ้องไปยังเส้นขอบฟ้าทิศใต้ ซึ่งบัดนี้ปรากฏแสงสีแดงฉานจาง ๆ เหนือยอดหลังคาเมืองหลวง“คลังเสบียงกรมโยธากำลังลุกไหม้ ทหารรักษาพระนครกว่าครึ่งถูกเกณฑ์ไปดับไฟ การคุ้มกันรอบนอกหลวมลงตามที่ท่านคาดการณ์ไว้”หญิงสาวแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนดว

รุ่งอรุณเบิกฟ้า แสงอุษาทอประกายสีทองขับไล่ม่านหมอกแห่งเหมันต์ฤดู ทว่าบรรยากาศภายในเมืองหลวงกลับไม่สว่างไสวตามสภาพอากาศ ข่าวลือเรื่องเพลิงไหม้คลังเสบียงกรมโยธา และเสียงประหลาดจากหุบเขาทิศอุดรเมื่อคืนแพร่งพรายไปทั่วทุกตรอกซอกซอย สร้างความตื่นตระหนกให้แก่ราษฎรและขุนนางน้อยใหญ่เป็นอย่างยิ่งณ เรือนเหมยลี่อันเงียบสงบสตรีโฉมสะคราญนั่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลือง ปล่อยให้สาวใช้คนสนิทสางเรือนผมสลวยอย่างเบามือ วันนี้ฉู่เยว่หลีเลือกสวมอาภรณ์แพรต่วนสีขาวขลิบเงินดูเรียบง่ายทว่าสูงศักดิ์ ไร้ซึ่งเครื่องประดับฉูดฉาด มีเพียงปิ่นหยกมันแกะสลักลายดอกมู่หลานปักตรึงเรือนผมไว้ครึ่งศีรษะ ช่างเหมาะเจาะกับการไปเยือนสถานที่ศักดิ์สิทธิ์และเคร่งขรึมอย่างศาลต้าหลี่ยิ่งนัก“นายหญิง ภายนอกจวนวุ่นวายกันใหญ่แล้วขอรับ”เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากหน้าประตู องครักษ์หนุ่มในชุดองครักษ์สีนิลก้าวเข้ามาประสานมือรายงาน นัยน์ตาสีรัตติกาลทอประกายความสะใจอยู่ลึก ๆ“สายข่าวแจ้งว่าองค์รัชทายาทแทบจะพลิกแผ่นดินหาตัวผู้ที่วางเพลิงหุบเขาซ่อนเร้น ตอนนี้พระพักตร์ดำคล้ำยิ่งกว่าก้นหม้อ ซ้ำยังต้องรีบเสด็จไปร่วมการไต่สวนคดีอื้อฉาวของคุณชายรองหลี่แต