Semua Bab ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยาย เลยขอเปลี่ยนบทให้กลายเป็นฮาเร็ม: Bab 41 - Bab 50

ล้อรถม้าบดเบียดแผ่นศิลาปูถนนดังกึกกัก ทิ้งห่างจากความวุ่นวายหน้าศาลต้าหลี่มุ่งหน้าสู่จวนกั๋วกง ภายในรถม้าที่กรุ่นกลิ่นกำยานดอกมู่หลาน สตรีโฉมสะคราญนั่งเอนกายพิงเบาะรองนุ่มอย่างผ่อนคลาย ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามขอบถ้วยชาเคลือบใบเล็ก นัยน์ตาสุกใสหลุบต่ำซุกซ่อนประกายความคิดอันสลับซับซ้อนไว้อย่างมิดชิด“นายหญิง คำเตือนของราชครูลิ่นเมื่อครู่ข้าน้อยเกรงว่ามิใช่เพียงการข่มขู่ลม ๆ แล้ง ๆ ขอรับ”เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังขึ้นจากบุรุษที่นั่งคุกเข่าอยู่ฝั่งตรงข้าม เนี่ยอู๋เฟิงในชุดองครักษ์สีนิลขมวดคิ้วมุ่น แววตาสีรัตติกาลแฝงความกังวลอย่างปิดไม่มิด“สุนัขที่ถูกต้อนให้จนตรอกย่อมแว้งกัดอย่างบ้าคลั่ง องค์รัชทายาทสูญเสียทั้งคลังอาวุธ ครั้นตระกูลหลี่ในเวลาไล่เลี่ยกัน โทสะของเขาในยามนี้คงเปรียบดั่งไฟบรรลัยกัลป์”ร่างอรชรแค่นเสียงหัวเราะเบา ๆ ดวงพักตร์จิ้มลิ้มเงยขึ้นสบประสานกับหมาป่าผู้ภักดี “เจ้าพูดถูกแล้วล่ะอู๋เฟิง จ้าวอวี้เจ๋อเป็นพวกหยิ่งยโสและรักหน้าตายิ่งชีพ เมื่อถูกสตรีที่ตนเคยเหยียบย่ำลูบคมซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาย่อมไม่อาจทนรอให้ถึงวันพรุ่งนี้ได้หรอก”“เช่นนั้นพวกเราสมควรเปลี่ยนเส้นทางหรือไม่ขอรับ?” ชายหนุ่มเ

ริมฝีปากร้อนรุ่มที่ฉกลงมาบดขยี้กลีบปากอวบอิ่มนั้นเต็มไปด้วยความหิวกระหายทั้งเอาแต่ใจ รสจูบของอินซือหานมิได้มีความนุ่มนวลอ่อนหวานดังเช่นวิญญูชนพึงกระทำ ทว่ามันคือการปล้นชิง ดุดัน และจาบจ้วง กลิ่นสุรานารีแดงชั้นเลิศซึ่งหมักบ่มมานานปีผสมผสานกับกลิ่นบุหงาบุรุษเพศอันตรายลุกลามเข้าสู่ปลายลิ้นและแทรกซึมลงไปในทุกอณูความรู้สึกสตรีโฉมสะคราญเบิกตากว้าง สองมือเรียวที่ถูกดันให้แนบชิดกับบานประตูพยายามออกแรงผลักไสแผงอกกว้าง ทว่าเรี่ยวแรงของสตรีในห้องหอหรือจะสู้พละกำลังของยอดฝีมือผู้กรำศึกในโลกมืดได้ ร่างบอบบางถูกพันธนาการไว้ด้วยอ้อมแขนแกร่ง ลมหายใจถูกสูบฉีดจนหน้าอกหยุ่นกระเพื่อมไหวเบียดเสียดกับเรือนกายของบุรุษผู้รุกรานพยัคฆ์บ้ากามผู้นี้คิดจะกินเต้าหู้ข้าฟรี ๆ หรืออย่างไร !ในเมื่อการใช้กำลังต่อต้านมิใช่ทางออก นารีรูปงามจึงเปลี่ยนกลยุทธ์กะทันหัน ร่างอรชรหยุดดิ้นรน ยอมผ่อนปรนร่างกายให้อ่อนระทวยลงชั่วขณะ คล้ายยินยอมโอนอ่อนตามไฟปรารถนาที่อีกฝ่ายจุดประกายขึ้นเจ้าพ่อตลาดมืดสัมผัสได้ถึงความโอนอ่อนนั้น นัยน์ตาดอกท้อที่ปิดสนิททอประกายพึงพอใจ ชายหนุ่มผ่อนแรงรัดกุมลงเล็กน้อย เปลี่ยนจากการบดขยี้เป็นการขบเม้ม

แสงอรุณเบิกฟ้ายามเหม่าสาดส่องผ่านม่านหมอกหนาทึบ อาบย้อมผืนหลังคากระเบื้องดินเผาของเมืองหลวงให้กลายเป็นสีทองอร่าม กระนั้น ความเหน็บหนาวของสายลมเหมันต์กลับไม่อาจเทียบเคียงรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านรอบกายของสตรีผู้นั่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลืองได้เลยเช้าวันนี้ฉู่เยว่หลีสวมอาภรณ์แพรต่วนสีแดงเลือดนกขลิบดำ ขับเน้นผิวพรรณขาวกระจ่างให้ดูโดดเด่นและทรงอำนาจ เรือนผมสีหมึกถูกรวบเกล้าขึ้นครึ่งศีรษะ ปักด้วยปิ่นหยกดำแกะสลักลายพยัคฆ์ซ่อนเล็บ นัยน์ตาสุกใสเรียบเฉยทอดมองเงาสะท้อนของตนเอง ก่อนจะหยิบชาดสีสดขึ้นมาแต้มริมฝีปากอย่างเชื่องช้า“คุณหนูเจ้าคะ บ่าวสังหรณ์ใจไม่ดีเลยตั้งแต่ย่ำรุ่ง” ซวงจือเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ สองมือประสานกันแน่นขณะยืนรอรับใช้อยู่เบื้องหลัง“ข่าวลือเรื่องทางการจะเข้าตรวจค้นกิจการในตรอกจูเชวี่ยแพร่สะพัดไปทั่ว หากพวกเราถูกใส่ร้ายจริง ๆ โทษทัณฑ์ของการลักลอบค้าเกลือเถื่อนนั้นร้ายแรงถึงขั้นประหารชีวิตเลยนะเจ้าคะ”ร่างบอบบางวางตลับชาดลงบนโต๊ะ หันมาแย้มยิ้มบางเบาให้สาวใช้คนสนิท“ความกลัวคือเครื่องมือของผู้อ่อนแอ ซวงจือเอ๋ย ในเมื่อศัตรูคิดจะใช้ไฟเผาเรา เราก็แค่ต้องเปลี่ยนทิศทางลม ให้ไฟนั้นย้อ

สายลมชิวเทียนพัดโชยระลอกคลื่นบนผิวน้ำในสระของจวนชินอ๋องหอบเอาความหนาวเหน็บแห่งยามวิกาลเข้ามากระทบบานหน้าต่างกระดาษ ถึงอย่างนั้น ความเยียบเย็นของสภาพอากาศล้วนไม่อาจเทียบเคียงรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ซึ่งประทับอยู่หลังโต๊ะอักษรได้เลยหีบขนาดใหญ่ห้าใบถูกเปิดอ้าเผยให้เห็นก้อนหินกับทรายหยาบที่ถูกใช้ตบตา ซุกซ่อนแท่งเงินตราประทับเผ่าซยงหนูและม้วนสัญญาอัปยศไว้ภายใน หรงจิ่งเยวียนทอดสายตามองหลักฐานการทรยศชาติเหล่านั้นด้วยใบหน้าที่เรียบตึง นัยน์ตาสีรัตติกาลทอประกายเดือดพล่านจนองครักษ์เกราะเหล็กที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูยังต้องลอบกลืนน้ำลายเบื้องหน้าของเทพสงครามคือร่างกำยำในชุดพรางตัวสีนิล เนี่ยอู๋เฟิงยืนประสานมือด้วยท่วงท่าสงบ แผ่นหลังเหยียดตรงไร้ซึ่งความยำเกรงต่ออำนาจบารมีของบุรุษผู้สูงศักดิ์ องครักษ์หนุ่มทำเพียงปฏิบัติหน้าที่นำส่งของกำนัลตามคำสั่งของนายหญิงอย่างเคร่งครัด“นายหญิงของเจ้าช่างใจกล้าเทียมฟ้านัก”เสียงทุ้มต่ำเอื้อนเอ่ยทำลายความเงียบ ชายหนุ่มค่อย ๆ ม้วนกระดาษสัญญาในมือเก็บเข้าที่เดิม“นางกล้าส่งหลักฐานกบฏขององค์รัชทายาทมาให้พระปิตุลาอย่างข้าถึงในจวน นางไม่คิดบ้างหรือ ว่

แสงอรุณรุ่งวันใหม่สาดส่องผ่านม่านหมอกเหมันต์ แต่กระนั้น ความอบอุ่นจากดวงตะวันกลับไม่อาจละลายความเยือกเย็นที่หลงเหลืออยู่บนกลีบปากอวบอิ่มของนายหญิงแห่งเรือนเหมยลี่ได้เลยหน้าคันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่ฉู่เยว่หลีนั่งทอดกายอย่างเงียบเชียบ ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนริมฝีปากของตนเองแผ่วเบา สัมผัสหนักหน่วงและจาบจ้วงของอ๋องน้ำแข็งเมื่อคืนยังคงตราตรึงฝังลึก สตรีโฉมสะคราญสะบัดศีรษะขับไล่ความรู้สึกว้าวุ่นเหล่านั้นออกไป นัยน์ตาสุกใสกลับมาทอประกายและเยือกเย็นดุจเดิม วันนี้นางเลือกสวมอาภรณ์แพรต่วนสีครามเข้มปักลายพยัคฆ์ซ่อนเมฆา ขับเน้นให้ผิวพรรณขาวกระจ่างดูทรงอำนาจและลึกล้ำเกินหยั่งถึง“นายหญิงขอรับ”เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังขึ้นจากนอกบานประตู เนี่ยอู๋เฟิงในชุดองครักษ์ก้าวเข้ามาประสานมือรายงาน แผ่นหลังกว้างเหยียดตรง ครั้นแววตาสีรัตติกาลกลับฉายประกายตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด“สายข่าวจากในวังหลวงส่งพิราบสื่อสารมาแล้วขอรับ ยามเหม่าในเช้าวันนี้ฮ่องเต้ทรงเรียกประชุมขุนนางวาระเร่งด่วน ท้องพระโรงแทบจะลุกเป็นไฟแล้วขอรับ”รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนมุมปากของเจ้าของร่างบาง “ชินอ๋องเคลื่อนไหวรวดเร็วกว่าที่คิด อู๋เฟิงเตรียมรถม้