Semua Bab ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยาย เลยขอเปลี่ยนบทให้กลายเป็นฮาเร็ม: Bab 51 - Bab 60

“จดหมายนัดหมายหรือขอรับ?” องครักษ์หนุ่มลอบสังเกตสีหน้าของนายหญิง แววตาสีหมึกฉายความไม่พอใจขึ้นมาวูบหนึ่ง “บุรุษผู้นี้ไว้ใจไม่ได้ การที่เขานัดหมายท่านไปในสถานที่ส่วนตัวยามวิกาล ย่อมมีเจตนาแอบแฝง ให้ข้าน้อยนำทองคำพวกนี้ไปปาใส่หน้าหลงจู๊ของเขาดีหรือไม่ขอรับ?”“ใจเย็นก่อนอู๋เฟิง การปฏิเสธผลประโยชน์ก้อนโตเพียงเพราะความหวาดระแวง หาใช่วิสัยของพ่อค้าที่ฉลาดไม่”หญิงสาวพับกระดาษเก็บเข้าไว้ในแขนเสื้อ นัยน์ตาสุกใสทอประกายพราวระยับราวกับดวงดารา“เขาเพียงแค่ต้องการทดสอบความกล้าหาญของข้า ซ้ำยังอยากอวดอ้างอำนาจว่าเขาสามารถจัดการเรื่องตระกูลหลี่ได้รวดเร็วเพียงใด ในเมื่อเขากล้าเชิญ ข้าก็กล้าไป”“แต่ว่า...”“ไม่ต้องกังวล” ร่างบางขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเฉียบขาด “คืนนี้เจ้าจะติดตามข้าไปดั่งเช่นเงาตามตัว หากพยัคฆ์ร้ายคิดจะทำตัวรุ่มร่ามเจ้าก็แค่เตรียมกระบี่ไว้ให้พร้อม ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าพ่อตลาดมืดผู้ยิ่งใหญ่จะมีกลอุบายอันใดมาหลอกล่อข้าอีก”.ยามซวี ณ หอซิงหยวนแสงโคมระย้าสีแดงชาดสว่างไสวไปทั่วผืนน้ำของทะเลสาบจำลองใจกลางหอการค้าใต้ดิน เรือนไม้สลักลวดลายวิจิตรตั้งตระหง่านอยู่กลางน้ำ บรรยากาศเงียบสงัด

“เจ้าโกรธหรือ อู๋เฟิง?” น้ำเสียงหวานเอื้อนเอ่ยทำลายความเงียบชายหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อย ทว่ายังคงไม่ยอมเงยหน้าขึ้นสบตา “ข้าน้อยมิกล้าขอรับ ข้าน้อยเป็นเพียงบ่าว มีหน้าที่ปกป้องนายหญิง หาใช่มีสิทธิ์ไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว หรือความพึงพอใจของท่านกับบุรุษอื่นไม่”วาจาตัดพ้อซึ่งแฝงไปด้วยความหวงแหนทำเอาโฉมงามอดไม่ได้ที่จะหลุดเสียงหัวเราะเบา ๆ นางขยับกายเข้าไปใกล้ร่างกำยำ ปลายนิ้วเรียวขาวเชยคางสากกร้านของชายหนุ่มขึ้น บังคับให้ดวงตาคมสีรัตติกาลต้องสบประสานกับนาง“บุรุษพวกนั้นเป็นเพียงคู่ค้าและเครื่องมือบนกระดานหมากของข้าเท่านั้น” หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าหนักแน่น แววตาจริงจังปราศจากการล้อเล่น“อินซือหานมีเครือข่ายใต้ดิน หรงจิ่งเยวียนมีอำนาจทหาร ลิ่นอวิ๋นเจิงมีสติปัญญาในราชสำนัก การที่ข้าโอนอ่อนผ่อนตามพวกเขาส่วนหนึ่งก็เพื่อดึงอำนาจเหล่านั้นมาเป็นบันไดให้ข้าเหยียบย่ำขึ้นไปสู่จุดสูงสุด”นางเลื่อนฝ่ามือลงมาวางทาบบนแผ่นอกแกร่งตรงตำแหน่งหัวใจของชายหนุ่ม สัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นที่รัวแรงผิดปกติ“ทว่าคนเหล่านั้นล้วนเคลือบแฝงไปด้วยพิษร้ายและผลประโยชน์ มีเพียงเจ้าเท่านั้น อู๋เฟิง ที่เป็นคนของข้าอย

“เด็ดเดี่ยวยิ่งนัก” ร่างสูงปรบมือช้า ๆ ด้วยความชื่นชม “ทว่าเจ้าอย่าได้ประมาทจ้าวเทียนรุ่ย เขาหาใช่บุรุษหูเบาไร้ปัญญาเช่นองค์รัชทายาทไม่ องค์ชายสามเติบโตในค่ายทหาร ชื่นชอบการนองเลือดและเด็ดขาดอำมหิต สิ่งแรกที่เขาจะทำมิใช่การส่งคนมาเจรจา แต่คือการส่งกองทหารกบฏไปกวาดล้างกิจการของเจ้าด้วยข้อหาอุกฉกรรจ์ต่างหาก”ฉู่เยว่หลีขมวดคิ้วมุ่น ความตึงเครียดเริ่มก่อตัวขึ้นในอก“แล้วเหตุใดท่านจึงนำเรื่องนี้มาบอกข้า? ท่านเป็นกุนซือของราชสำนัก ไฉนไม่นำความไปกราบทูลฮ่องเต้ หรือส่งทหารไปสกัดจับเขาเล่า?”“ฮ่องเต้ทรงพระประชวรหนัก ราชโองการไม่อาจออกจากตำหนักใน ส่วนข้า...” ลิ่นอวิ๋นเจิงโน้มกายมาข้างหน้า ท้าวข้อศอกลงบนโต๊ะ ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองหดสั้นลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น “ข้าเป็นเพียงผู้เฝ้ามองกระดานหมาก หาใช่ผู้พิทักษ์บัลลังก์ ข้าเพียงแค่ไม่อยากเห็นหมากตัวโปรดของข้าต้องถูกทำลายลงก่อนที่งิ้วจะถึงจุดสำคัญ”วาจาที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งทำเอาหญิงสาวหลุดเสียงหัวเราะเย็นเยียบ “ท่านประเมินตนเองสูงเกินไปแล้วราชครูลิ่น ข้าหาใช่หมากในมือผู้ใด และหากท่านคิดจะใช้ความตายขององค์ชายสามมาบีบบังคับให้ข้าสยบยอม ท่านก็คิดผ

มุมปากอวบอิ่มเหยียดออกเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ หญิงสาวหันไปพยักหน้าให้องครักษ์คู่กาย เนี่ยอู๋เฟิงก้าวออกไปเปิดหีบไม้ใบใหญ่ที่เพิ่งให้คนไปขนมาจากหลังร้าน ภายในนั้นอัดแน่นไปด้วยก้อนหินที่ถูกทาสีทองสุกปลั่ง และห่อผ้าที่บรรจุผงสีขาวละเอียดซึ่งดูเผิน ๆ คล้ายกับเกลือและแป้งชั้นดี ทว่าแท้จริงแล้วมันคือดินประสิวกับกำมะถันที่สั่งซื้อมาจากพ่อค้าเร่เมื่อหลายวันก่อน“นำหีบทองคำปลอมเหล่านี้ไปวางไว้ในห้องคลังสมบัติของทุกร้าน จัดฉากให้ดูเหมือนพวกเราอพยพหนีไม่ทันจนต้องทิ้งสมบัติไว้” ร่างอรชรเอ่ยสั่งการทีละขั้นตอน “ส่วนผงกำมะถันและดินประสิวให้โรยซ่อนไว้ใต้พรมปูพื้น ตามร่องไม้กระดาน และในโกดังเสบียง เมื่อพวกทหารกบฏบุกเข้ามา พวกมันย่อมมุ่งเป้าไปที่หีบสมบัติก่อนเป็นอันดับแรก”นัยน์ตาสุกใสทอประกายเหี้ยมเกรียมที่ซุกซ่อนอยู่ใต้รูปโฉมอันงดงาม “อู๋เฟิง เจ้าจงนำกองกำลังเงาสิบคนแฝงตัวอยู่บนขื่อคาของแต่ละร้าน เมื่อพวกสุนัขหิวโซหลงกลเปิดหีบสมบัติปลอม และเหยียบย่ำเข้ามาจนเต็มพื้นที่ จงจุดคบเพลิงโยนลงไปบนผงดินประสิวเหล่านั้นเสีย”เหล่าหลงจู๊ต่างสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตื่นตะลึง แผนการล่อเสือเข้าจวนแล้วเผาทิ้งนี้ช่างอำ

แสงอุษาเบิกฟ้าทอประกายสีทอง ขับไล่ม่านหมอกแห่งเหมันต์ฤดูที่ปกคลุมทั่วเมืองหลวง อย่างนั้นความอบอุ่นจากดวงตะวันกลับไม่อาจปัดเป่าความหนาวเหน็บที่เกาะกุมจิตใจของผู้คนในจวนกั๋วกงได้เลยแม้แต่น้อยณ ลานหินกว้างหน้าประตูจวนกลิ่นคาวโลหิตยังคงลอยอวลเตะจมูก ก้อนเนื้อที่เคยเป็นถึงศีรษะของเชื้อพระวงศ์สูงศักดิ์ถูกจัดวางไว้บนแท่นไม้ปูผ้าแพรอย่างวิจิตร ราวกับเป็นเครื่องบรรณาการล้ำค่า ดวงตาของอดีตองค์ชายสามจ้าวเทียนรุ่ยเบิกโพลงค้าง แฝงแววตื่นตระหนกและเคียดแค้นอย่างถึงที่สุดก่อนสิ้นลมหายใจ“ว๊ายยย กรี๊ดดดด”เสียงกรีดร้องโหยหวนของบรรดาสาวใช้และบ่าวไพร่ที่เพิ่งตื่นมารับหน้าที่ทำความสะอาดหน้าจวนดังก้องไปทั่วอาณาบริเวณ ปลุกให้ประมุขของตระกูลที่กำลังหลับใหลต้องสะดุ้งตื่น ฉู่กั๋วกงในชุดนอนตัวโคร่งวิ่งกระหืดกระหอบออกมาหน้าประตูด้วยใบหน้าซีดเผือด เมื่อสายตาปะทะเข้ากับของขวัญชิ้นโตชายวัยกลางคนก็ถึงกับเข่าอ่อน ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นศิลาอย่างหมดสภาพ“น... นี่มันอันใดกัน! ศีรษะผู้ใดมาวางอยู่หน้าจวนข้า! สวรรค์ ตระกูลฉู่จบสิ้นแล้ว!” บิดาผู้รักตัวกลัวตายละล่ำละลัก น้ำเสียงสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวสุดขีดท่ามกลางความ