All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยาย เลยขอเปลี่ยนบทให้กลายเป็นฮาเร็ม: Chapter 141 - Chapter 150

แสงอัสดงอาบย้อมผืนฟ้าเหนือมหานครให้กลายเป็นสีทองอมแดงดุจเปลวเพลิงที่กำลังเริงระบำ ยามโหย่วคืบคลานเข้ามาพร้อมกับสายลมวสันต์ที่พัดพากลิ่นหอมของดอกท้อให้ขจรขจายไปทั่วบริเวณ ภายในศาลาแปดเหลี่ยมกลางน้ำ เสียงดีดลูกคิดและเสียงพู่กันตวัดลงบนกระดาษเซวียนจื่อที่เคยดังก้องอย่างบ้าคลั่งบัดนี้เงียบสงบลงอย่างฉับพลัน“เสร็จสิ้น!”หรงจิ่งเยวียนวางพู่กันหยกกระแทกแท่นฝนหมึกเสียงดังปึก ชายหนุ่มร่างกำยำในชุดลำลองสีดำปาดเหงื่อที่ซึมชื้นบนหน้าผาก แผงอกกว้างยืดขึ้นอย่างทระนง เทพสงครามรวบรวมสมุดบัญชีกองโตผลักไปเบื้องหน้า“ตัวเลขการเบิกจ่ายปุ๋ยและอุปกรณ์ของค่ายอุดรทั้งหมด ถูกเปิ่นหวางตรวจสอบจนถ้วนถี่ ไร้ข้อผิดพลาดแม้แต่ชุ่นเดียว!”“ท่านอ๋องอย่าเพิ่งด่วนสรุปไปเลยพ่ะย่ะค่ะ”ลิ่นอวิ๋นเจิงก้าวเข้ามายืนขนาบข้าง กุนซือไร้ใจในอาภรณ์สีขาวพิสุทธิ์แย้มยิ้มละมุนละไม ทว่าแววตาดอกท้อกลับทอประกายข่มขวัญคู่แข่งอย่างแนบเนียน ชายร่างสูงโปร่งวางม้วนกระดาษฎีกาที่จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบลงบนโต๊ะ“ศาลต้าหลี่รวบรวมตัวเลขทั้งหมดเข้าหมวดหมู่ แยกรายรับรายจ่ายอย่างชัดเจน ซ้ำยังเขียนรายงานสรุปให้เสร็จสรรพ ความเรียบร้อยนี้ต่างหากที่สมคว

ยามซื่อ ลมวสันต์อันควรจะอบอุ่นกลับถูกแทนที่ด้วยรังสีอำมหิตแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วจวนเสบียงหลวง บรรยากาศที่เคยอบอวลไปด้วยความรัญจวนเมื่อรุ่งสางมลายหายไปจนสิ้น หยาดน้ำค้างบนกิ่งท้อสะท้อนแสงตะวันวาววับดุจเดียวกับประกายคมดาบที่พร้อมจะฟาดฟันศัตรู ภายในห้องผลัดอาภรณ์ ร่างบอบบางกำลังกางแขนออกให้เหล่าสาวใช้อนามัยช่วยสวมชุดขุนนางหญิงขั้นสูงสุด ฉู่เยว่หลีเลือกสวมอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มปักดิ้นทองลายพญางูกลืนกินเมฆา ขับเน้นทรวดทรงอรชรให้ดูสง่างามและน่าเกรงขาม นัยน์ตากลมโตสุกสกาวจับจ้องเงาสะท้อนในคันฉ่องทองเหลือง ปลายนิ้วเรียวขาวหยิบปิ่นระย้าทับทิมสีเลือดขึ้นปักลงบนมวยผมที่เกล้าขึ้นอย่างประณีต “พวกท่านจะเดินวนไปวนมาให้เวียนศีรษะอีกนานหรือไม่เจ้าคะ?” เสียงหวานใสเอื้อนเอ่ยราบเรียบ นารีรูปงามปรายตามองผ่านไหล่บางไปยังบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามที่สวมชุดเต็มยศตามบรรดาศักดิ์ ทว่าใบหน้าหล่อเหลาของแต่ละคนกลับดำทะมึนดุจก้นหม้อ “จะให้ข้าใจเย็นอยู่อย่างไร! ไอ้ลูกเต่าเป่ยเยี่ยนมันกล้าเหยียบจมูกข้าถึงเมืองหลวง ซ้ำยังหมายปองสตรีของข้า!”

หลังสิ้นสุดการประกาศกร้าวอันสะท้านสะเทือนราชบัลลังก์ ท้องพระโรงไท่เหอที่เคยโอ่อ่ากลับดูคับแคบลงไปถนัดตาเมื่อเผชิญกับรังสีอำมหิตของสองขั้วอำนาจ คณะราชทูตเป่ยเยี่ยนล่าถอยกลับไปประทับยังสถานรับรอง ทิ้งไว้เพียงระลอกคลื่นใต้น้ำที่กำลังก่อตัวเป็นพายุลูกใหญ่ขบวนรถม้าของจวนเสบียงหลวงเคลื่อนตัวออกจากประตูวังหลวงอย่างเชื่องช้า ภายในห้องโดยสารอันกว้างขวางบรรยากาศกลับอึดอัดจนแทบจะรีดเค้นหยาดเหงื่อ ฉู่เยว่หลีประทับนั่งอยู่กึ่งกลางเบาะบุนวม นัยน์ตากลมโตสุกสกาวทอดมองบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามที่บัดนี้แผ่รังสีฆ่าฟันออกมาอย่างไม่ปิดบัง“เจ้าสุนัขมู่หรงเฟย! ข้าล่ะอยากจะควักลูกตามันออกมาสับให้แหลกนัก! สายตาที่มันจ้องมองเจ้าเมื่อครู่ราวกับจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว!”หรงจิ่งเยวียนทุบกำปั้นลงบนพนักวางแขนจนเกิดเสียงดังก้อง ร่างกำยำในชุดราชปะแตนสีดำขลิบแดงสั่นสะท้านด้วยโทสะที่เดือดพล่าน เทพสงครามกัดฟันกรอด แผงอกกว้างสะท้อนขึ้นลงอย่างรุนแรง “การประลองล่าสัตว์อันใดกัน! มันก็แค่ข้ออ้างเพื่อหาทางลอบกัดพวกเราในป่าลึกต่างหาก!”“ท่านอ๋องกล่าวถูกต้อง”ลิ่นอวิ๋นเจิงผู้ซึ่งมักจะเยือกเย็นอยู่เสมอบัดนี้กลับมีสีหน้าเคร่งเครีย

เสียงแตรเขาสัตว์และกลองรบดังกึกก้องกังวานสะท้านฟ้า แผ่นดินเบื้องล่างสั่นสะเทือนตามจังหวะฝีเท้าของอาชาศึกนับร้อยที่พุ่งทะยานเข้าสู่ราชป่าหนานซาน ม่านฝุ่นธุลีตลบอบอวลบดบังแสงตะวันยามสาย ทว่าไม่อาจบดบังรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากสองขั้วอำนาจได้บนอัฒจันทร์เหนือปะรำพิธี ฉู่เยว่หลีประทับนั่งอยู่หลังม่านมุกอย่างสง่างาม ร่างอรชรในอาภรณ์สีแดงชาดปักลายวิหคเพลิงทอดสายตามองแผ่นหลังของบุรุษผู้เกรียงไกรทั้งสามที่ควบม้ากลืนหายเข้าไปในแนวป่าทึบ นัยน์ตากลมโตสุกสกาวทอประกายลึกล้ำยากจะหยั่งถึง ปลายนิ้วเรียวขาวขยับพัดแพรสีงาช้างโบกสะบัดแผ่วเบา ท่วงท่าของสตรีโฉมสะคราญช่างดูผ่อนคลาย ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นใด ๆ“มู่หรงเฟย หมาป่าจองหองจากแดนเหนือคิดจะใช้ป่าแห่งนี้เป็นสุสานฝังมังกรของข้ากระนั้นหรือ” นารีรูปงามพึมพำกับตนเอง รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนริมฝีปากอวบอิ่ม “ช่างไม่รู้เสียเลยว่าตนเองต่างหากที่กำลังเดินเข้าสู่กรงเล็บของมัจจุราช”...ลึกเข้าไปในราชป่าหนานซาน ทิศตะวันตกอันอุดมไปด้วยแมกไม้หนาทึบและเถาวัลย์สลับซับซ้อนหรงจิ่งเยวียนควบอาชาสีนิลคู่ใจย่างกรายอย่างเชื่องช้า เทพสงครามในชุดรัดกุมสีดำขลิบแดงสะพายคันธ

ยามซวี ท้องฟ้าเหนือมมหานครหลวงถูกฉาบย้อมด้วยสีหมึกสนิท ประดับประดาด้วยดวงดาราที่ทอประกายระยิบระยับ ทว่าความสว่างไสวบนฟากฟ้ากลับมิอาจเทียบเทียมแสงโคมไฟนับพันดวงที่สว่างไสวไปทั่วอาณาบริเวณของจวนเสบียงหลวงกลิ่นหอมของเนื้อย่างเครื่องเทศและสุรานารีแดงชั้นเลิศลอยอวลไปตามสายลมวสันต์ งานเลี้ยงฉลองชัยชนะเหนือราชทูตแดนเหนือถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ แต่ท่ามกลางความครึกครื้นของบ่าวไพร่และองครักษ์ที่กำลังกินดื่มกันอย่างสำราญใจ ณ ลานกว้างด้านนอก ภายในศาลาประดับมุกกลางสระบัวอันเป็นเขตหวงห้ามกลับอบอวลไปด้วยบรรยากาศที่ทั้งเร่าร้อนและตึงเครียดบนตั่งไม้จันทน์หอมตัวกว้าง ร่างบอบบางในอาภรณ์แพรต่วนสีแดงชาดปักดิ้นทองลายวิหคเพลิงสยายปีกกำลังเอนกายพิงหมอนอิงด้วยท่วงท่าเกียจคร้านทว่าสง่างาม ฉู่เยว่หลีทอดสายตามองบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามที่บัดนี้ผลัดเปลี่ยนชุดเกราะออก สวมเพียงเสื้อคลุมผ้าไหมตัวหลวมสบาย นัยน์ตากลมโตสุกสกาวฉายประกายเย้ายวน ปลายนิ้วเรียวขาวหมุนจอกสุราศิลาดลเล่นอย่างอารมณ์ดี“ไอ้สุนัขมู่หรงเฟยนั่น ป่านนี้คงควบม้าหนีหางจุกตูดกลับเป่ยเยี่ยนไปแล้วกระมัง!”หรงจิ่งเยวียนแค่นเสียงคำรามต่ำ ชายหนุ่มร่างกำยำก