All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยาย เลยขอเปลี่ยนบทให้กลายเป็นฮาเร็ม: Chapter 161 - Chapter 170

ยามห้ายรัตติกาลห่มคลุมผืนฟ้าจิงเฉิงจนมืดมิด มีเพียงแสงจันทร์กระจ่างที่สาดส่องลงมาอาบไล้สระบัวกว้าง ระลอกน้ำพลิ้วไหวสะท้อนเงาจันทร์ดุจเกล็ดปลาสีเงินยวง ภายในเรือนพักเหมันต์อันเป็นอาณาเขตหวงห้ามบรรยากาศเงียบสงบถูกแทนที่ด้วยความหอมหวนรัญจวนใจ กลิ่นกำยานไม้กฤษณาผสานกับสุคันธรสของสุราหมักร้อยปีที่ตั้งอุ่นอยู่บนเตาไฟทองเหลืองลอยอวลกรุ่นไปทั่วทุกอณูอากาศกึ่งกลางห้องหออันโอ่อ่า ร่างบอบบางประทับนั่งอยู่บนเบาะนุ่มหลังโต๊ะไม้เตียนหง ฉู่เยว่หลีอยู่ในชุดกระโปรงผ้าแพรไหมสีแดงทับทิมเนื้อบางเบา ทรวดทรงอรชรถูกสวมทับด้วยเสื้อคลุมผ้าโปร่งสีขาวบริสุทธิ์ขับเน้นผิวพรรณให้ผุดผ่องดุจหยกสลักชั้นเลิศ เรือนผมสีดำขลับดุจน้ำหมึกถูกปล่อยสยายเต็มแผ่นหลังปักเพียงปิ่นระย้ามุกเม็ดงาม นัยน์ตากลมโตสุกสกาวทอดมองบานประตูสลักลายสลับกับจอกศิลาดลเบื้องหน้า ริมฝีปากอวบอิ่มแต้มชาดสีสดแย้มยิ้มบางเบาดุจจิ้งจอกสาวที่กำลังรอคอยเหยื่ออันโอชะ“ความเงียบเช่นนี้ดูท่ามังกรทั้งสามคงกำลังฟาดฟันกันอยู่หน้าคันฉ่องเป็นแน่”นารีรูปงามพึมพำกับตนเองสุรเสียงกลั้วหัวเราะ นิ้วเรียวขาวประดุจลำเทียนเคาะลงบนขอบโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ การตั้งกติกาให้บ

แสงอุษาทอประกายสีทองอ่อนลอดผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุลาย สาดส่องกระทบม่านแพรสีแดงมงคลที่ทิ้งตัวลงมาปิดล้อมเตียงไม้จันทน์หอม ภายในเรือนเหมันต์ที่เคยเร่าร้อนดั่งพายุเพลิงเมื่อค่ำคืนบัดนี้หลงเหลือเพียงความเงียบสงบและไออุ่นจากเรือนร่างสี่สายที่สอดประสานกันอยู่ใต้ผ้าห่มไหมผืนหนา กลิ่นหอมหวานของสุราดอกท้อร้อยปียังคงลอยอวลบางเบาคละเคล้าไปกับกลิ่นกำยานไม้กฤษณาที่มอดดับลงไปแล้ว ฉู่เยว่หลีขยับเปลือกตาขึ้นอย่างเชื่องช้า แพขนตางอนยาวกะพริบรับแสงสว่าง ความเมื่อยขบแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กายดุจถูกราชรถบดทับ ทว่าเมื่อนัยน์ตากลมโตสุกสกาวหลุบมองวงแขนแกร่งที่โอบรัดเรือนร่างของตนไว้จากทุกทิศทาง ริมฝีปากอวบอิ่มก็อดไม่ได้ที่จะแย้มยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน แผ่นหลังบอบบางแนบชิดอยู่กับแผงอกกว้างของอินซือหาน ผู้ซึ่งหลับใหลทว่ายังคงกอดรัดเอวคอดกิ่วไว้แน่นดุจพญางูหวงสมบัติ ท่อนแขนเรียวเสลาถูกลิ่นอวิ๋นเจิงกอบกุมไว้แนบแก้มสากของเขาอย่างทนุถนอม ในขณะที่เรียวขาขาวผ่องกลับถูกหรงจิ่งเยวียนพาดทับไว้ประดุจปราการเหล็กกล้ามิให้ผู้ใดหลบหนีไปได้ “พวกท่านนี่ไม่ยอมป

เสียงล้อราชรถบดเบียดแผ่นหินศิลาบนถนนหลวงสายใหญ่ดังก้องกังวานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ขบวนผู้ติดตามจากจวนเสบียงหลวงเคลื่อนตัวอย่างสง่าผ่าเผย มุ่งหน้าสู่พระราชวังต้องห้าม ธงทิวประดับสัญลักษณ์พยัคฆ์เหยียบเมฆาสะบัดพลิ้วต้านสายลมวสันต์ ราษฎรสองข้างทางต่างพากันคุกเข่าหมอบกราบด้วยความเลื่อมใสศรัทธา บารมีของขั้วอำนาจที่เพิ่งกอบกู้มณฑลเจียงหนานให้รอดพ้นจากอุทกภัยพุ่งทะยานจรดสวรรค์ชั้นฟ้าภายในห้องโดยสารอันกว้างขวางและโอ่อ่า กลิ่นกำยานดอกกุ้ยฮวาผสมผสานกับไอร้อนของชาหลงจิ่งลอยอวล ร่างบอบบางประทับนั่งอยู่กึ่งกลางเบาะบุนวมอย่างผ่อนคลาย ฉู่เยว่หลีทอดสายตามองทิวทัศน์นอกหน้าต่างผ่านม่านมุก นัยน์ตากลมโตสุกสกาวทอประกายลึกล้ำยากจะหยั่งถึง อาภรณ์แพรต่วนสีน้ำเงินเข้มขลิบทองขับเน้นผิวพรรณให้ขาวผ่อง“พวกขุนนางเฒ่าในราชสำนักป่านนี้คงกำลังนั่งสั่น เตรียมฎีกาฟ้องร้องพวกเรากันให้วุ่นแล้วกระมัง”อินซือหานเอ่ยทำลายความเงียบ ชายหนุ่มร่างสูงผู้สวมอาภรณ์สีม่วงเปลือกมังคุดเอนกายพิงพนักอย่างเกียจคร้าน เจ้าพ่อตลาดมืดรินชาสมุนไพรลงในจอกกระเบื้องเคลือบ ก่อนจะเลื่อนส่งให้นารีรูปงามอย่างเอาใจ นัยน์ตาดอกท้อฉายประกายเย้ยหยัน“ยิ่ง

ขบวนราชรถไม้เคลื่อนตัวออกจากเขตพระราชฐานชั้นใน ทิ้งห่างกำแพงวังหลวงสีชาดที่ค่อย ๆ เลือนลับไปเบื้องหลัง เสียงล้อบดเบียดแผ่นศิลาบนถนนสายหลักดังกังวานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่ามกลางเสียงแซ่ซ้องสรรเสริญของอาณาประชาราษฎร์ที่คุกเข่าหมอบกราบอยู่สองข้างทาง บารมีของจวนเสบียงหลวงบัดนี้พุ่งทะยานจรดสวรรค์ชั้นฟ้า ไร้ผู้ใดหาญกล้าต่อกร ภายในห้องโดยสารอันกว้างขวางและวิจิตรตระการตา กลิ่นกำยานดอกกุ้ยฮวาผสมผสานกับไอร้อนของชาชั้นเลิศลอยอวลบางเบา ร่างบอบบางประทับนั่งอยู่กึ่งกลางเบาะบุนวมด้วยท่วงท่าผ่อนคลาย ฉู่เยว่หลีทอดสายตามองแผ่นป้ายทองคำสลักลายนูนต่ำรูปมังกรคู่ในมือ นัยน์ตากลมโตสุกสกาวทอประกายลึกล้ำยากจะหยั่งถึง อาภรณ์แพรต่วนสีน้ำเงินเข้มขลิบทองขับเน้นผิวพรรณให้ขาวผ่องดุจหิมะแรก “เจ้าสุนัขเฒ่าเฉินกั๋วกง ป่านนี้คงกลับไปนอนจับไข้หัวโกร๋นอยู่ที่จวนแล้วกระมัง!” หรงจิ่งเยวียนแค่นเสียงคำรามต่ำทำลายความเงียบ เทพสงครามในชุดขุนนางบู๊สีดำทะมึนกอดอกแน่น แผงอกกำยำยืดตรงอย่างองอาจดุจพยัคฆ์ นัยน์ตาสีรัตติกาลวาวโรจน์ด้วยจิตสังหารที่ยังหลงเหลือ

ม่านรัตติกาลเคลื่อนคล้อยลงมาห่มคลุมมหานครหลวงอย่างสมบูรณ์ ท้องฟ้าสีหมึกสนิทไร้เมฆหมอกบดบังเผยให้เห็นจันทร์ดวงโตที่สาดส่องแสงสีเงินลงมาอาบไล้สระบัวกว้าง ระลอกน้ำพลิ้วไหวสะท้อนเงาจันทร์ ภายในศาลาชมจันทร์อันเป็นเขตหวงห้ามบรรยากาศเงียบสงบถูกแทนที่ด้วยความหอมหวนรัญจวนใจ กลิ่นกำยานผสานกับสุคันธรสของสุราดอกท้อที่ตั้งอุ่นอยู่บนเตาถ่านทองเหลืองใบจิ๋วลอยอวลกรุ่นไปทั่วทุกอณูอากาศ แสงโคมไฟกระดาษสาสีแดงอ่อนถูกจุดขึ้นเพียงสี่มุมปล่อยให้แสงจันทร์เป็นผู้ส่องสว่างหลัก บนตั่งไม้ตัวกว้าง บุรุษผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามแห่งแคว้นประทับนั่งรอคอยอยู่อย่างใจจดใจจ่อ พวกเขาสลัดคราบขุนนางและแม่ทัพทิ้งไปจนสิ้น สวมเพียงเสื้อคลุมผ้าไหมตัวหลวมสบายที่ผูกสายรัดเอวไว้อย่างหมิ่นเหม่ กลิ่นหอมของสบู่หอมและหยาดน้ำที่ยังเกาะพราวอยู่บนปลายผมบ่งบอกว่าอสูรกายเหล่านี้เพิ่งผ่านการชำระล้างร่างกายมาอย่างพิถีพิถันที่สุด เพื่อเตรียมรับชมมหรสพที่สงวนไว้สำหรับพวกเขาเพียงผู้เดียว “ฮูหยินปล่อยให้พวกเรารอนานถึงเพียงนี้ หอซิงหยวนคงต้องคิดดอกเบี้ยการรอคอยเสียแล้วกระมัง”