All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยาย เลยขอเปลี่ยนบทให้กลายเป็นฮาเร็ม: Chapter 131 - Chapter 140

เกล็ดน้ำแข็งที่เคยเกาะกุมกิ่งเหมยต้นใหญ่ริมสระบัวค่อย ๆ ละลายหยดลงกระทบผิวน้ำ หยาดน้ำใสส่งเสียงดังกังวานแผ่วเบา เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเหมันต์ฤดูอันแสนโหดร้ายกำลังจะผันผ่าน และวสันต์ฤดูที่อบอุ่นกำลังจะก้าวเข้ามาแทนที่ ภายในศาลาชมหิมะที่เปิดหน้าต่างรับสายลมเย็นสบาย ร่างบอบบางในอาภรณ์แพรต่วนสีฟ้าอ่อนปักลายวิหคเริงระบำนั่งพิงหมอนอิงด้วยท่วงท่าเกียจคร้านทว่าสง่างาม ฉู่เยว่หลีทอดสายตามองระลอกคลื่นบนผิวน้ำ นัยน์ตากลมโตสุกสกาวทอประกายพึงพอใจ ปลายนิ้วเรียวเคาะเป็นจังหวะเนิบนาบลงบนโต๊ะ “ข้าบอกพวกท่านแล้วอย่างไรเล่าว่าบ่ายนี้ฮูหยินต้องพักผ่อน! พวกหน้าหนาอย่างพวกท่านไฉนจึงยังตามมาเกะกะสายตาอยู่อีก!” เสียงตวาดก้องอันคุ้นหูทำลายความสงบเงียบลงในพริบตา สตรีโฉมสะคราญเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปรายตามองไปยังระเบียงทางเดินศิลาที่ทอดยาวมายังศาลาของนาง บัดนี้ปรากฏร่างของสามบุรุษผู้ยิ่งใหญ่แห่งแผ่นดินกำลังเดินกระแทกไหล่เบียดเสียดกันเข้ามาอย่างไม่มีใครยอมใคร “เจ้าต่างหากที่หน้าหนา อินซือหาน!” หรงจิ่งเยวียนแค

แสงจันทร์นวลตาสาดส่องลงมาอาบไล้ลานกว้างของจวนเสบียงหลวงขับเน้นให้ต้นเหมยโบราณที่กำลังผลัดดอกบานสะพรั่งดูงดงามราวกับภาพวาดวิจิตรศิลป์ กลิ่นหอมเย็นยะเยือกทว่าชื่นใจของมวลบุปผาลอยอวลไปตามสายลมวสันต์ที่เพิ่งพัดผ่าน เกล็ดน้ำแข็งหยาดสุดท้ายบนยอดหญ้าสะท้อนประกายวิบวับ ท่ามกลางบรรยากาศอันแสนวิเวกนั้น ร่างบอบบางในอาภรณ์แพรต่วนสีฟ้าอ่อนทับด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีขาวบริสุทธิ์ก้าวเดินอย่างแช่มช้อยมาหยุดอยู่กึ่งกลางลานศิลา ฉู่เยว่หลีแย้มยิ้มบางเบา นัยน์ตากลมโตสุกสกาวทอดมองความงดงามเบื้องหน้าพลางทอดถอนใจอย่างผ่อนคลาย ปลายนิ้วเรียวเอื้อมไปแตะกลีบดอกเหมยสีชมพูระเรื่ออย่างทะนุถนอม ตริ้ง~ ตรึ่ง~ เสียงกรีดสายฉินเจ็ดสายดังกังวานขึ้นทำลายความเงียบ ทุ้มต่ำและหนักแน่นทว่าแฝงไปด้วยความเย้ายวนอันตรายดุจเกลียวคลื่นในมหาสมุทร บนศาลาแปดเหลี่ยมริมลานกว้างปรากฏร่างสูงโปร่งของอินซือหานประทับนั่งอยู่เบื้องหลังโต๊ะไม้สลัก เจ้าพ่อตลาดมืดในอาภรณ์สีม่วงเข้มปักลายพยัคฆ์ ปลายนิ้วหยาบกร้านที่เคยใช้เข่นฆ่าผู้คนกำลังกรีดกรายลงบ

ปัง! บานประตูไม้สลักลวดลายวิจิตรถูกปิดกระแทกเข้าหากันอย่างรวดเร็ว ตามมาด้วยเสียงลงดาลล็อกอย่างแน่นหนาตัดขาดโลกภายนอกที่ยังคงมีเศษเสี้ยวของลมหนาว ทิ้งไว้เพียงความอบอุ่นจากเตาผิงทองเหลืองและกลิ่นกำยานดอกกุ้ยฮวาที่ผสมผสานกับไอร้อนของสุรานารีแดง บรรยากาศภายในเรือนหออันกว้างใหญ่ถูกแทนที่ด้วยความเงียบสงัดที่แฝงไปด้วยความเร่าร้อนจนแทบจะแผดเผาอากาศให้มอดไหม้ ฉู่เยว่หลียืนอยู่กึ่งกลางห้องพักส่วนตัวที่ถูกประดับประดาด้วยผ้าแพรสีมงคล นัยน์ตากลมโตสุกสกาวทอดมองบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามที่บัดนี้ยืนเรียงรายกันอยู่เบื้องหน้า แผ่นหลังของพวกเขาพิงบานประตูราวกับกลัวว่าจะมีผู้ใดเปลี่ยนใจหลบหนีออกไป ท่ามกลางแสงเทียนที่วูบไหวดวงหน้างดงามล่มเมืองปรากฏรอยยิ้มบางเบา ทว่าเย้ายวนจนแทบจะช่วงชิงลมหายใจของผู้มอง “พวกท่านจะยืนเบียดกันเป็นกำแพงมนุษย์อยู่ที่หน้าประตูอีกนานหรือไม่เจ้าคะ?” เสียงหวานใสเอื้อนเอ่ยทำลายความเงียบ ร่างอรชรในอาภรณ์แพรต่วนสีฟ้าอ่อนก้าวเดินอย่างแช่มช้อยไปทรุดตัวลงบนขอบเตียงขนาดใหญ่พิเศษที่สั่งทำมาเพื่อค่ำคืนนี้โดยเฉพาะ “หรือว่าพอถึงเวลา

“เปิ่นหวางจะยอมลดทิฐิลงชั่วคราวเพื่อความสำราญของเจ้า” หรงจิ่งเยวียนกระซิบชิดริมฝีปากอวบอิ่ม ก่อนจะบดเบียดจุมพิตลงมาอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อน สัมผัสดุดันของเทพสงครามช่วงชิงลมหายใจของหญิงสาวไปในพริบตา ในขณะเดียวกัน ริมฝีปากนุ่มละมุนทว่าเย็นเยียบของราชครูหนุ่มก็ประทับลงบนลาดไหล่เนียนทิ้งรอยรักสีชาดไว้ ส่วนชายผู้ช่ำชองก็ใช้ปลายนิ้วอันพลิ้วไหวปลดเปลื้องอาภรณ์สีฟ้าอ่อนออกจากเรือนกายงามอย่างรวดเร็วและไร้ร่องรอย บทเพลงแห่งวสันต์ฤดูที่แท้จริงได้ถูกบรรเลงขึ้น ณ บัดนั้น ความแตกต่างของสามบุรุษผสานเป็นความสมบูรณ์แบบที่น่าตกตะลึง ความแข็งแกร่งและหนักแน่นของแม่ทัพหนุ่มมอบความรู้สึกมั่นคงดุจขุนเขาที่โอบอุ้มแผ่นฟ้า ความนุ่มนวลและเยือกเย็นของกุนซือชุดขาวเปรียบประดุจสายธารใสที่ชโลมดับความรุ่มร้อน ในขณะที่ความเย้ายวนและพลิกแพลงของเจ้าพ่อตลาดมืดก็เปรียบเสมือนเปลวไฟที่คอยกระตุ้นเร้าให้ทุกสรรพางค์กายต้องสั่นสะท้าน เสียงหอบหายใจ เสียงกระซิบพรอดรัก และเสียงครางเครือแห่งความสุขสมดังก้องสะท้อนอยู่ภายในห้องหอตลอดทั้งราตรี เตียงสั่น

กระแสน้ำเชี่ยวกรากที่ถูกปลดปล่อยจากเขื่อนหินซานกวนไหลทะลักลงสู่เบื้องล่างดุจมังกรวารีที่คำรามกึกก้อง เสียงเกลียวคลื่นสีขาวโพลนกระทบโขดหินดังกังวานไปทั่วหุบเขานำพาความชุ่มฉ่ำและสายธารแห่งชีวิตมุ่งตรงสู่ผืนดินอันแห้งแล้งของแดนอุดร ณ ริมสันเขื่อนที่บัดนี้ไร้ซึ่งเงาของพวกกังฉินทรยศ ฉู่เยว่หลียืนตระหง่านทอดสายตามองผลงานชิ้นเอกด้วยความปีติ ร่างบอบบางในอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มขลิบทองพลิ้วไหวตามแรงลมวสันต์ที่พัดโชยมา นัยน์ตากลมโตสุกสกาวสะท้อนประกายแสงแดดระยิบระยับ ปลายนิ้วเรียวขาวเก็บพัดแพรสีงาช้างเข้าไว้ในแขนเสื้ออย่างเชื่องช้า “ผืนดินที่เคยแห้งผาก บัดนี้ได้รับการชโลมด้วยวารีแล้ว” เสียงหวานใสเอื้อนเอ่ยแผ่วเบาทว่าเปี่ยมล้นไปด้วยความหวัง สตรีโฉมสะคราญหันกลับมามองบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามที่ยืนอารักขาอยู่เบื้องหลัง “ขั้นตอนแรกแห่งการพลิกฟื้นเสบียงอุดรสำเร็จลุล่วง ทว่างานที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น พวกท่านพร้อมที่จะเหน็ดเหนื่อยไปกับข้าหรือไม่เจ้าคะ?” หรงจิ่งเยวียนก้าวอาด ๆ เข้ามาประชิด ชายหนุ่มร่างกำ