All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยาย เลยขอเปลี่ยนบทให้กลายเป็นฮาเร็ม: Chapter 151 - Chapter 160

ยามเฉินนั้น แสงตะวันสีทองสาดส่องกระทบยอดหลังคากระเบื้องเคลือบสีมรกตของจวนเสบียงหลวงขับไล่ความหนาวเหน็บและร่องรอยแห่งราตรีอันแสนเร่าร้อนให้มลายหายไปจนสิ้น หลังจากที่สามบุรุษผู้ยิ่งใหญ่แห่งแผ่นดินได้แย่งชิงกันชำระล้างร่างกายและผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ด้วยความรีบเร่งตามประกาศิตของภรรยา บัดนี้ความเงียบสงบอันคุ้นเคยก็กลับคืนสู่เรือนพักเหมันต์อีกคราภายในห้องหอที่ยังคงอบอวลด้วยกลิ่นกำยานดอกกุ้ยฮวาผสมผสานกับไอรัญจวน ฉู่เยว่หลีนั่งทอดตัวอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่ ร่างอรชรในชุดกระโปรงตัวในสีขาวบริสุทธิ์คลุมทับด้วยเสื้อคลุมแพรไหมสีฟ้ากระจ่าง ปล่อยให้เหล่าสาวใช้คนสนิทช่วยกันสางเรือนผมสีหมึกและเกล้ามวยอย่างประณีต นัยน์ตากลมโตสุกสกาวสะท้อนภาพสตรีที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและเสน่หา ร่องรอยสีกลีบกุหลาบที่ประดับอยู่ตามลำคอระหงถูกปกปิดด้วยคอเสื้อที่ตัดเย็บมาอย่างมิดชิด ทว่าก็ไม่อาจซ่อนเร้นรัศมีแห่งความสุขสมที่เปล่งประกายออกมาจากภายในได้“นายหญิงขอรับ ขบวนขององค์รัชทายาทเป่ยเยี่ยนเคลื่อนตัวออกจากประตูเมืองทิศอุดรไปแล้วขอรับ”เสียงทุ้มต่ำของเนี่ยอู๋เฟิงดังกังวานขึ้นจากหลังฉากกั้นไม้แกะสลัก องครักษ์เงาคุกเข่าประ

ยามซวี ม่านรัตติกาลเคลื่อนคล้อยลงมาห่มคลุมมมหานครหลวง ท้องฟ้าสีหมึกสนิทไร้เมฆหมอก บดบังเผยให้เห็นจันทร์เพ็ญดวงโตที่สาดส่องแสงสีเงินยวงลงมาอาบไล้ผืนโลก ภายในอาณาบริเวณของจวนเสบียงหลวง ความวุ่นวายจากราชการงานเมืองเมื่อช่วงกลางวันได้มลายหายไปจนสิ้น หลงเหลือเพียงความเงียบสงบที่เคล้าคลอไปด้วยเสียงจิ้งหรีดเรไรและเสียงน้ำไหลรินณ ศาลาแปดเหลี่ยมกลางสระบัวที่ตั้งอยู่อย่างวิเวก โคมไฟกระดาษสาสีแดงอ่อนถูกจุดขึ้นเพียงสี่มุม ปล่อยให้แสงจันทร์เป็นผู้ส่องสว่างหลัก กลิ่นหอมหวานของดอกท้อที่กำลังเบ่งบานรับวสันต์ฤดูลอยอวลมาตามสายลมเย็นระรื่น ประสานกับกลิ่นหอมรัญจวนของสุราดอกท้อที่ถูกอุ่นไว้บนเตาถ่านทองเหลืองใบจิ๋วกึ่งกลางศาลาร่างบอบบางประทับนั่งอยู่บนเบาะรองนุ่มที่ปูด้วยขนจิ้งจอกหิมะ วันนี้นารีรูปงามเลือกสวมอาภรณ์แพรต่วนสีขาวบริสุทธิ์ขลิบชายด้วยดิ้นเงินลายเมฆาคล้อย เนื้อผ้าบางเบาพลิ้วไหวตามแรงลมเผยให้เห็นทรวดทรงอรชรและผิวพรรณที่ผุดผ่อง ฉู่เยว่หลีปล่อยเรือนผมสีดำขลับให้สยายเต็มแผ่นหลังปักเพียงปิ่นหยกรูปจันทร์เสี้ยว นัยน์ตากลมโตสุกสกาวทอดมองเงาจันทร์ที่สะท้อนบนผิวน้ำ รอยยิ้มละมุนละไมแต้มอยู่บนริมฝีปากอวบอ

ยามเหม่า แสงอุษาเบิกฟ้าทอประกายสีทองอ่อนสาดส่องลอดผ่านม่านแพรโปร่งบางของศาลาชมจันทร์กลางสระบัว สายลมวสันต์พัดเอากลิ่นหอมของดอกท้อที่ร่วงหล่นลงบนผิวน้ำเข้ามาปะปนกับไอรัญจวนอันแสนหวานที่ยังคงลอยอวลอยู่ภายใน ร่องรอยแห่งพายุอารมณ์เมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาสงบลงเหลือเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากเรือนร่างสี่สายที่ยังคงตระกองกอดกันอยู่บนฟูกหนานุ่มฉู่เยว่หลีขยับเปลือกตาขึ้นอย่างเชื่องช้า แพขนตางอนยาวกะพริบรับแสงสว่าง ความเมื่อยขบแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย ทว่าความรู้สึกนั้นกลับถูกทดแทนด้วยความมั่นคงปลอดภัยเมื่อตระหนักได้ว่าร่างบอบบางของตนกำลังถูกพันธนาการไว้ด้วยวงแขนแกร่งถึงสามคู่ นัยน์ตากลมโตสุกสกาวกวาดมองบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่กำลังหลับใหลอยู่เคียงข้างด้วยความอ่อนโยน“ตื่นเช้าจริงนะ จิ้งจอกน้อยของข้า”น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังก้องอยู่ชิดริมหู อินซือหานขยับตัวเล็กน้อย ชายหนุ่มร่างสูงซุกใบหน้าหล่อเหลาลงบนลาดไหล่เนียนเปลือยเปล่า เจ้าพ่อตลาดมืดกดจุมพิตแผ่วเบาลงบนรอยรักสีชาดที่ตนเองฝากฝังไว้ นัยน์ตาดอกท้อฉายประกายพึงพอใจอย่างเปิดเผย“เมื่อคืนเจ้าร่ายรำใต้แสงจันทร์ได้งดงามยิ่งนัก เช้านี้ข้าแทบไม่อยากลุกจากเ

แสงรวีเจิดจ้าสาดส่องเหนือมหานครจิงเฉิง ทว่า ณ มณฑลเจียงหนานทางตอนใต้กลับถูกปกคลุมด้วยเมฆฝนดำทะมึนและพายุที่โหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งภายในห้องหนังสือใหญ่แห่งจวนเสบียงหลวงบรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงพู่กันหยกตวัดลงบนกระดาษเซวียนจื่อ ร่างบอบบางในอาภรณ์แพรต่วนสีน้ำเงินเข้มขลิบเงินประทับนั่งอยู่เบื้องหลังโต๊ะทำงานตัวกว้าง ฉู่เยว่หลีกวาดสายตามองรายงานข่าวกรองที่ถูกส่งมาทางนกพิราบสื่อสารด้วยความรวดเร็ว นัยน์ตากลมโตสุกสกาวฉายประกายเฉียบแหลม ปลายนิ้วเรียวขาวประดุจหยกไล่ไปตามตัวอักษรแต่ละบรรทัดอย่างพินิจพิเคราะห์แม้ไร้ซึ่งเงาของสามบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่เพิ่งเร่งรุดลงใต้ไปเมื่อรุ่งสาง ทว่าสตรีโฉมสะคราญกลับมิได้แสดงความอ้างว้างหรือหวั่นไหวแม้แต่น้อย นางจิ้งจอกคือศูนย์กลางของใยแมงมุม ผู้คอยชักใยและประสานอำนาจทั้งสามขั้วให้ขับเคลื่อนไปอย่างสมบูรณ์แบบ“นายหญิงขอรับ! ม้าเร็วจากเจียงหนานส่งรายงานด่วนฉบับที่สามมาถึงแล้วขอรับ!”เนี่ยอู๋เฟิง องครักษ์เงาคู่ใจผลักบานประตูเข้ามาอย่างเร่งรีบ ชายหนุ่มคุกเข่าลงเบื้องหน้าโต๊ะประธาน ประสานมือชูม้วนกระดาษปิดผนึกครั่งสีแดงสดขึ้นเหนือศีรษะร่างอรชรวางพู่กันลงรั

ครึ่งเดือนล่วงผ่าน พายุฝนที่เคยโหมกระหน่ำมณฑลเจียงหนานจนแทบจมบาดาลบัดนี้สลายตัวกลายเป็นเพียงเมฆขาวที่ลอยล่องอยู่บนฟากฟ้าสีคราม วิกฤตการณ์อุทกภัยทางตอนใต้ถูกสยบลงอย่างราบคาบด้วยฝีมือของสามเสาหลักแห่งแคว้นต้าฉู่ ข่าวความสำเร็จถูกส่งผ่านม้าเร็วเข้าสู่เมืองหลวงสร้างความปีติยินดีให้แก่ราษฎรทุกหย่อมหญ้าณ จวนเสบียงหลวงอันโอ่อ่าบรรยากาศวันนี้คึกคักและอบอวลไปด้วยความเบิกบานเป็นพิเศษ กลิ่นหอมของดอกท้อและกำยานไม้กฤษณาลอยละล่องไปตามสายลมวสันต์ภายในศาลาประดับมุกกลางสระบัว ร่างบอบบางประทับนั่งอยู่บนตั่งไม้จันทน์หอมด้วยท่วงท่าสง่างามดุจราชินี ฉู่เยว่หลีสวมอาภรณ์แพรต่วนสีแดงทับทิมปักดิ้นทองลายโบตั๋นขับเน้นผิวพรรณให้ขาวผ่องดุจหยกเนื้อดี นัยน์ตากลมโตสุกสกาวทอดมองไปทางประตูใหญ่ของจวนอย่างจดจ่อ ปลายนิ้วเรียวขาวประดุจลำเทียนเคาะเป็นจังหวะเนิบนาบลงบนพนักวางแขน“นายหญิงขอรับ! ขบวนของนายท่านทั้งสามเดินทางมาถึงหน้าประตูจวนแล้วขอรับ!”องครักษ์เงาคู่ใจเร่งฝีเท้าเข้ามารายงานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ชายหนุ่มคุกเข่าลงเบื้องหน้าศาลา ประสานมือคารวะอย่างนอบน้อมสตรีโฉมสะคราญแย้มยิ้มหวานล้ำดุจหยาดน้ำผึ้ง นางหยัดกายลุกขึ