All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยาย เลยขอเปลี่ยนบทให้กลายเป็นฮาเร็ม: Chapter 121 - Chapter 130

เสียงเครื่องกระเบื้องเคลือบและป้ายหยกที่แตกกระจายดังแว่วมาจากภายในตำหนักฉางชุน แม้จะถูกกั้นด้วยบานประตูไม้สลักลวดลายหนาหนัก ทว่าโสตประสาทอันดีเยี่ยมของยอดฝีมือทั้งสี่กลับได้ยินมันอย่างชัดเจน รอยยิ้มเย็นเยียบประดับบนริมฝีปากอวบอิ่มของฉู่เยว่หลี ขณะก้าวเดินไปตามระเบียงทางเดินศิลาหยกที่ถูกปกคลุมด้วยเกล็ดหิมะบางเบา“เสียงกรีดร้องของงูพิษที่ถูกเหยียบหางช่างไพเราะเสนาะหูเสียจริงนะเจ้าคะ”น้ำเสียงหวานใสเอื้อนเอ่ยขึ้นท่ามกลางความหนาวเหน็บ ร่างอรชรในอาภรณ์สีแดงชาดสะบัดชายกระโปรงพลิ้วไหว ก้าวเดินด้วยท่วงท่าสง่างามไร้ซึ่งความหวาดหวั่นใด ๆ นัยน์ตากลมโตสุกสกาวทอดมองเกล็ดหิมะที่ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าราวกับกำลังชมมหรสพอันรื่นรมย์หรงจิ่งเยวียนที่เดินขนาบอยู่เบื้องซ้ายแค่นเสียงในลำคอ ชายหนุ่มร่างกำยำในชุดเกราะอ่อนสีนิลทอดสายตามองดวงหน้างดงามล่มเมืองด้วยประกายความลุ่มหลง“การบีบคั้นนางถึงเพียงนี้เท่ากับเร่งให้พวกมันลงมือเร็วขึ้น เยว่หลี เจ้าแน่ใจหรือว่าการใช้ชีวิตของโอรสสวรรค์เป็นเหยื่อล่อจะไม่เกิดข้อผิดพลาด? หากฝ่าบาทเป็นอันตรายขึ้นมา ต่อให้เปิ่นหวางมีกองทัพนับแสนก็คงปกป้องจวนเสบียงหลวงของเจ้าจากการถู

พายุเหมันต์โหมกระหน่ำรุนแรง รัตติกาลอันเคยมืดมิดบัดนี้กลับถูกย้อมด้วยแสงคบเพลิงนับพันดวงที่สว่างไสวเจิดจ้า กองทหารเกราะเหล็ก องครักษ์เสื้อแพร และยอดฝีมือจากหอซิงหยวนเคลื่อนพลดุจดังคลื่นมหาสมุทรสีดำทะมึนบุกเข้าสู่เขตพระราชฐานชั้นใน เป้าหมายมีเพียงหนึ่งเดียวคือตำหนักฉางชุนอันเป็นสถานที่พำนักของสตรีที่เคยเป็นดั่งดวงใจของโอรสสวรรค์ “ล้อมตำหนักไว้ทุกทิศทาง! ผู้ใดขัดขืนให้สังหารทิ้งได้ทันที! อย่าให้แมลงวันเล็ดลอดออกไปได้แม้แต่ตัวเดียว!” เสียงกัมปนาทของหรงจิ่งเยวียนดังกึกก้อง ชายหนุ่มร่างกำยำในชุดเกราะอ่อนสีนิลตวัดหอกคู่กายชี้ตรงไปยังบานประตูไม้สลักลวดลายวิจิตร เทพสงครามแผ่รังสีอำมหิตกดข่มจนเหล่านางกำนัลและขันทีประจำตำหนักต่างทรุดลงคุกเข่าตัวสั่นงันงก หยาดน้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลรินอาบแก้ม บานประตูใหญ่ถูกถีบจนพังครืนลงมาด้วยแรงโทสะของมัจจุราช ภายในโถงกว้างที่เคยอบอวลด้วยกลิ่นกำยานกลับคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย ซูกุ้ยเฟยประทับอยู่บนตั่งทองคำ อาภรณ์สีชมพูอ่อนหลุดลุ่ย ใบหน้าที่เคยงดงามดุจดอก

แสงอุษาเบิกฟ้าเหนือมหานครขับไล่ความมืดมิดของพายุเหมันต์อันบ้าคลั่งเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาให้มลายสิ้น ทว่าความหนาวเหน็บกลับยิ่งทวีความรุนแรงทะลุถึงกระดูก ลานประหารอู่เหมินอันกว้างใหญ่ถูกปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็งสีขาวโพลน บริสุทธิ์เสียจนไม่มีผู้ใดกล้าจินตนาการว่าอีกไม่กี่ชั่วยามข้างหน้า สถานที่แห่งนี้จะถูกชโลมด้วยคาวเลือดของอดีตพระสนมผู้เคยเรืองอำนาจที่สุดในวังหลังบนหอสังเกตการณ์ที่สร้างจากศิลาแลงอาบไล้ด้วยแสงตะวันยามเช้าปรากฏร่างอรชรในอาภรณ์แพรต่วนสีน้ำเงินเข้มปักดิ้นเงิน ทรวดทรงบอบบางนั่งประทับอยู่หลังม่านมุกอย่างสง่างาม ฉู่เยว่หลียกถ้วยชาเคลือบศิลาดลขึ้นจรดริมฝีปากอวบอิ่ม ไอร้อนจากชาหลงจิ่งลอยกรุ่นบดบังดวงหน้างดงามล่มเมือง นัยน์ตากลมโตสุกสกาวทอดมองลานประหารเบื้องล่างด้วยความเรียบเฉย ไร้ซึ่งความเวทนาหรือหวาดหวั่นใด ๆ“ลมหนาวบาดผิวถึงเพียงนี้ ไฉนท่านหญิงจึงไม่อยู่รอฟังข่าวในจวนอันอบอุ่นเล่า? หากท่านจับไข้ขึ้นมา ศาลต้าหลี่ของข้าคงไร้กะจิตกะใจจะสะสางคดีเป็นแน่”เสียงนุ่มทว่าเจือความห่วงใยดังกังวานขึ้น ร่างโปร่งในชุดราชการสีขาวก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา ลิ่นอวิ๋นเจิงคลี่พัดจีบออกเพียงครึ่ง กุนซือ

เมื่อยามซวี ความมืดมิดเข้าปกคลุมมหานครอย่างสมบูรณ์ ลมหนาวแห่งเหมันต์ฤดูพัดกรรโชกแรง หอบเอาเกล็ดหิมะระลอกใหม่โปรยปรายลงมา แต่ความเหน็บหนาวเบื้องนอกหาได้แทรกซึมเข้าไปถึงเรือนรับรองริมสระบัวภายในจวนเสบียงหลวงได้ไม่โคมไฟกระดาษสาตีกรอบไม้สลักลวดลายวิหคเพลิงถูกจุดสว่างไสวเรียงรายตลอดทางเดินศิลา แสงสีนวลตาสะท้อนผิวน้ำที่จับตัวเป็นน้ำแข็ง เปลวเพลิงในเตาผิงทองเหลืองสี่ทิศลุกโชนขับไล่ความเยือกเย็นและอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของกำยานดอกกุ้ยฮวาผสมผสานกับไอร้อนของสุรานารีแดงหมักสิบปีตรงกึ่งกลางศาลาประดับมุก ร่างบอบบางประทับนั่งอยู่บนเบาะรองนั่งขนจิ้งจอกอย่างสง่างาม ฉู่เยว่หลีอยู่ในอาภรณ์แพรต่วนสีแดงทับทิมขับผิวขาวผ่องให้ยิ่งดูเย้ายวน เรือนผมสีหมึกถูกเกล้าขึ้นหลวม ๆ ปักเพียงปิ่นหยกขาวระย้า นัยน์ตากลมโตสุกสกาวทอดมองจอกสุราศิลาดลทั้งสามใบที่วางเรียงรายอยู่เบื้องหน้า ริมฝีปากอวบอิ่มแต้มชาดแย้มยิ้มบางเบาทว่าลึกล้ำจนยากจะหยั่งถึงเสียงฝีเท้าหนักแน่นและสม่ำเสมอดังสะท้อนมาจากระเบียงทางเดินดึงดูดให้สตรีโฉมสะคราญต้องช้อนสายตาขึ้นมอง บัดนี้บุรุษผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในแผ่นดินทั้งสามได้ก้าวข้ามเขตหวงห้ามเข้ามาสู่ลาน

ความเงียบโรยตัวลงปกคลุมศาลาประดับมุกริมสระบัวอย่างฉับพลัน เสียงถ่านไม้ปะทุในเตาผิงทองเหลืองที่เคยฟังสบายหูกลับดังก้อง ข้อเสนออันแหกคอกและท้าทายจารีตประเพณีในประวัติศาสตร์ต้าฉู่เพิ่งจะถูกเอื้อนเอ่ยออกจากริมฝีปากอวบอิ่มของฉู่เยว่หลี สตรีผู้เป็นดั่งดวงดาราที่พวกเขาทั้งสามต่างหมายปอง สายลมเหมันต์พัดกรรโชกผ่านช่องหน้าต่าง หอบเอาเกล็ดหิมะสีขาวพิสุทธิ์เข้ามาละลายลงบนพื้นศิลา ทว่าความเหน็บหนาวเบื้องนอกหาได้ดับความเร่าร้อนที่แผดเผาอยู่ในแววตาของมัจจุราชทั้งสามได้ไม่ หรงจิ่งเยวียนเป็นคนแรกที่ขยับตัว เทพสงครามผู้ดุดันสูดลมหายใจเข้า แผงอกกำยำภายใต้เสื้อคลุมผ้าไหมสีนิลสะท้อนขึ้นลงตามแรงอารมณ์ที่ปะทุเดือด ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ก้าวประชิดโต๊ะ นัยน์ตาสีรัตติกาลจ้องลึกเข้าไปในดวงตาหงส์ของนารีรูปงาม “เยว่หลี เจ้าตระหนักหรือไม่ว่าสิ่งที่พ่นออกมาเมื่อครู่หมายความว่าอย่างไร?” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเจือความคาดไม่ถึง “เจ้ากำลังบีบบังคับให้เปิ่นหวาง ผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งแผ่นดิน ต้องแบ่งปันสตรีอันเป็นที่รักกับบุรุษอื่นกระนั้นหรือ