Semua Bab ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยาย เลยขอเปลี่ยนบทให้กลายเป็นฮาเร็ม: Bab 181 - Bab 190

แสงอุษาเบิกฟ้าทอประกายสีทองอ่อน อาบไล้ผ่านม่านหน้าต่างกระดาษสาฉลุลายของเรือนเหมันต์ หยาดน้ำค้างบนกิ่งมู่หลานนอกระเบียงสะท้อนแสงวิบวับดุจผลึกแก้ว ไอร้อนจากสระน้ำแร่ที่อยู่ถัดออกไปยังคงลอยอวลบางเบาผสานเข้ากับกลิ่นกำยานไม้กฤษณาที่ถูกจุดทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ก่อเกิดเป็นสุคันธรสอันแสนเย้ายวนและชวนให้เกียจคร้านบนเตียงไม้จันทน์หอมหลังกว้างภายใต้ผ้าม่านมุ้งสีแดงชาด ร่องรอยของพายุวสันต์ฤดูที่พัดกระหน่ำอย่างบ้าระห่ำเพิ่งจะสงบลงเมื่อล่วงเข้าสู่ยามอิ๋น ร่างบอบบางของฉู่เยว่หลีขยับตัวอย่างเชื่องช้า ความปวดเมื่อยแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย ทว่ากลับเต็มตื้นไปด้วยความสุขอันลึกล้ำนัยน์ตากลมโตสุกสกาวหลุบมองวงแขนแกร่งสามคู่ที่พันธนาการนางไว้อย่างหวงแหน แผ่นหลังเนียนซบอยู่กับแผงอกกว้างของเจ้าพ่อหนุ่ม เรียวขาถูกเทพสงครามพาดทับ ส่วนฝ่ามือเล็กก็ถูกกุนซือไร้ใจกอบกุมไว้แนบแก้ม โฉมสะคราญแย้มยิ้มอ่อนโยน นางค่อย ๆ ปลดเปลื้องพันธนาการแห่งรักออกอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้อสูรกายที่กำลังหลับสนิทต้องตื่นขึ้นมาสตรีร่างระหงหยัดกายลุกขึ้นจากเตียง คว้าเสื้อคลุมผ้าแพรสีขาวบริสุทธิ์มาสวมทับเรือนร่างที่เต็มไปด้วยรอยรักสีก

กลีบดอกมู่หลานสีขาวบริสุทธิ์ปลิดปลิวจากกิ่งก้าน ร่วงหล่นกระทบผืนโต๊ะไม้เตียนหงดุจหยาดหิมะในฤดูใบไม้ผลิท่ามกลางบรรยากาศอันศักดิ์สิทธิ์แห่งคำสาบานที่สอดประสานกันของห้าหัวใจ ฉู่เยว่หลีทอดสายตามองบุรุษทั้งสี่ด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความอิ่มเอม สตรีโฉมสะคราญค่อย ๆ ดึงมือกลับจากการเกาะกุมอย่างนุ่มนวล ก่อนจะขยับรอยยิ้มที่งดงาม “ความภักดีของพวกท่านคือเกราะคุ้มภัยที่แข็งแกร่งที่สุด” น้ำเสียงหวานใสเอื้อนเอ่ยทำลายความเงียบอันแสนหวาน หญิงสาวหมุนตัวกลับมายังโต๊ะทำงานอีกครา ชายกระโปรงสีฟ้าอ่อนสะบัดพลิ้ว “ทว่าการกุมอำนาจเบ็ดเสร็จในราชสำนักเป็นเพียงการชนะศึกบนยอดเขา หากปรารถนาจะให้รากฐานของจวนเสบียงหลวงหยั่งลึกจนผู้ใดก็มิอาจโค่นล้ม เราจำเป็นต้องชนะศึกที่อยู่เบื้องล่างด้วยเจ้าค่ะ” “ศึกเบื้องล่าง?” หรงจิ่งเยวียนเลิกคิ้วเข้มขึ้น แม่ทัพหนุ่มร่างกำยำก้าวเข้ามาประชิดขอบโต๊ะ นัยน์ตาสีรัตติกาลฉายแววฉงน “กบฏตระกูลเฉินถูกกวาดล้าง ชายแดนเหนือสงบราบคาบ ยังมีศัตรูหน้าไหนกล้าท้าทายกองทัพทักษิณของเปิ่นหวางอีกหรือ?” “ศัตรูที่นางพญาของพวกเราหมายถึงหาใช่กอง

คมกระบี่อ่อนในมือของชายหนุ่มชุดนิลตวัดวูบ สะท้อนแสงคบเพลิงเป็นประกายสีเงินยวงดุจอสรพิษที่พุ่งทะยานออกจากรังเพียงชั่วพริบตาที่เงาทะมึนทั้งห้าสายทิ้งตัวลงมาบรรจบพื้น เนี่ยอู๋เฟิงหาได้รอให้พวกมันตั้งหลักไม่ ร่างสูงใหญ่พุ่งสวนกลับเข้าไปกลางวงล้อม ความเร็วของเขาก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้อง โลหิตสีแดงฉานสาดกระเซ็นขึ้นสู่อากาศ ทว่าองครักษ์เงากลับตวัดปลายดาบปัดป้องมิให้หยดเลือดสกปรกเหล่านั้นแปดเปื้อนแม้แต่ชายกระโปรงของสตรีที่ยืนอยู่เบื้องหลัง“อ๊าก!”เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นติด ๆ กันสองครา เมื่อมือสังหารสองคนแรกถูกบั่นลำคอขาดสะบั้นในดาบเดียว ร่างไร้วิญญาณล้มตึงลงกับพื้นกระดานไม้ ทว่าพวกที่เหลือหาได้หวาดกลัวไม่ หนึ่งในนั้นอาศัยจังหวะชุลมุนซัดเข็มพิษใส่องครักษ์หนุ่มเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ก่อนจะสืบเท้าพุ่งตรงรี่เข้าไปหาร่างบอบบางที่ยืนนิ่งสงบอยู่ด้านหลัง“ตายซะเถอะ นังจิ้งจอก!” นักฆ่าตวาดลั่น เงื้อมมีดสั้นหมายจะปักลงบนขั้วหัวใจของนายหญิงแห่งจวนเสบียงหลวง“คุณหนูระวังเจ้าค่ะ!” ซวงจือกรีดร้องสุดเสียง พยายามจะถลาตัวเข้ามาบัง ทว่ากลับถูกผู้เป็นนายดึงแขนหลบไปด้านหลังอย่างรวดเร็

ราตรีอันแสนวุ่นวายและคาวเลือดผ่านพ้นไปดุจสายลมพัดพา เงามืดที่เคยปกคลุมคลังเสบียงย่อยถูกชำระล้างจนสะอาดสะอ้านไร้ร่องรอย รุ่งอรุณแห่งวันเทศกาลหยวนเซียวเบิกฟ้าสาดแสงสีทองเรืองรอง ทาบทับลงบนหลังคากระเบื้องเคลือบของเมืองหลวง บรรยากาศทั่วทั้งเมืองคลาคล่ำไปด้วยราษฎรที่หลั่งไหลออกมาร่วมเฉลิมฉลอง ถนนทุกสายประดับประดาด้วยโคมกระดาษหลากสีสัน เสียงดนตรีพื้นบ้านและเสียงหัวเราะดังระงมไปทั่วทุกหย่อมหญ้า ภายในห้องผลัดอาภรณ์แห่งเรือนเหมันต์ ฉู่เยว่หลีกำลังยืนกางแขนให้สาวใช้เบื้องซ้ายขวาช่วยกันสวมชุดพิธีการ วันนี้นารีรูปงามเลือกสวมกระโปรงผ้าไหมทอประกายสีแดงชาดปักหงส์สยายปีกด้วยดิ้นทองคำ สะท้อนถึงความมงคลและอำนาจบารมี ทับด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอกหิมะสีขาวบริสุทธิ์เพื่อกันลมหนาว เรือนผมสีหมึกถูกเกล้าขึ้นเป็นมวยสูง ประดับด้วยปิ่นระย้าทับทิมเม็ดโตที่สั่นไหวตามจังหวะการเคลื่อนไหว นัยน์ตากลมโตสุกสกาวทอดมองเงาตนเองในคันฉ่องทองเหลือง ริมฝีปากอวบอิ่มเคลือบชาดขยับยิ้มล้ำลึก “นายหญิงช่างงดงามตระการตา ราวกับเทพธิดาแห่งวสันต์ฤดูจุติลงมาเลยเจ้าค่ะ” ซวงจือ

ท้องฟ้ายามราตรีเหนือเมืองหลวงสว่างไสวประดุจกลางวัน โคมกระดาษนับแสนดวงยังคงล่องลอยอวดแสงสีทองอร่ามแข่งขันกับหมู่มวลจันทราดารา ขบวนรถม้าของจวนเสบียงหลวงเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้า มุ่งหน้าหลีกหนีจากความโกลาหลและเสียงแซ่ซ้องสรรเสริญของมหาชนกลับคืนสู่เคหาสน์อันเงียบสงบ ภายในห้องโดยสารอันโอ่อ่า กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกกุ้ยฮวาผสมผสานกับไอร้อนจากเตาผิงทองเหลืองใบจิ๋ว ร่างบอบบางในชุดกระโปรงสีแดงชาดปักลายหงส์เอนกายพิงหมอนอิงอวิ๋นจิ่นด้วยท่วงท่าเกียจคร้าน ฉู่เยว่หลีปิดเปลือกตาลงอย่างเชื่องช้า ปล่อยให้ความเหนื่อยล้าจากการแสดงงิ้วฉากใหญ่เมื่อครู่ ค่อย ๆ มลายหายไปตามจังหวะการโคลงตัวของราชรถ “เหนื่อยหรือไม่ ฮูหยินของข้า” สุรเสียงทุ้มต่ำบรรเลงดังขึ้นแผ่วเบา ลิ่นอวิ๋นเจิงขยับกายเข้าไปใกล้ ร่างโปร่งในชุดราชการสีแดงก่ำรวบข้อมือเล็กที่เย็นเฉียบมาวางไว้บนตักตนเอง ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเรียวยาวนวดคลึงจุดชีพจรเพื่อกระตุ้นการไหลเวียนของโลหิตอย่างเอาใจใส่ บัณฑิตหน้าหยกแย้มยิ้มละมุน “การปั่นหัวคนนับแสนและบีบคั้นเบื้องสูงไปพร้อมกัน ย่อมสูญเสียพลังปราณไปมิใช่น้อ