ฉับพลัน น้ำเสียงกังวานและทรงอำนาจก็ดังก้องมาจากเบื้องหลังของบุรุษชุดม่วง ฝูงชนต่างเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างบอบบางในอาภรณ์สีแดงชาดก้าวเดินออกมาอย่างชดช้อยทว่าหนักแน่น แสงคบเพลิงสาดกระทบใบหน้างดงามล่มเมืองที่ปราศจากม่านบดบัง ฉู่เยว่หลียืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางวงล้อมของชายฉกรรจ์ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นใด ๆ“เยว่หลี!” มัจจุราชทั้งสองอุทานขึ้นพร้อมกัน แววตาของพวกเขาทั้งโล่งอกและเต็มไปด้วยโทสะหญิงสาวหยุดยืนเคียงข้างอินซือหาน นัยน์ตาสุกใสกวาดมองบุรุษผู้สูงศักดิ์ทั้งสองด้วยความเรียบเฉย“ราชโองการระบุให้ข้าเข้าจวนราชครู ทว่ามิได้ระบุว่าข้าต้องนั่งเกี้ยวฝ่าควันพิษและการเข่นฆ่ากลางถนนนี่เจ้าคะ ในเมื่อขบวนเกี้ยวถูกโจมตี ข้าผู้เป็นสตรีอ่อนแอย่อมต้องหลบหนีหาที่พึ่งพิง นายท่านอินบังเอิญผ่านมาช่วยเหลือไว้นับเป็นผู้มีพระคุณ ไฉนท่านราชครูจึงยัดข้อหากบฏให้เขาเล่า?”“สตรีอ่อนแอ?” ลิ่นอวิ๋นเจิงแค่นเสียงหยัน แววตาดอกท้อวาวโรจน์ “ผู้ที่ซัดควันพิษจนองครักษ์ของข้าสลบไสลคือสตรีอ่อนแอที่เจ้าอ้างถึงงั้นหรือ เลิกเล่นละครได้แล้ว! กลับเข้าจวนกับข้าเดี๋ยวนี้!”“นางจะไม่ไปไหนทั้งนั้น!” หรงจิ่งเยวียนก้าวพรวดเข้ามา ขวางหน้า
اقرأ المزيد
تسجيل الدخول
