All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยาย เลยขอเปลี่ยนบทให้กลายเป็นฮาเร็ม: Chapter 91 - Chapter 100

รอยยิ้มเย็นเยียบที่ปรากฏบนมุมปากของอินซือหานกลางงานเลี้ยงเหมันต์ร้อยบุปผาหาใช่เพียงกิริยาที่แสดงออกถึงความพึงพอใจ กระนั้นมันกลับเป็นสัญญาณแห่งการเริ่มต้นกระดานหมากตาใหม่ที่อันตรายและเร่าร้อนยิ่งกว่าเดิม มหรสพในท้องพระโรงสิ้นสุดลงพร้อมกับชัยชนะอันเบ็ดเสร็จของท่านหญิงเสบียงหลวง เหล่าขุนนางต่างทยอยลากลับด้วยความยำเกรง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นสุราและเศษซากของความริษยาที่ไม่อาจทำอันตรายนางได้ สายลมหนาวพัดกรรโชกเมื่อร่างอรชรก้าวพ้นพระทวารวังหลวง อาภรณ์แพรต่วนสีแดงเพลิงปักดิ้นทองสะบัดพลิ้วตามแรงลมดุจเปลวเพลิงที่ร่ายรำท่ามกลางหิมะแรกที่เริ่มโปรยปราย ฉู่เยว่หลีกระชับเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีขาวบริสุทธิ์เข้าหากัน นัยน์ตากลมโตสุกสกาวทอดมองไปยังรถม้าที่จอดรออยู่เบื้องหน้า “นายหญิง คืนนี้ท่านงดงามและเด็ดขาดยิ่งนักขอรับ องค์หญิงอานหนิงคงไม่มีหน้ากล้าออกจากตำหนักไปอีกนาน” เนี่ยอู๋เฟิงก้าวเข้ามาประสานมือคารวะ องครักษ์หนุ่มในชุดองครักษ์สีนิลคลี่เสื้อคลุมหนาขึ้นประคองไหล่บอบบางของผู้เป็นนาย แววตาสีรัตติกาลฉายประกายเทิดทูนอย่างสุดหัวใจ

สายลมเหมันต์พัดกรรโชกแรงหอบเอาเกล็ดหิมะบางเบาโปรยปรายลงมา ร่างอรชรในอาภรณ์แพรต่วนสีแดงก้าวเดินไปตามเส้นทางที่ลาดชันลงจากภูเขาซานสุ่ย ทิ้งศาลาริมหน้าผาและบุรุษผู้โอหังไว้เบื้องหลัง ฉู่เยว่หลีกระชับเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีขาวบริสุทธิ์เข้าหากันเพื่อคลายความหนาวเหน็บ นัยน์ตาสุกใสทอดมองลงไปยังเบื้องล่าง เส้นทางคดเคี้ยวที่ทอดยาวสู่เมืองหลวงสว่างไสวเรืองรองด้วยแสงสีนวลตาจากไข่มุกราตรีนับหมื่นเม็ดช่างเป็นภาพที่งดงามตระการตา“นายหญิง!”เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความร้อนรนดังก้องขึ้นจากเงามืด เนี่ยอู๋เฟิงทะยานร่างฝ่าดงไม้เข้ามาหา องครักษ์หนุ่มในชุดพรางตัวหอบหายใจถี่กระชั้น แววตาสีรัตติกาลกวาดสำรวจผู้เป็นนายตั้งแต่หัวจรดเท้า เมื่อแน่ใจว่าสตรีโฉมสะคราญไร้ซึ่งรอยขีดข่วนแผ่นหลังกว้างที่เกร็งเขม็งจึงค่อยผ่อนคลายลง“ข้าน้อยสมควรตาย! ฤทธิ์ควันสลายปราณทำให้ข้าน้อยติดตามท่านมาไม่ทัน เจ้าโจรเด็ดบุปผานั่น มันล่วงเกินท่านหรือไม่ขอรับ!” องครักษ์หนุ่มเค้นเสียงลอดไรฟัน มือกร้านกำด้ามกระบี่แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน“ข้าปลอดภัยดีอู๋เฟิง นายท่านอินเพียงแค่เชิญข้ามาชมผลงานศิลปะของเขาเท่านั้น” หญิงสาวแย้มยิ้มบางเบา ปลายนิ้

บานประตูศิลาอันหนักอึ้งของจวนเสบียงหลวงเคลื่อนตัวปิดสนิทลง ตัดขาดความวุ่นวายและสายตาคมของสามยอดบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ไว้เบื้องนอก เสียงสลักกลไกเหล็กกล้าดังกึกก้องดุจการตอกย้ำถึงเขตแดนแห่งอำนาจที่ไม่มีผู้ใดก้าวล่วงได้ตามอำเภอใจ ร่างอรชรในอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มปักลายหงส์ทะยานฟ้าค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจยาว แผ่นหลังบอบบางที่เคยตั้งตรงอย่างเย่อหยิ่งทระนงผ่อนคลายลงเล็กน้อยเมื่ออยู่ลับสายตาผู้คน “นายหญิง หมากกระดานนี้ของท่านช่างลึกล้ำจนข้าน้อยตามแทบไม่ทันแล้วขอรับ” เสียงทุ้มดังกังวานขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด เนี่ยอู๋เฟิงก้าวออกมาจากเงามืด องครักษ์หนุ่มในชุดองครักษ์ประสานมือคารวะด้วยความเลื่อมใสอย่างสุดหัวใจ แววตาสีรัตติกาลจดจ้องมองสตรีโฉมสะคราญผู้เป็นดั่งดวงดาราในดวงใจ “การเปลี่ยนไข่มุกราตรีให้กลายเป็นตลาดย่านการค้า ซ้ำยังดึงเอาอำนาจทหาร กฎหมาย และตลาดมืดมาคานอำนาจกันเอง ช่างเป็นการยืมหอกสนองคืนผู้ใช้ได้อย่างหมดจดและไร้ที่ติ” ฉู่เยว่หลีแย้มยิ้มบางเบา ปลายนิ้วเรียวคลี่พัดแพรสีงาช้างออกโบกสะบัดไล่ควา

“แสร้งตายเพื่อลวงพยัคฆ์ออกจากถ้ำ” คำประกาศิตอันแผ่วเบาทว่าเด็ดขาดของสตรีโฉมสะคราญ ดุจดั่งมนตร์สะกดที่ทำให้บุรุษผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามนิ่งงันไปชั่วอึดใจ ท่ามกลางความวุ่นวายของตลาดนัดราตรีที่กำลังตื่นตระหนก แสงสว่างจากไข่มุกราตรีสาดกระทบดวงหน้างดงามล่มเมืองที่บัดนี้ปราศจากความหวาดกลัว มีเพียงประกายแห่งความเจ้าเล่ห์ที่ลุกโชนอยู่ในนัยน์ตา อินซือหานเป็นผู้ตอบสนองต่อแผนการนี้รวดเร็วที่สุด เจ้าพ่อตลาดมืดขยับรอยยิ้มมุมปากอย่างรู้ใจ ปลายนิ้วกร้านล้วงเข้าไปในสาบเสื้อ ก่อนจะดีดเม็ดยาโลหิตขนาดจิ๋วเข้าสู่อุ้งมือของนารีรูปงามอย่างแนบเนียนไร้ร่องรอย “ฉู่เยว่หลี หากท่านจะแสดงงิ้วก็ต้องแสดงให้สมจริง” เสียงทุ้มแหบกระซิบแผ่วเบาพอให้ได้ยินกันเพียงสี่คน หญิงสาวรับเม็ดยานั้นมาบีบให้แตกออก โลหิตสีแดงฉานกลิ่นคาวคละคลุ้งไหลทะลักออกมาอาบย้อมฝ่ามือขาวเนียน นางป้ายเลือดนั้นลงบนมุมปากและบริเวณหน้าอกเสื้อสีแดงชาด ก่อนจะแสร้งทรุดฮวบลงไปในอ้อมแขนของหรงจิ่งเยวียนที่อ้าแขนรอรับอยู่อย่างพอดิบพอดี “นายหญิง!&rd

ยามโฉ่ว ท้องนภาเหนือเมืองหลวงมืดมิดไร้แสงดารา เกล็ดหิมะบางเบาโปรยปรายลงมาปกคลุมผืนแผ่นดินให้ขาวโพลน กระนั้นความหนาวเหน็บของเหมันต์ฤดูกลับมิอาจเทียบได้กับบรรยากาศเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากจวนเสบียงหลวงผ้าแพรสีขาวและดำที่ถูกประดับไว้เพื่อการไว้ทุกข์ พัดสะบัดตามแรงลมกรรโชกดูคล้ายกับวิญญาณคนตายที่กำลังร่ายรำอยู่ท่ามกลางความเงียบสงัด ภายนอกกำแพงศิลาอันสูงตระหง่าน เงาดำนับร้อยสายเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบ แม่ทัพเงาผู้มีรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้ายกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้กองกำลังกบฏหยุดนิ่ง นัยน์ตาเหี้ยมเกรียมกวาดมองจวนที่ไร้ซึ่งแสงไฟและเวรยาม รอยยิ้มหยันผุดขึ้นบนมุมปาก “หึ ข่าวลือเป็นจริง ไอ้พวกมัจจุราชทั้งสามกำลังมัวแต่กัดกันเองเพื่อแย่งชิงความชอบธรรมในการสืบคดีจนทอดทิ้งขุมทรัพย์มหาศาลไว้เบื้องหลัง” บุรุษหน้าบากแค่นเสียงลอดไรฟัน “ทหาร! บุกเข้าไป! สังหารบ่าวไพร่ให้สิ้น ยึดคลังเสบียง แล้วจุดไฟเผาจวนของนังจิ้งจอกนั่นให้เป็นเถ้าถ่าน!” “ขอรับท่านแม่ทัพ!” สิ้นคำสั่ง ชายชุดดำนับร้อ