All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยาย เลยขอเปลี่ยนบทให้กลายเป็นฮาเร็ม: Chapter 81 - Chapter 90

ยามจื่อนั้น รัตติกาลมืดมิดไร้แสงดาราทอประกาย สายลมเหมันต์พัดกรรโชกแรง หอบเอาเกล็ดหิมะบางเบาโปรยปรายลงมาปกคลุมกำแพงเมืองหลวง ทว่าท่ามกลางความหนาวเหน็บที่บาดลึกถึงกระดูกนั้น ประตูเมืองทิศทักษิณกลับถูกเปิดออกอย่างเงียบเชียบด้วยป้ายอาญาสิทธิ์ รถม้าหรือเกี้ยวหรูหราหาได้ปรากฏ มีเพียงอาชาศึกสายพันธุ์โลหิตเหงื่อแดงสองตัวที่ควบตะบึงฝ่าความมืดมิดออกไป บนหลังม้าตัวนำร่างอรชรในชุดรัดกุมกลืนไปกับรัตติกาล หมวกสานปีกกว้างพร้อมผ้าคลุมหน้าบดบังดวงพักตร์ล่มเมืองไว้จนมิด ทว่านัยน์ตาที่ทอประกายลอดผ่านเนื้อผ้ากลับวาวโรจน์และเด็ดเดี่ยวยิ่งกว่าแสงคบเพลิง ฉู่เยว่หลีบังคับสายบังเหียนด้วยความชำนาญที่ฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วง แม้ลมหนาวจะกรีดแทงผิวหน้า แต่นางผู้กุมเส้นเลือดใหญ่ของแคว้นกลับไม่ปริปากบ่นแม้แต่ครึ่งคำ “นายหญิง! เส้นทางข้างหน้าหิมะตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ พักม้าที่โรงเตี๊ยมร้างข้างทางก่อนเถิดขอรับ!” เสียงทุ้มต่ำตะโกนฝ่ากระแสลมมาจากอาชาตัวที่สอง เนี่ยอู๋เฟิงควบม้าตีคู่ขึ้นมาขนาบข้าง แววตาสีหมึกขององครักษ์หนุ่มฉายประกายกังวลอย่างปิดไม่ม

ความเงียบสงัดเข้าครอบงำพื้นที่ริมแม่น้ำเจียงหนานในชั่วอึดใจ คำขู่ที่บ้าบิ่นและเด็ดขาดของสตรีในชุดรัดกุมสีนิลทำให้ไม่มีผู้ใดกล้าขยับเขยื้อนแม้แต่ปลายเล็บ แสงคบเพลิงนับร้อยสาดสะท้อนดวงพักตร์ล่มเมืองที่เรียบตึง ฉู่เยว่หลียืนตระหง่านอยู่บนกล่องไม้ลัง สองมือประคองป้ายทองอาญาสิทธิ์ไว้เบื้องหน้า แผ่รัศมีกดข่มยอดบุรุษทั้งสองจนอยู่หมัด “เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ!” หรงจิ่งเยวียนเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่กำยำในชุดเกราะสีดำทะมึนก้าวพรวดเข้าไปใกล้ ทว่าจำต้องหยุดฝีเท้าเมื่อเห็นประกายความเอาจริงในนัยน์ตาสุกใส “ข้านำกองทัพมาเพื่อชิงเสบียงเหล่านั้นกลับไปให้เจ้าบรรลุเป้าหมาย ทว่าเจ้ากลับขู่จะเผามันทิ้ง หากข้าฟาดฟันพวกกบฏงั้นหรือ? สตรีโง่งม เจ้ามิรู้หรือว่าหากปล่อยพวกมันไปเสบียงแสนตันจะตกไปอยู่ในมือของเศษเดนวังตะวันออก” “ผลงานที่ได้มาด้วยความมุทะลุ ข้าหาต้องการไม่!” ร่างบอบบางตวาดสวนกลับอย่างไร้ความเกรงกลัว “ท่านอ๋องทรงเชี่ยวชาญการศึก ทว่าท่านหาได้เข้าใจเรื่

เปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำบนผืนน้ำแห่งเจียงหนานมิได้ดับมอดลงง่าย ๆ ทว่ากลับลุกลามราวกับต้องการจะเผาผลาญความเย่อหยิ่งของเหล่าผู้ยิ่งใหญ่ให้สิ้นซาก ฉู่เยว่หลียืนตระหง่านอยู่บนหอสังเกตการณ์ริมน้ำ นัยน์ตาสุกใสทอดมองกองเรือสำเภาของพวกกบฏที่กำลังถูกโจมตีอย่างดุเดือดจากเหล่านักฆ่าแห่งหอซิงหยวน สายลมหนาวที่ปะทะใบหน้ามิอาจทำให้ความเยือกเย็นภายในจิตใจของนางสั่นคลอนได้ ลิ่นอวิ๋นเจิงที่ยืนเคียงข้างขยับกายเล็กน้อย พัดจีบในมือถูกหุบลง เสียงกระแทกของเนื้อไม้ดังกังวานในความเงียบ “ในเมื่อแผนการของท่านหญิงดำเนินไปได้ด้วยดี กองเรือของพวกมันกำลังจะแตกพ่าย ทว่าสิ่งที่ข้าสงสัยคือท่านจะจัดการกับเสบียงเหล่านั้นอย่างไร ในเมื่อกฎหมายของแคว้นระบุชัดเจนว่าเสบียงที่ถูกยึดจากกบฏต้องนำเข้าคลังหลวงเพื่อตรวจสอบก่อน” “กฎหมายมีไว้เพื่อรักษาความเป็นธรรม ทว่าสำหรับข้า กฎหมายคือเครื่องมือที่ต้องปรับเปลี่ยนให้เข้ากับสถานการณ์เจ้าค่ะ ท่านราชครู” นารีรูปงามหันไปสบตาบุรุษชุดขาวด้วยแววตาหยั่งเชิง “หากเสบียงเหล่านั้นถ

แสงอุษาเบิกฟ้าทอประกายสีทองอร่าม สาดส่องกระทบผิวน้ำที่เคยเดือดพล่านด้วยเพลิงสงคราม บัดนี้ท่าเรือกวนหลานหลงเหลือเพียงเศษซากของเรือสำเภาที่มอดไหม้ และกลิ่นคาวโลหิตที่จางหายไปกับสายลมหนาว ทว่าท่ามกลางความพินาศนั้นกลับมีขบวนรถม้าบรรทุกเสบียงนับร้อยคันตั้งตระหง่านอย่างเป็นระเบียบ ธงสัญลักษณ์จวนเสบียงหลวงโบกสะบัดอย่างสง่างาม ท้าทายทุกสายตาที่จับจ้องฉู่เยว่หลียืนโดดเด่นอยู่เบื้องหน้าขบวนรถม้า อาภรณ์สีดำทะมึนที่เคยกลืนไปกับรัตติกาลสะท้อนแสงตะวันขับเน้นให้ร่างอรชรดูสูงศักดิ์และทรงอำนาจจนมิอาจละสายตา นัยน์ตาสุกใสทอดมองผลงานชิ้นเอกด้วยความปีติ ก่อนจะตวัดสายตากลับมายังยอดบุรุษทั้งสามที่ยืนล้อมรอบนางอยู่ความเงียบปกคลุมไปชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงหัวเราะและทรงพลังจะระเบิดขึ้นทำลายความตึงเครียด“ฮ่า ๆ ๆ ประเสริฐ! ประเสริฐยิ่งนัก!” หรงจิ่งเยวียน เทพสงครามผู้ไม่เคยยอมสยบให้ผู้ใดแหงนหน้าขึ้นหัวเราะร่วนจนแผงอกกว้างสั่นสะเทือน นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยวาวโรจน์ด้วยโทสะกลับทอประกายชื่นชมและลุ่มหลง“ข้าผ่านสมรภูมิรบมานับไม่ถ้วน ไม่เคยมีผู้ใดกล้าหลอกใช้กองทัพพยัคฆ์ทักษิณของข้าเป็นเครื่องมือได้แนบเนียนถึงเพียงนี้

แสงจันทร์กระจ่างที่เคยสะท้อนผิวน้ำในสระบัวของจวนเสบียงหลวงค่อย ๆ ถูกกลืนกินด้วยม่านหมอกสีมุกของยามรุ่งอรุณ การตัดสินใจเก็บรักษาสามบรรณาการล้ำค่าไว้ในคลังสมบัติลับหาใช่เพียงการรับฝากสิ่งของ ทว่ามันเปรียบดั่งการดึงเอาสายใยแห่งอำนาจของบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามมาผูกมัดไว้ยังปลายนิ้วของสตรีเพียงนางเดียว ฉู่เยว่หลีทราบดีว่าการเดินหมากตาต่อไปย่อมมิใช่การใช้เล่ห์กลทางการค้า หากแต่เป็นการรับมือกับพายุที่กำลังจะพัดกระหน่ำเข้ามาในไม่ช้า สามวันให้หลัง พระราชโองการปูนบำเหน็จจากโอรสสวรรค์ก็ถูกส่งมาถึงหน้าประตูจวนพร้อมกับเทียบเชิญเข้าร่วมงานเลี้ยงเหมันต์ร้อยบุปผา ณ พระราชวังต้องห้าม งานเฉลิมฉลองนี้จัดขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่ความสำเร็จในการส่งเสบียงแสนตัน ทว่าเบื้องลึกแล้วมันกลับเป็นลานประลองอำนาจซ่อนรูปของเหล่าขุนนางที่กำลังจ้องจับผิดท่านหญิงคนใหม่ ยามซวี ณ โถงตำหนักไท่เหอ บรรยากาศภายในท้องพระโรงโอ่อ่าสว่างไสวด้วยโคมระย้าและเทียนไขนับหมื่นเล่ม กลิ่นสุราหมักชั้นดีและอาหารเลิศรสลอยอวล เ