บททั้งหมดของ My Billionaire Daddy Wants Mommy Back (SPG): บทที่ 71 - บทที่ 80

Buong hapon matapos ang site visitation ay hindi naging productive ang aking isipan. Kahit na nakaharap ako sa tambak na papeles sa aking opisina, ang imahe ng namumutlang mukha ni Nathaniel at ang mahina niyang pag-ungol sa sakit ang patuloy na bumabalot sa aking konsentrasyon. Ilang beses kong tinitigan ang aking cellphone. Hinanap ko ang kanyang pangalan sa aking mga contact list—isang numerong matagal ko nang hindi binubura ngunit hinding-hindi ko na rin tinatangka pang tawagan.Gusto ko siyang i-text. Gusto kong itanong kung maayos na ba ang lagay niya, kung nakainom na ba siya ng gamot, o kung dinala ba siya ni Alden sa ospital. Subalit sa tuwing dadapo ang daliri ko sa screen, agad akong pinangungunahan ng matinding hiya at pag-aalinlangan.'Ano naman ang karapatan kong mag-usisa?' bulyaw ko sa aking sarili. Ako ang naglagay ng pader sa pagitan naming dalawa. Ako ang may gustong maging purong propesyonal ang lahat. Kung bigla akong magpapakita ng pag-aalala, baka isipin niyang

Kinaumagahan, sa ikawalong araw ng kanyang pagkawala, nagpasya akong magtungo sa construction site nang walang kasamang sekretarya. Kailangan kong personal na siyasatin ang pag-usad ng pagpapatatag sa pundasyon ng Tower 2, dahil ayon sa ulat ni Alden kahapon ay may kaunting antala sa pagdating ng mga karagdagang heavy equipment. Suot ang aking kupas na leather boots, maong, at ang dilaw na safety helmet, pinihit ko ang manibela patungo sa malawak na lupain ng Global Land.Habang ipinaparada ko ang aking sasakyan sa pamilyar na parking lot, pilit kong inihahanda ang aking sarili sa pakikipag-usap sa mga foreman at mga engineer. Ang buong akala ko, tulad ng mga nakaraang araw, ay ang pamilyar na mukha na naman ni Alden ang sasalubong sa akin.Subalit pagkababa ko pa lang ng kotse, tila ba huminto ang tibok ng aking puso.Sa tabi ng pansamantalang barracks ng mga engineer, nakatayo ang isang matangkad na lalaki. Nakatalikod siya sa akin, hawak ang isang clipboard habang may kinakausap n

Pagkalipas ng tatlong araw, natagpuan ko ang aking sarili na nakatayo sa tapat ng nagtataasang gusali ng kumpanya ni Nathaniel. May hawak akong isang envelope na naglalaman ng karagdagang clearance para sa proyekto. Sa totoo lang, hindi ko na kailangang pumunta rito. Maaari ko naman itong iutos kay Princess, o kaya ay i-scan na lang at ipadala sa email ni Alden. Subalit hindi ko maintindihan ang aking sarili. May kung anong puwersa na hindi ko malabanan ang nagtulak sa akin na magmaneho patungo rito. Nais ko siyang makita. Nais kong masagot ang mga tanong na nagpapagulo sa akin gabi-gabi tungkol sa kanyang pangangatawan at kawalan ng sigla.Huminga muna ako nang malalim, pilit na pinapakalma ang nagwawalang tibok ng aking puso bago tuluyang pumasok sa lobby.Ibang-iba na ang paligid kumpara noong huli akong magawi rito bilang asawa niya. Mas makabago ang disenyo, mas malamig. Maraming mga mukha na ang wala roon—mga dating empleyadong nakangiti sa akin noon—at napalitan ng mga bagong

Puti.Isang nakasisilaw at napakalinaw na puting kisame ang unang bumungad sa aking paningin nang dahan-dahan kong imulat ang aking mga mata.Amoy ang disinfectant at antiseptic , maririnig ang ritmikong tunog ng isang heart monitor sa aking tabi—bip... bip... bip...—bawat tunog ay tila nagpapaalala sa akin na humihinga pa rin ako, kahit na parang ayaw na ng katawan ko.Naramdaman ko ang matinding bigat sa aking ulo at ang panunuyo ng aking lalamunan. Blangko ang aking isipan sa unang ilang segundo. Wala akong halos maalala. Nasaan ako? Bakit parang galing ako sa isang napakahabang pagkatulog?"Sir Nathaniel..." isang pamilyar at basag na boses ang narinig ko mula sa aking kanan.Nilingon ko ang direksyon ng boses nang may kaunting hirap. Si Alden. Nakatayo siya roon, gusot ang pormal na polo at halatang walang sapat na tulog, bakas ang matinding relief sa kanyang mga mata nang makita akong gising. Sa tabi naman niya, nakatayo si Reina. Nakapatong ang kanyang mga kamay sa kanyang bay

Bumukas ang pinto ng aking opisina. Pumasok sa loob si Reina—ang babaeng eksaktong nakita ko sa elevator at sa loob ng opisina ni Nathaniel isang buwan na ang nakararaan. Subalit kung noong una kaming magkita ay may tamis ang kanyang mga ngiti, ngayon ay walang kahit anong emosyon ang nakaguhit sa kanyang mukha. Seryoso ang kanyang mga mata, pagod, at may dalang mabigat na awtoridad.Huminto siya sa tapat ng aking lamesa at matamang tumingin sa akin. "Miss Marcos... maaari ba akong maupo?" tanong niya, pormal at direkta ang boses."Sige, maupo ka," sagot ko habang isinasantabi ang aking mga hawak na papeles. Pinilit kong panatilihin ang aking malamig at walang pakialam na ekspresyon, kahit na ang totoo ay nagwawala na ang kaba sa aking dibdib.Naupo siya sa katapat kong upuan, inayos ang kanyang suot na coat, at hindi na nagpaligoy-ligoy pa. "Hindi na ako magpapaligoy ligoy pa, Khendra. Narito ako dahil kay Nathaniel. May sakit siya. Malubha ang kondisyon ng kanyang puso, at sa susuno