All Chapters of My Billionaire Daddy Wants Mommy Back (SPG): Chapter 131 - Chapter 140

Kinabukasan, alas-diyes pa lang ng umaga, nakatayo na ako sa harap ng salamin.Hindi dahil may pupuntahan ako. Hindi dahil may klase ako. At lalong hindi dahil masipag akong mamamayan. May mas dakila akong misyon. May kapitbahay ako. At kailangan kong maging mukhang aksidenteng maganda.“Okay, Belle,” bulong ko sa sarili ko habang inaayos ang buhok. “Simple lang. Natural. 'Yung tipong 'I woke up like this, pero nag-effort ako ng dalawang oras' vibe.”Tinitigan ko ang sarili ko. Nakasuot ako ng simpleng pink na blouse at puting shorts.“Too much?” umiling ako.“Too little?” umiling ulit ako.“Kulang sa lip gloss.”Isa. Dalawa. Tatlo.Mabilisang sampung pahid. Pak! Kitang-kita na ang repleksyon ng ilaw sa labi ko.“Ready na ang future Mrs. Neighbor.”Lumabas ako ng kuwarto. Pagdaan ko sa kusina, naalala ko 'yung niluto ko kahapon. Masarap daw sabi niya. Hindi man aminin nang diretso dahil sa natitirang pride sa katawan niya, ramdam ko 'yung pagmamahal sa bawat kagat. At higit sa lahat,

Kinabukasan, alas-sais pa lamang ng umaga ay gising na ako.Sa totoo lang, habang nakatitig ako sa kisame ng kuwarto ko, parang gusto kong tumawag sa baranggay at maghain ng reklamong “naaabuso ang karapatan kong matulog hanggang tanghali.” Gusto ko pang bumalik sa kama, magpaikot-ikot sa kumot na mukhang lumpia, at matulog hanggang sa lumubog ulit ang araw.Pero may isang napakabigat na katotohanang sumampal sa akin: kailangan ko nang magtrabaho.Matapos ang ilang araw kong pag-leave para alagaan ang mga pamangkin kong sina Kiran at Kirsi habang busy sa kanilang romantic honeymoon sina Ate Khendra at Kuya Nathaniel, kailangan ko nang bumalik sa totoong buhay. Tapos na ang aking stint bilang certified yaya, at oras na para maging certified educator muli.Wala nang dahilan para magpabukas pa, maliban na lang kung guguho ang gusali ng eskwelahan sa susunod na limang minuto.Kaya kahit masakit sa puso’t kaluluwa, bumangon ako. Pagkatapos kong maligo gamit ang sabon na nangangakong magbib

Seryoso siyang tumingin sa akin. “Better than having you beside me in a closed space for thirty minutes.”Napahawak ako sa dibdib ko nang napakatindi, halos maiyak-iyak sa drama. “Ouch! Ang sakit nun ah! Parang sinaksak ng kutsilyo ang puso ko!”“Hindi ako nagsisinungaling.”“Pero ako ang mas convenient na option ngayon, Drevin! Tumingin ka sa paligid, ako lang ang may gumaganang kotse rito!”“Hindi pa rin.”“Dadaan ako sa school! Along the way lang talaga!”“Still no.”“Promise, cross my heart, hope to die, hindi ako magsasalita habang nagmamaneho ka! Magsusuot ako ng masking tape sa bibig!”Napatingin siya sa akin, parang pinag-iisipan kung totoong gagawin ko ang masking tape part. “Hindi ako naniniwala sa 'yo.”“Five minutes lang akong magsasalita! Sige na!”“Hindi.”“Ten minutes?”“Hindi.”“Whole ride, makikinig na lang ako sa radyo?”“Mas lalong hindi.”“Drevin! Para sa ekonomiya ng bansa!”Huminga siya nang napakalalim—'yung buntong-hininga ng isang lalaking tanggap na ang kanya

Isang linggo.Pitong mahahabang araw.Iyon ang eksaktong bilang ng mga araw, oras, at minutong lumipas mula nang huli kong makita ang mukha ni Drevin.Noong unang dalawang araw, pilit kong pinapakalma ang sarili ko. Baka naman busy lang sa trabaho. Baka may urgent project. O baka naman kailangan lang niya ng space mula sa akin—dahil sa totoo lang, baka nauumay na rin siya sa mukha ko. Normal lang naman iyon sa magkapitbahay. Kahit ako, kailangan ko rin minsan ng oras para sa sarili ko.Pero habang patuloy na gumagapang ang mga araw, unti-unting pinalitan ng matinding kaba ang katwiran ko.Simula kasi nang maging magkapitbahay kami, para na kaming may unspoken routine. Halos araw-araw kaming nagkakasalubong. Minsan habang palabas siya ng unit niya at papasok naman ako. Minsan sa elevator, kung saan papatayin niya ako sa titig dahil tititigan ko rin siya nang napakalagkit. Minsan naman, walang pakundangan akong kumakatok sa pinto niya para manghingi ng kung anu-ano—asukal, kape, sibuyas

“Diyos ko po! Drevin?!” narinig ko ang kaluskos sa kabilang linya, ang mabilis na kaladkad ng sapatos at ang boses ni Nathaniel sa background na nagtataka. “Nasaan kayong ospital?! Sabihin mo sa akin ngayon din!”Mabilis kong ibinigay ang detalye.“Pupunta kami riyan ni Nathaniel ngayon din! Sumakay na kami sa kotse! Belle, kumalma ka, pakiusap!”“Ate Khendra...” hagulhol ko, hawak-hawak ang dibdib kong parang wawasakin sa sakit. “Natatakot ako... Akala ko patay na siya nung nakita ko siya sa kama... Akala ko mawawala na siya sa akin...”“Belle, listen to me. Matatag 'yang si Drevin. Pupunta kami riyan. Huwag kang aalis sa harap ng ER!”Hindi pa nakakalipas ang dalawampung minuto—na tila napabilis dahil sa matinding emergency—narinig ko na ang mabilis na yabag ng mga sapatos na tumatakbo sa hallway ng ospital.“Belle!”Napatingin ako sa dulo ng hallway. Si Ate Khendra, namumutla ang mukha at halatang nagmamadali, kasama si Nathaniel na nakasunod sa kanya.Mabilis na tumakbo si ate Khe