All Chapters of My Billionaire Daddy Wants Mommy Back (SPG): Chapter 141 - Chapter 150

Matapos kong linisin ang palanggana at asikasuhin ang basang tuwalya sa tabi ng higaan ni Drevin, tiningnan ko ang oras sa cellphone ko. Alas-syete na ng umaga. May pasok ako ngayon.Napatitig ako kay Drevin na pikit pa rin ang mga mata habang may oxygen cannula sa ilong at sunod-sunod ang pagpasok ng matatapang na gamot sa kanyang swero. Ang taas pa rin ng lagnat niya. Sa sitwasyon niyang ito—na mahina pa ang baga at kailangan ng tuluy-tuloy na pagpuksa sa pneumonia—paano ko siya maiiiwang mag-isa rito? Sinong magpupunas sa kanya kapag nag-apoy uli ang lagnat niya? Sinong magpipilit sa kanyang kumain ng lugaw at uminom ng gamot?Huminga ako nang malalim. Dahan-dahan kong binuksan ang pinto ng kwarto at lumabas sa hallway ng ospital para tumawag.Dialed: St. Bernadette International Academy - Office of the Academic Administrator.Ilang ring lang ay sumagot na ang sekretarya bago inilipat sa linya ni Mrs. Rosal, ang aming strict ngunit mabusising School Administrator.“Good morning, St

Iyon lamang ang sagot na mayroon ako sa sarili ko.Basta, siya ang gusto ko.Basta, kahit ilang beses niya akong itaboy, babalik ako.Basta, hangga't kailangan niya ng tulong, hindi ko siya iiwan."Tulala ka na naman."Napapitlag ako nang biglang marinig ang paos na boses mula sa kama.Mabilis akong napatingin sa kanya.Nakadilat na si Drevin. Bahagya siyang nakakunot-noo habang nakatitig sa akin, na para bang matagal na niya akong pinagmamasdan at ngayon lamang niya napagpasyahang magsalita."Ay! Gising ka na pala, my future husband!"Agad akong ngumiti nang malapad. Inilapag ko ang bimpo sa maliit na palanggana bago inayos ang pagkakaupo ko."Akala ko tuluyan ka nang natulog. Mabuti naman at nagising ka pa. Nag-iisip na kasi ako kung anong susuotin ko sa burol mo."Sandaling natigilan si Drevin.Pagkatapos ay marahan siyang pumikit, na para bang pinagsisisihan niyang nagising pa siya."Lord," bulong niya. "Ito na naman."Napahagalpak ako ng tawa."Ano? Bakit? Hindi ka ba natutuwa? S

Hindi ko na alam kung matutuwa ba ako o maiinis sa paraan ng pakikitungo niya sa akin. Pero sa kabila ng lahat, may kakaibang kasiyahan akong nararamdaman sa tuwing nakikita kong nakakaya na niyang makipag-usap nang mas matagal.Ilang araw pa lamang ang nakalilipas, halos hindi niya kayang imulat ang mga mata niya. Ngayon, kaya na niyang makipagtalo sa akin nang ilang minuto.Sa totoo lang, kahit pa ang buong araw ko ay gugulin ko sa pakikinig sa mga reklamo niya, gagawin ko.Basta makitang unti-unti siyang bumabalik sa dati.***********Hindi nagtagal ay bumukas ang pinto ng silid.Pumasok sina Ate Khendra at Kuya Nathaniel, kapwa may dalang mga paper bag. May laman iyong pagkain, prutas, at ilang bagay na maaaring kailanganin ni Drevin habang nananatili sa ospital."Oh, gising na pala ang ating pasyente!" masayang bati ni Ate Khendra habang lumalapit sa kama."Unfortunately," sagot ni Drevin.Napahinto si Ate Khendra at napatingin sa kanya."Excuse me?""Wala po. Good afternoon."Na

"Then put it down and stop talking."Napatawa ako."Ang aga-aga, ang sungit mo na agad.""At ang aga-aga, ang ingay mo na agad."Inilapag ko ang tray sa mesa at maingat na inayos ang pagkain niya."May lugaw, may tubig, at may prutas. Pinili ko pa ang pinakamagandang mansanas para sa iyo.""Bakit?""Dahil espesyal ka.""Then give it to someone who appreciates apples.""Eh, ikaw ang gusto kong bigyan.""Belle.""Drevin.""Please, I'm begging you. Give me five minutes of peace."Napatigil ako.Hindi dahil nasaktan ako, kundi dahil sa wakas ay gumamit siya ng salitang please.Napangiti ako nang marahan."Okay. Five minutes."Tumango siya at kinuha ang kutsara.Tahimik akong naupo sa tabi niya habang kumakain siya. Hindi ko siya kinulit. Hindi ko rin siya tinanong tungkol sa lasa ng lugaw o kung gusto pa niya ng tubig.Hinayaan ko lang siyang kumain.Makalipas ang ilang minuto, napansin kong tumingin siya sa akin."What?"Umiling ako."Nothing.""You're staring again.""Gwapo ka kasi.""T

"Ano? I'm just being honest."Napatitig ako sa kanya, hindi makapaniwala sa kapal ng mukha niya.Pagkatapos ay itinuro ko ang kama."Umupo ka na nga bago pa ako magbago ng isip at ibalik kita sa ospital!""That would be a relief.""Talaga?""Yes.""Sige. Tatawag ako ng sasakyan."Agad siyang tumingin sa akin."Wait."Napangiti ako."Aha!"Umiling siya at marahang naupo sa kama."You're enjoying this.""Very much.""You're a menace.""Your menace.""Unfortunately."Napatawa ako habang inilalapag ang bag niya sa tabi ng aparador.Pagkatapos ay lumapit ako upang tulungan siyang ayusin ang mga unan sa likod niya."Comfortable?""Yes.""Do you need water?""No.""Food?""No.""Medicine?""Not yet.""Blanket?""Belle.""What?""Sit down."Napakurap ako."Ha?""You're making me dizzy."Napanganga ako."Ako pa talaga ang nagpapahilo sa iyo?""Yes.""Ang sama mo!""Sit. Down."Napaupo ako sa upuan sa tabi ng kama niya, nakahalukipkip at kunwaring nagtatampo.Ilang segundo siyang tumingin sa ak