Home / Romance / My Billionaire Daddy Wants Mommy Back (SPG) / Chapter 201 - Chapter 210

All Chapters of My Billionaire Daddy Wants Mommy Back (SPG): Chapter 201 - Chapter 210

269 Chapters

Belle 86

Kinuha niya ang kaniyang telepono at iniabot sa akin. Tinanggap ko iyon at inilagay ang numero ko sa kaniyang mga contact. Pagkatapos ay ibinalik ko ang telepono sa kaniya.“Done.”Tiningnan niya ang screen at ngumiti. “Salamat, Belle.”“Para saan?”“Sa pagbibigay sa akin ng pagkakataon na makausap ka ulit.”Bahagya akong natahimik bago ngumiti. “Wala ka namang kailangang ipagpasalamat. Hindi naman masamang makipagkita sa isang matagal nang kaibigan.”“Kaibigan lang ba talaga?” pabiro niyang tanong.Napailing ako habang natatawa. “Magnus!”“Okay, okay. Hindi na ako mang-aasar.”Ngunit kahit nangako siyang hindi na mang-aasar, hindi nawala ang ngiti sa kaniyang mukha. At sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, hindi rin ako nainis sa kaniya. Sa halip, nakaramdam ako ng kakaibang gaan.Nang matapos kaming kumain, nag-alok siyang bayaran ang kape niya at ang pagkain ko, ngunit tumanggi ako at iginiit na kanya-kanya kami. Hindi naman siya nakipagtalo. Sa halip, natawa lamang siya at sinabing

Belle 87

Lumipas ang tatlong araw mula nang muli kong makatagpo si Magnus, at hindi ko inaasahang ganoon kabilis ang magiging pagbabago sa pang-araw-araw kong buhay.Hindi naman sa tuluyan ko nang nakalimutan si Drevin. Hindi rin nangangahulugang nawala na ang pagmamahal ko sa kaniya sa loob lamang ng tatlong araw. Ngunit sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming linggong halos sa kaniya lamang umiikot ang mundo ko, natutuhan kong ituon ang pansin sa ibang bagay: Sa sarili ko. Sa trabaho ko. At sa mga taong kusang nagbibigay sa akin ng oras at atensiyong hindi ko kailangang ipagpilitan.Isa na roon si Magnus.Mula nang magkita kami sa restaurant, naging madalas na ang pagpapalitan namin ng mensahe. Sa una, simpleng kumustahan lamang ang ginagawa namin: nagtatanong siya kung kumusta ang araw ko, kung naging maayos ba ang mga klase ko, at kung nakauwi na ba ako mula sa paaralan.Hindi naman palaging mahaba ang aming mga pag-uusap. Minsan, ilang mensahe lang ang naipagpapalitan namin bago si

Belle 88

“Alam mo kung ano ang natutuhan ko nitong mga nakaraang taon?” tanong ni Magnus habang hinihintay namin ang aming order.“Ano?”“Hindi lahat ng gusto mo, kailangan mong habulin hanggang sa mapagod ka. Minsan, kailangan mong malaman kung kailan ka dapat tumigil.”Napatingin ako sa kaniya. “Deep,” komento ko.“I'm serious.”“Alam ko.”Marahan niyang pinaglaruan ang kutsara sa ibabaw ng mesa. “Dati kasi, akala ko kapag gusto ko ang isang bagay, kailangan kong gawin ang lahat para makuha iyon—kahit mapagod ako, kahit mawalan ako ng oras para sa sarili ko. Pero habang tumatagal, nare-realize kong hindi lahat ng bagay ay ganoon.”Hindi ako sumagot agad, dahil sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, parang hindi lamang trabaho o pangarap ang tinutukoy niya.“May mga bagay na kailangan mong paghirapan,” pagpapatuloy niya, “pero may mga bagay ding kahit anong pilit mo, hindi talaga mangyayari. And kapag ganoon, hindi ibig sabihin na talo ka. Minsan, kailangan mo lang tanggapin na hindi iyon para

Belle 89

Napabuntong-hininga ako. “Ano ba ang problema mo, Drevin? Pagod ako. Gusto ko nang pumasok sa unit ko.”Hindi siya agad sumagot. Sa halip, muli niya akong tiningnan, tila naghahanap ng kung anong paliwanag sa mukha ko. “Umiinom ka na rin ba ngayon?”Napakunot ang noo ko. “Excuse me?”“Amoy alak ka.”Napatingin ako sa sarili kong damit, saka muling bumaling sa kaniya. “Drevin, nasa edad na ako para uminom kung gugustuhin ko. Hindi ko kailangang humingi ng permiso sa iyo.”“Hindi iyon ang ibig kong sabihin!”“Kung ganoon, ano?”Huminga siya nang malalim, na para bang sinusubukan niyang pigilan ang sarili niyang mainis. “Teacher ka, Belle. Dapat alam mo kung paano alagaan ang sarili mo. Hindi tama na kung anu-ano ang ginagawa mo, tapos uuwi ka nang ganitong oras.”Napatitig ako sa kaniya. Sa loob ng ilang segundo, hindi ako makapaniwalang iyon talaga ang narinig ko—Teacher ka, Belle.Para bang dahil guro ako, wala na akong karapatang lumabas kasama ang kaibigan ko. Para bang ang trabaho

Belle 90

“Pero kung may mangyari sa iyo—”“Kung may mangyari sa akin, ako ang haharap sa mga desisyon ko. Hindi ikaw.”“Belle, bakit ba napakahirap mong kausapin?”Napangiti ako nang mapait. “Talaga? Ako ang mahirap kausapin?”Nakita kong bahagya siyang napaatras sa tono ng boses ko.“Drevin, hindi ko alam kung bakit ka narito at kung bakit ka naghihintay sa akin. Pero kung ang pakay mo ay pagsabihan ako na para bang may karapatan ka pa ring kontrolin ang mga ginagawa ko, nagkakamali ka.”“Hindi kita kinokontrol!”“Kung ganoon, tigilan mo ang pag-uugaling parang kailangan kong magpaliwanag sa iyo.”Sandaling natahimik ang hallway. May narinig akong mahinang tunog mula sa elevator sa dulo ng pasilyo, ngunit wala akong pakialam kung may ibang taong makakita sa amin, at wala rin akong balak na hinaan ang boses ko para lamang mapanatili ang imaheng maayos ang lahat sa pagitan namin—dahil hindi naman talaga maayos, at matagal na akong pagod na pagod magkunwaring maayos ang lahat.“Bakit ka ba nagba

Belle 91

Hindi ko alam kung kailan nagsimulang magbago ang lahat.Hindi ko rin matukoy kung anong araw eksaktong nagsimulang kumupas ang nararamdaman ko para kay Drevin. Wala namang isang umagang nagising ako at bigla na lamang nawala ang pagmamahal ko sa kaniya. Walang isang pangyayaring nagpabago sa lahat ng alaala namin, at wala ring isang salitang tuluyang nagpabura sa mga taong ginugol ko sa pag-asang balang araw, matututuhan din niyang mahalin ako sa paraang gusto kong mahalin niya ako.Ang alam ko lang, nitong mga nakaraang araw, hindi na siya ang unang pumapasok sa isip ko pagkagising ko.Hindi ko na rin kailangang pigilan ang sarili kong tingnan ang cellphone ko para alamin kung nag-message ba siya. Hindi ko na hinihintay ang tunog ng elevator sa hallway ng condo ko, umaasang baka nagbago na ang isip niya at dumating siya para sabihing nagkamali siya—na hindi niya kayang manatiling wala ako sa buhay niya.At higit sa lahat, hindi na ako umiiyak sa tuwing naiisip kong maaaring hindi na

Belle 92

“WELL?” tanong niya. “Sasagutin mo ba ang tanong ko kung may crush ka na?”Umiling ako. “Wala akong iniisip na ibang lalaki.”“Talaga?”“Oo.”“Good.”Napataas ang kilay ko. “Good?”Tumango siya, seryoso ang mukha. “At least, may pag-asa akong makuha ang buong atensiyon mo.”Napailing ako habang tumatawa. “Ang kapal talaga ng mukha mo.”“Thank you. Matagal ko ring pinag-aralan kung paano magkaroon niyan.”Lalong lumakas ang tawa ko.At habang pinagmamasdan ko siya, bigla kong naisip na matagal na rin pala mula nang tumawa ako nang ganito—nang hindi pinipilit ang sarili kong maging masaya.Hindi ko kailangang magpanggap na ayos lang ako. Hindi ko kailangang itago ang bawat lungkot ko para hindi mabahala ang taong kasama ko. At hindi ko kailangang mag-alala na baka kapag naging masaya ako, may ibang taong masaktan.Sa piling ni Magnus, pakiramdam ko ay maaari akong maging ako lamang.Hindi niya ako minamadali. Hindi niya ako tinatanong kung nakalimutan ko na ba si Drevin. Hindi niya hini

Belle 93

Nang tumingin siya sa akin, wala na ang mapaglarong ngiti sa mga labi niya. Sa halip, seryoso ang kaniyang mga mata.“Fine,” sabi niya. “Gusto kitang makasama sa Sabado. Hindi lang dahil gusto kong subukan ang restaurant—gusto kitang makasama dahil masaya ako kapag kasama kita.”Hindi ko alam kung bakit tila may kung anong kumirot sa dibdib ko. Hindi dahil masakit ang sinabi niya, kundi dahil napakasimple ng paraan ng pagpapahayag niya ng kaniyang damdamin.Walang paligoy-ligoy. Walang pagpaparamdam na kailangan kong hulaan ang nasa isip niya. Walang paghihintay na baka sa tamang panahon ay bigla na lamang niyang sabihin ang isang bagay na matagal ko nang gustong marinig.Gusto niya akong makasama, at sinabi niya iyon dahil gusto niya—hindi dahil kailangan niya akong mapasaya para may makuha siyang kapalit, hindi dahil gusto niyang makonsensiya ako kapag tumanggi ako, kundi dahil iyon ang nararamdaman niya.“Belle?” tawag niya nang mapansin ang pananahimik ko.Napakurap ako. “Sorry. N

Belle 94

Pero hindi ako ganoon.Kapag naaalala ko ang mga panahong nasaktan niya ako, nalulungkot pa rin ako. May mga pagkakataong gusto kong umiyak dahil sa mga bagay na hindi na mababago. May mga tanong pa rin akong hindi ko alam kung masasagot ba niya kailanman.At kung minsan, kapag naiisip ko ang huling pagkakataong nagkita kami sa hallway ng condo, naaalala ko kung paano niya ako tinanong kung saan ako nanggaling at kung bakit ganoon ako kagabi—na para bang may karapatan pa rin siyang usisain ang bawat galaw ko, na para bang may kailangan pa rin akong ipaliwanag sa kaniya, at na para bang dahil lamang naging bahagi siya ng buhay ko ay kailangan kong humingi ng pahintulot bago ako gumawa ng mga desisyong para sa sarili ko.At kapag naaalala ko ang mga sinabi niya, muli akong nakakaramdam ng inis.Dahil saan siya kumukuha ng karapatang magtanong kung sino ang kasama ko, kung saan ako pumupunta, o kung bakit ako umuuwi nang gabi, gayong siya mismo ang nagsabing hindi niya ako kayang mahalin

Belle 95

May bahagyang lungkot pa rin sa dibdib ko kapag naaalala ko si Drevin, pero hindi na iyon kasingbigat ng dati. Hindi na nito kayang ubusin ang buong gabi ko. Hindi na nito kayang pigilan akong ngumiti o magplano para sa kinabukasan.At marahil, iyon ang unang senyales na unti-unti na akong nakakawala: hindi dahil tuluyan ko na siyang nakalimutan, hindi dahil wala na akong pakialam sa kaniya, kundi dahil natututo na akong ilagay ang sarili ko sa unahan ng mga bagay na matagal kong ipinagpaliban.Maaaring may bahagi pa rin sa akin na malulungkot kapag naaalala ko siya. Maaaring may mga araw na gugustuhin ko pa ring balikan ang mga alaala namin, at maaaring may mga sandaling mapapatanong pa rin ako kung bakit hindi naging sapat ang pagmamahal ko.Pero hindi na ako mananatili roon. Hindi ko na hahayaang ang mga tanong na iyon ang magdikta sa kung ano ang maaari kong maramdaman sa hinaharap.Dahil may buhay pa akong gustong maranasan. May mga ngiting gusto ko pang ibahagi. May mga lugar na

PREV

...

...

NEXT

SCAN CODE TO READ ON APP

DMCA.com Protection Status