MasukSa gitna ng kanilang mga boses, tumingin ako sa bintana at marahang pumikit. Payapa ang puso ko—hindi dahil nakuha ko ang lahat ng gusto ko, kundi dahil natutuhan kong hindi ko kailangang makuha ang lahat upang maging masaya.May sarili akong pangarap na tutuparin, may sarili akong buhay na bubuuin, may mga kaibigang kasama sa paglalakbay, at may isang pusong, sa kabila ng lahat, ay hindi tumigil sa pagmamahal—nagbago lamang ito ng direksiyon, mula sa paghabol sa isang pag-ibig na hindi kayang maging akin patungo sa pagyakap sa mga pag-ibig na naririto na, mula sa pag-aakalang kailangang may isang lalaking pumili sa akin upang maging buo ako patungo sa pagpili sa sarili ko, at mula sa pagkatakot na baka tumanda akong mag-isa patungo sa pagkaunawa na hindi nangangahulugang nag-iisa ako dahil lamang wala akong kasintahan.Dahil ang tahanan ay hindi lamang isang lugar; minsan, tahanan ang mga taong maaari mong tawagan kapag mabigat ang araw mo, ang mga kaibigang makikinig sa iyo kahit pa
“Belle?”Napabalik ako sa kasalukuyan nang marinig ang boses ni Magnus.“Hmm?”“Okay ka lang diyan?”Napangiti ako. “Oo naman.”“You're smiling.”“Masama ba?”Umiling siya. “No. I like seeing you happy.”Napatingin ako kay Drevin. Nakatingin din siya sa akin mula sa passenger seat. “Me too,” sabi niya.At sa simpleng mga salitang iyon, naramdaman kong may isang bagay sa loob ko na tuluyang kumalas: hindi ko na kailangang hanapin ang dating pangarap ko sa mga mata ni Drevin, hindi ko na kailangang magtanong kung may pag-asa pa ba, at hindi ko na kailangang hintayin ang isang araw na hindi naman niya ipinangako.Dahil sa harapan ko, naroon ang dalawang taong mahalaga sa akin—hindi sila ang naging sagot sa lahat ng panalangin ko, ngunit naging bahagi sila ng buhay na natutuhan kong mahalin. At sa pagkakataong iyon, sapat na iyon.Kaya ngumiti ako sa kanila: isang ngiting walang hinihinging kapalit, isang ngiting hindi nagtatago ng sakit, at isang ngiting nagmula sa isang pusong natutong
Bumaba ako sa lobby at nakita ko silang naghihintay sa labas: si Magnus ay nakasandal sa sasakyan habang si Drevin naman ay abala sa pagtingin sa kaniyang cellphone.Nang makita nila ako, sabay silang ngumiti.“Finally,” sabi ni Drevin.“Three o'clock pa lang,” sagot ko.“You're late by thirty seconds.”“May medalya ka ba para sa akin?”“Maybe next time.”Lumapit ako sa kanila. “So, where are we going?”“Surprise,” sagot ni Magnus.Napatingin ako sa kaniya. “Ikaw rin?”Ngumiti siya. “I'm learning from the best.”Napailing ako. “Fine. Pero kapag pinapunta ninyo ako sa isang lugar na puro ahas, iiwan ko kayong dalawa.”“Noted,” sabi ni Magnus.“At kapag may gagamba—”“Belle,” putol ni Drevin, “we're going to a garden.”Napakurap ako. “Garden?”“Yes.”“Anong gagawin natin sa garden?”“Walk.”“Maglalakad?”“Yes.”“Para saan?”Napatingin si Drevin kay Magnus, pagkatapos ay sabay silang natawa.“To enjoy life,” sabi ni Magnus.Napailing ako, ngunit hindi ko napigilang ngumiti.At habang sum
Muli kaming nagtawanan, at sa pagkakataong iyon, alam kong magiging maayos ang lahat—hindi dahil sigurado akong hindi sila masasaktan o dahil alam kong magiging madali ang kanilang relasyon, kundi dahil naniniwala akong kaya nilang maging tapat sa isa’t isa, at kaya naming panatilihin ang aming pagkakaibigan kahit may mga bagong damdaming umusbong sa pagitan nila.Hindi ko kailangang kontrolin ang kinabukasan; sapat nang harapin namin ito nang may katapatan, paggalang, at pagmamahal.Matapos ang pag-amin nila, naging mas bukas na sa akin ang dalawa—hindi na nila kailangang magkunwaring walang kakaiba sa pagitan nila, hindi na nila kailangang magpalusot kapag gusto nilang magkasama, at hindi na rin nila kailangang magpanggap na nagkataon lamang ang mga simpleng pag-aalala nila sa isa’t isa. Minsan, kapag nagkikita kami, magkatabi na silang umuupo: si Magnus ang nagdadala ng paboritong kape ni Drevin, si Drevin ang kusang dumadaan sa opisina ni Magnus upang ihatid ang pagkain nito, at k
Natahimik sila, pagkatapos ay napatawa si Magnus. “Why would you think that?”“Dahil pareho ninyo akong inaayang lumabas! Pareho ninyo akong kinakausap! Pareho kayong nag-aalala kung kumain na ako! At pareho kayong nag-aaway kung sino ang mas gusto kong kasama!”Napahawak si Drevin sa noo. “That was never about—”“Alam ko na ngayon!” putol ko. “Akala ko, si Drevin ang third wheel sa amin ni Magnus. Lumalabas, ako pala ang third wheel sa inyong dalawa!”Napahalakhak si Magnus, samantalang si Drevin naman ay halos hindi makapagsalita sa kakatawa.“Belle, you're not a third wheel,” sabi ni Magnus sa pagitan ng tawa.“Talaga? Ano ako?”“Our favorite person,” sagot ni Drevin.Natahimik ako, pagkatapos ay napangiti. Hindi ko alam kung bakit, ngunit ang simpleng sagot na iyon ay mas tumagos sa puso ko kaysa sa inaasahan ko.Dati, gusto kong maging paboritong tao ni Drevin sa isang paraang hindi niya kayang ibigay sa akin: gusto kong ako ang una niyang hahanapin kapag may problema siya, gusto
Napailing ako habang pinagmamasdan silang dalawa, at doon ko napansin ang isang bagay: walang pag-aalinlangan si Drevin sa harap ni Magnus, walang pagtatago, at walang pag-iingat sa bawat salitang binibitawan niya. Hindi niya kailangang magpaliwanag kung bakit siya ganoon o kung bakit ganoon ang kaniyang nararamdaman; si Magnus naman ay hindi mukhang naguguluhan o natatakot, kundi tila mas payapa pa kaysa sa matagal ko nang nakikita.“Then one day,” patuloy ni Drevin, “I realized that I wanted to be the person he looked for when he had a bad day. I wanted to be the person he told his good news to. I wanted to know what made him laugh, what made him angry, and what made him happy.”Napayuko siya sandali. “And that scared me.”“Why?” mahinang tanong ko.“Dahil hindi ko inaasahan.” Tumingin siya sa akin. “At dahil ayokong masira ang pagkakaibigan namin. Alam kong may sarili siyang nakaraan, alam kong may mga bagay siyang kailangang unawain tungkol sa sarili niya, at ayokong pilitin siyan
"SALAMAT, Attorney."Nakipagkamay ako sa abogado na nag-asikaso ng tuluyang paghihiwalay namin ni Nathaniel."Anytime, Khendra. Kung may kailangan ka pa, tawagan mo lang ako," nakangiting sagot niya bago inayos ang mga papeles at lumabas ng pribadong silid sa coffee shop.Naiwan akong mag-isa. Daha
"Nais kong makausap ang boss ninyo." Malamig, matigas, at walang pakialam ang boses ni Nathaniel habang nakatayo sa tapat ng front desk ng aming kumpanya. "Dati ko siyang biyenan kaya alam kong may karapatan akong humarap sa kanya. Kailangan naming mag-usap tungkol sa negosyo. Kung ayaw niyang biti
"Lolo! The airplane was so big, and Kirsi slept the whole time!" masayang kwento ni Kiran habang iwinawagayway ang kanyang kutsara."No, I didn't! I was just resting my eyes!" mabilis na pagtatanggol naman ng kapatid niyang si Kirsi, na nagpatawa sa aming lahat.Ngunit sa kabila ng tawanan, may kun
MALAMIG ang hangin sa London, kakaiba sa nakatutunaw na init ng Pilipinas na nakasanayan ko. Limang buwan na ang nakalilipas mula nang iwan ko ang lahat. Dito, sa maliit ngunit modernong apartment ko malapit sa Thames, pilit kong binuo ang isang buhay na ako lang ang may-ari. Pumasok ako sa isang m







