คลั่งรักนายมาเฟีย [SM] + [NC30+] のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

“ไวน์ตัวนี้มันอร่อยมากเลยค่ะ และมันก็แรงมากๆ เลย” เธอเอ่ยบอกด้วยเขาด้วยรอยยิ้ม เขามองใบหน้างดงามของเธอเจือไปด้วยเลือดฝาด เขาคิดว่าเธอคงมึนเมากับไวน์ที่เธอดื่มแน่ๆ แค่ดื่มแก้วเดียวเนี่ยเธอก็รู้สึกมึนเมาแล้วเหรอ“คุณดื่มแค่แก้วเดียวเองนะ คุณเมาแล้วเหรอ” เขาเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงติดตลก“คุณไม่รู้อะไรชะแล้ว ถึงฉันจะอยู่ในวงสังคม แต่ใช่ว่าจะดื่มเก่งนะ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา บริกรที่อยู่ข้างๆ เธอจึงรินไวน์แดงให้กับแก้วของเธอที่หมดแล้ว“เช่นนั้นก็ไม่ต้องดื่มแล้วกัน” เขาเอ่ยบอกเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง“แต่ฉันอยากดื่มกับคุณนะ ให้ฉันดื่มกับคุณเถอะ” เธอเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม เธอจึงยกไวน์ดื่มจนหมด เขาเผยรอยยิ้มแล้วจับมือเรียวของเธอที่อยู่บนโต๊ะ“เช่นนั้นคุณก็ดื่มจนกว่าคุณจะพอใจดีไหมครับ” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มมองเธอด้วยสายตาเอ็นดู เธอเผยรอยยิ้มโดยไม่พูดสิ่งใด“เหม ฉันอยากไปเต้น คุณไปเต้นกับฉันได้ไหม” เธอเอ่ยถามเขาด้วยรอยยิ้ม ขณะที่เธอถอดเสื้อคลุมหนาวางบนโซฟายาว ทำให้เขาเห็นว่าเธอนั้นสวมใส่เพียงชุดเดรสเกาะอกสีดำผ้ากำมะหยี่ครึ่งตัวทำให้เผยหน้าท้องแบนราบ และกางเกงขายาวสีดำผ้ากำมะหยี่ด้วยเช่นกัน เธอ

“เปล่า มันรู้สึกดีมากๆ ต่างหากล่ะ” เธอเอ่ยบอกเขาด้วยน้ำเสียงหอบกระเส่า เขาเผยรอยยิ้มใช้มือหน้าทั้งสองข้างกดสะโพกเธอลง ทำให้ดุ้นของเขาทะลุในช่องท้องราวกับทะลวงไปในลำไส้ “อ๊า...อื้อ...อื้อ...อื้ม...” เธอร้องครางกระเส่าด้วยความหวาดเสียว เขารู้สึกได้ว่าเธอควรจะปล่อยน้ำเงี่ยนใส่หน้าท้องเขาได้แล้ว แต่ทำไมเธอกลับไม่ปล่อยน้ำออกมาสักที หรือเป็นเหล้าทำให้เธออึดขึ้นกันนะ “ทำไมวันนี้ไม่ชิงเสร็จก่อน” เขาเอ่ยถามเธอด้วยความสงสัย “ฉันอยากเสร็จพร้อมกับคุณ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงครางกระเส่า เขากลับเผยรอยยิ้ม และพลิกเธอลงมานอนใต้เรือนร่างของเธอ “ขอบคุณนะที่รีบบอกผม” เขาเอ่ยบอกเธอด้วยรอยยิ้ม มือหนาทั้งสองข้างจับเรียวขาเธอพาดกับแขนแกร่งของเขา แล้วกดดุ้นกระแทกใส่อย่างหนักหน่วง “อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊า...อึก...อื้อ...ฟัก...ฟัก...ฟัก...อร๊าย...” เธอร้องครางกระเส่าราวกับคนสติหลุดไปเสียแล้ว มือเรียวทั้งสองข้างขยำอกอวบอิ่มข้างหนึ่ง มือหนาของเขาจับสะโพกบางสวบใส่ไม่ยั้งแรงราวกับเครื่องจักร “อึก...อื้อ...อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ...อ่า...!!!” เธอปล่อยน้ำกามพวยพุ่งออกมาทั้งหมด ขณะที่เขากระแทกสอดใส่ไม่หยุดแรงเลย เขาดันมัน

เธอตกใจตื่นเพราะเสียงฟ้าร้องเสียงดังอย่างมาก ขณะที่ฝนกำลังตกมาอย่างหนัก เธอค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งมองนาฬิกาตอนนี้สองทุ่มแล้ว เธอสงสัยว่าทำไมเขายังไม่กลับมาอีก ทั้งที่เขาบอกว่าจะกลับมาตอนเย็น เธอลุกขึ้นจากโซฟาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู ไม่มีใครโทรกลับมาหาเธอเลย เธอคิดว่าเขาคงยุ่งกับงานอยู่แน่ๆ เธอเลยไม่คิดจะโทรไปหาเขา เลือกที่จะรีโหมดคอนโทรลเปิดไฟในห้องโถงให้สว่าง หยิบแก้วใส่น้ำเปล่าครึ่งแก้วที่เย็นตามอุณหภูมิในห้องดื่มจนหมดแก้ว เธอหยิบรีโหมดโทรทัศน์เปิดทีวีดูช่องหลัก “ข่าวด่วน นายเหมราช เจริญกว้างไพศาลนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ ได้เสียชีวิตที่รินโกดังสามศูนย์สี่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา เป็นโกดังร้างของบริษัท ซีเคทู จำกัน ในเครือเจริญไพศาลกรุป สภาพศพไม่มีเค้าโครงหน้าระบุตัวตน แต่ในกระเป๋าสตางค์มีบัตรประชาชนของเขาอยู่ ตำรวจกำลังหาสาเหตุว่าเป็นปมธุรกิจหรือเป็นการชิงมรดกในครอบครัว” เมื่อสิ้นเสียงนักข่าว แก้วในมือเรียวตกลงลงบนพื้นในทันที ตั้งแต่ได้ยินชื่อของเหมราชแล้ว น้ำตาของเธอพรั่งพรูออกมาในทันที เหมือนกับว่าเธอช็อกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จะไม่เธอช็อกได้อย่างไร ในเมื่อในข่าวระบุว่าเป็นเหมราช เจริญกว

ฉันต้องไปหาเหม เหมจะตายไม่ได้ เขายังไม่ตายแน่ๆ เขาบอกว่าเขาจะกลับมาหาฉัน เธอจึงลงจากเตียงนอนโดยทันที ทั้งที่รู้สึกเวียนหัวแต่เธอก็อยากจะออกไปตามหาเขาที่บ้าน เธอรู้สึกเป็นห่วงเขา คิดว่าคนอย่างเหมราชยังไม่ตายแน่ๆ ถึงเขาจะตายจริงๆ เธอก็ยากที่จะเห็นศพของเขาก่อน “คุณหนู จะรีบลงจากเตียงทำไม เดี๋ยวก็ล้มลงหรอกค่ะ” เสียงของหญิงวัยกลางคน พร้อมกับตัวเธอที่เข้ามาประคองอิงฟ้าที่ลงจากเตียงเพื่อจะเดินไปยังประตู อิงฟ้าหันไปมองหญิงวัยกลางคนเธอคนนี้ เป็นแม่นมของเธอเอง เธอชื่อนวล เธอเป็นแม่นมที่ดูแลอิงฟ้ามาตั้งแต่เธอคลอดออกมา “นมนวล” อิงฟ้าเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “นวลเองค่ะ” นวลเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม “ฟ้ากลับมาที่บ้านได้อย่างไรคะ” เธอเอ่ยถามนวลด้วยความสงสัย “พลมันพาคุณหนูกลับมาที่นี่ค่ะ แล้วคุณหนูก็เป็นไข้ไม่ได้สติมาสามวันแล้ว” นวลเอ่ยบอกเช่นนี้ “สามวันเลยเหรอคะ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ใช่แล้วค่ะ คุณหนูหมดสติไป นายท่านตกใจมากที่เห็นคุณหนูเปียกฝนและหมดสติ นายท่านดูแลคุณหนูตลอดสามวันเลยนะคะ ท่านเองก็พึ่งไปพักผ่อน” นวลเอ่ยบอก อิงฟ้ารู้สึกผิดที่ทำให้พ่อเป็นห่วงขนาดนี้ เธอเองไม่น่าเดินตากฝนจนเ

เธอมองไปยังหน้าบ้านเห็นว่ามีรถตู้คันสีเทามาจอดหน้าบ้าน พร้อมกับชายหนุ่มสองคนที่ออกมาจากประตูรถ เธอจดจำได้ดีว่าพวกเขาเป็นใคร เธอไม่รอช้ารีบเดินไปเปิดประตูโดยทันที และก้าวเดินออกไปจากห้อง “คุณหนู คุณหนูคะ คุณหนูเห็นอะไรเข้าละเนี่ย” ดวงดาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงงุนงงแล้วเดินไปที่หน้าต่าง เห็นว่าชายหนุ่มที่เงยหน้าขึ้นมองมายังบนบ้านและก้าวเดินเข้าไปในบ้านนั้นคือใคร “คุณเหมราช เขาตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?” เสือก้าวเดินลงมาจากบันไดหน้าบ้าน เพราะว่าบอดี้การ์ดของเขาบอกว่ามีคนจากตระกูลเจริญกว้างไพศาลอยากจะมาขอพบ เขาเลยเดินออกมาดูว่าเป็นใคร อาจจะเป็นสุวัฒน์ที่มาพบเขา แต่ถ้าเป็นสุวัฒน์จะมาหาเขาทำไมกัน ในเมื่ออีกไม่กี่วันจะรับตำแหน่งผู้บริหารสูงสุดขององค์กรแล้ว เขากลับเห็นหัวหน้าบอดี้การ์ดหนุ่มที่ติดตามเหมราชตลอดเวลา หลายครั้งที่เขาได้พบเจอในงานกาล่าดินเนอร์ต่างๆ “สวัสดีครับ คุณพยัคฆ์” โชคสวัสดีเสือด้วยน้ำเสียงนอบน้อมไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำ “ทำไมหัวหน้าบอดี้การ์ดของเหมราชถึงถ่อมาหาฉันถึงที่นี่” เสือถามด้วยน้ำเสียงเรียบ “นายของผมต้องการให้คุณช่วย” โชคเอ่ยบอกไม่อ้อมค้อม “นายใหม่เหรอ ใครละสุวัฒน์สินะ” เสือเอ