“ลูกสาวฉันไม่จำเป็นต้องลำบากไปกับผู้ชายที่ดูแลครอบครัวตัวเองไม่ได้” ซินอวี้ปริริมฝีปากเหมือนจะพูดอะไรต่อ แต่กลับถูกมือของไป๋เฮ่อจับไว้เบา ๆ เธอชะงักนิ่ง แล้วหันไปมองข้างตัวไป๋เฮ่อยังคงนั่งนิ่งมาก นิ่งจนเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่เงียบ ๆ และหลินจื่อหานเองก็มองปฏิกิริยาของชายหนุ่มตรงหน้าไม่วาง ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ“ไง เริ่มกลัวแล้ว?”แต่ผิดคาด… ไป๋เฮ่อกลับเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายพร้อมกับตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบต่ำ“เปล่าครับ ผมรับเงื่อนไข” ประโยคนั้นทำให้ทั้งห้องเงียบลงกว่าเดิม แม้แต่หลินจื่อหานเองยังนิ่งไปวูบหนึ่งเล็ก ๆ ราวกับไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตอบง่ายขนาดนี้“ไป๋เฮ่อ ไม่นะ” ซินอวี้เสียงสั่นทันที แต่ชายหนุ่มกลับหันมามองเธอเพียงแวบเดียว ก่อนยิ้มบาง ๆ อย่างปลอบใจ จากนั้นเขาก็หันกลับไปมองหลินจื่อหานอีกครั้ง“ผมจะพิสูจน์ให้ท่านเห็นเอง ว่าต่อให้ไม่มีชื่อเสียง ผมก็ยังดูแลครอบครัวตัวเองได้”…ช่วงสายของวันต่อมา…รถสีตู้ดำคันหรู แล่นออกจากตัวเมืองปักกิ่งช้า ๆ ท่ามกลางอากาศเย็นของช่วงปลายปี ทิวตึกสูงและถนนกว้างใหญ่ค่อย ๆ หายไปทีละน้อย จนสุดท้ายเหลือเพียงถนนแคบ ๆ ที่ทอดยาวผ่านทุ่งแห้งและภูเขาเ
Read more