All Chapters of ภรรยาลับซุปตาร์ตัวท็อป: Chapter 111 - Chapter 120

ช่วงสายของวันต่อมา…ภายในบ้านใหญ่ตระกูลฉง ซินเยว่ที่เพิ่งดื่มนมเสร็จกำลังนอนอยู่ในเปลเด็กข้างโซฟา มือป้อมขยับไปมาช้า ๆ ขณะที่ดวงตากลมใสกะพริบมองโคมไฟเหนือหัวอย่างสนใจส่วนไป๋เฮ่อที่เพิ่งลงมาจากชั้นบนในชุดอยู่บ้านเรียบ ๆ ก็นั่งลงข้างเปลทันทีโดยอัตโนมัติ ราวกับตอนนี้ชีวิตทั้งชีวิตหมุนรอบลูกสาวไปแล้วจริง ๆ“เมื่อคืนใครงอแงกวนคุณย่า” ปลายนิ้วยาวแตะแก้มป่องเบามาก จนซินเยว่ขยับปากเหมือนจะยิ้มซินอวี้ที่เดินมาพร้อมขวดนมอุ่นเห็นภาพนั้นก็หลุดยิ้มโดยไม่รู้ตัว แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็สั่นขึ้นเสียก่อนเพียงเห็นชื่อบนหน้าจอ รอยยิ้มบนใบหน้าหวานก็ค่อย ๆ จางลงทันที ก่อนเธอจะค่อย ๆ หยิบโทรศัพท์แล้วเดินไปยันสวนหลังบ้าน“ค่ะแม่”(ในที่สุดก็ยอมรับสายแม่สักทีนะ) จบประโยคนั้นซินอวี้เม้มปากเบา ๆ ก่อนมองสนามหญ้าตรงหน้าเงียบงัน“ค่ะแม่ พอดีช่วงนี้หนูยุ่งนิดหน่อย”(ยุ่งจนหายไปหลายเลยเหรอ อีกนิดเดียวคือแม่จะแจ้งความคนหายแล้วนะ)“ขอโทษค่ะแม่” ปลายสายเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนเสียงอ่อนลงเล็กน้อย(ซินอวี้… ลูกสบายดีใช่ไหม หนึ่งปีแล้วที่ไม่กลับบ้าน แม่คิดถึงนะ)ซินอวี้นิ่งไปพักหนึ่ง สายลมอ่อน ๆ

“ฉันถามว่าแกอยู่ไหนซินอวี้”ด้านซินอวี้ได้ยินเช่นนั้น เธอก็กำโทรศัพท์แน่นจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ ขณะที่ซูหนี่เองก็เริ่มหน้าซีดลงเรื่อย ๆ เพราะเธอรู้ดีว่าคนเป็นสามีกำลังสงสัยแล้ว และในจังหวะนั้น ซูหนี่ก็รีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะรีบพูดแทรกขึ้นมาเหมือนเพิ่งสังเกตเห็น“อะ… เอ๊ะ? สายตัดค่ะคุณ เหมือนแบตโทรศัพท์ลูกจะหมด” หลินจื่อหานหรี่ตาลง สายตาคมมองภรรยานิ่งอยู่หลายวินาทีราวกับกำลังจับพิรุธภายในห้องรับแขกเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาบนผนัง ซูหนี่พยายามฝืนยิ้มกลบเกลื่อนทั้งที่ความรู้สึกยังจุกอยู่ในอก“ไว้เดี๋ยวฉันจะโทรหาลูกใหม่นะคะ”สิ้นคำบอกนั้นหลินจื่อหานยังไม่ตอบทันที เขายืนนิ่งอยู่แบบนั้น ก่อนจะค่อย ๆ พูดออกมาช้า ๆ อย่างรู้ทันคนเป็นภรรยา“อย่าให้ท้ายลูกจนลูกต้องเสียคนซูหนี่” ทันทีที่ประโยคนั้นหลุดออกมา ซูหนี่ก็เม้มปากแน่นทันที แม้น้ำเสียงของหลินจื่อหานจะยังเรียบเฉยเหมือนเดิม แต่คนที่อยู่ด้วยกันมาหลายสิบปีย่อมรู้ดีว่า เขากำลังไม่พอใจภายในห้องรับแขกกลับมาอีกครั้ง ซูหนี่ก้มมองโทรศัพท์ในมือแน่นโดยไม่พูดอะไรต่อ เพราะกลัวว่ายิ่งพูดจะยิ่งทำให้สามีจับพิรุธได้มากกว่าเดิมส่วนหลินจื่อหานเองก็ไม่ได้ซั

หนึ่งปีครึ่งผ่านไป…เวลาผ่านไปไวเสียจนเหมือนโกหก จากเด็กตัวเล็กที่เคยนอนอ้อแอ้อยู่ในอ้อมแขน ตอนนี้ซินเยว่เริ่มนั่งได้เองแล้ว แก้มกลมขึ้นกว่าเดิมนิดหน่อย ดวงตาโตใสเหมือนไป๋เฮ่อไม่มีผิด ส่วนเวลาอารมณ์เสียก็ดันทำหน้านิ่งเหมือนซินอวี้จนคนในบ้านหลุดขำกันแทบทุกวันภายในห้องอาหารของบ้านตระกูลฉงในช่วงสายวันหนึ่ง…“อ้าม~” ซินอวี้ถือช้อนเล็กที่มีข้าวตุ๋นไข่อยู่เต็มช้อนยื่นไปตรงหน้าลูกสาว แต่ซินเยว่กลับเม้มปากแน่น ส่ายหัวดุกดิก“ไม่กินอีกแล้วเหรอคนเก่ง”“แง่ม!”เด็กตัวเล็กยกมือป้อมขึ้นปัดอากาศมั่ว ๆ เหมือนกำลังประท้วงเต็มที่ จนพี่เลี้ยงที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะออกมา“คุณหนูซินเยว่ ไม่แกล้งมะม๊านะคะ” ทันทีที่เสียงนั้นจบลง ซินเยว่ก็หันขวับไปทางประตูทันที ดวงตากลมโตเป็นประกายขึ้นมาอย่างชัดเจน“ป๊ะ…ป๊ะ!” เสียงอ้อแอ้ดังขึ้นอย่างตื่นเต้น พร้อมมือป้อมที่ยกขึ้นโบกมั่ว ๆ กลางอากาศ ร่างสูงของไป๋เฮ่อเดินเข้ามาในห้องอาหาร ก่อนหลุดยิ้มออกมาทันทีเมื่อเห็นลูกสาวเรียกหาตัวเอง“ครับ ลูกสาวปะป๊า”“หือ เลิกกองแล้วเหรอ? ทำไมกลับไว” ซินอวี้เงยหน้ามองคนตัวสูงด้วยความแปลกใจ ก่อนที่ไป๋เฮ่อเดินเข้ามาใกล้ ก้มลงจุ๊บแ

ครืดดด~เสียงสั่นของโทรศัพท์ยังดังต่อเนื่องอยู่บนโต๊ะอาหาร ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบลงในพริบตาสายตาของซินอวี้หยุดอยู่ที่ชื่อบนหน้าจอราวกับถูกตรึงไว้‘หลินจื่อหาน’แม้แต่ลมหายใจของเธอก็เหมือนช้าลงไปชั่วขณะส่วนซินเยว่ที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย ยังยกช้อนขึ้นสูงแล้วเรียกเสียงใส“ม๊า~”ไป๋เฮ่อมองชื่อบนหน้าจออยู่สองวินาที ก่อนเงยหน้าขึ้นมามองซินอวี้เงียบ ๆ“รับเถอะ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเรียบมาก แต่กลับมั่นคงอย่างประหลาด แน่นอนว่าซินอวี้เธอเม้มปากแน่น มือที่ถือโทรศัพท์เริ่มเย็นขึ้นเรื่อย ๆ อย่างควบคุมไม่ได้“ฉัน…” เธอยังพูดไม่ทันจบ ไป๋เฮ่อก็เอื้อมไปจับมือเธอไว้แน่น“ฉันอยู่ตรงนี้” เพียงสี่คำสั้น ๆ หัวใจที่กำลังสั่นของซินอวี้ก็เหมือนถูกดึงกลับมาอีกครั้ง จากนั้นไป๋เฮ่อจึงหันไปพยักหน้าให้พี่เลี้ยงเงียบ ๆ เป็นเชิงบอกให้พาซินเยว่ออกไปก่อน“เราไปเล่นกันนะคะ คุณหนู”“ม๊ะ?” ซินเยว่หันมองแม่งุนงง ๆ เหมือนยังไม่อยากไป แต่สุดท้ายก็ยอมให้อุ้มออกจากห้องอาหารแต่โดยดีไม่นานนัก ภายในห้องก็กว้างและเงียบขึ้นทันทีเหลือเพียงซินอวี้ ไป๋เฮ่อ แล้วก็โทรศัพท์ที่ยังสั่นไม่หยุดครืดดด~ครืดดด~ซินอวี้สูดหายใจเข้าลึก จนสุดท้า

หลังจากที่ไป๋เฮ่อวางสายจากพ่อของซินอวี้ มือใหญ่ก็รีบกดโทรศัพท์หาต้นสังกัดทันที แล้วแจ้งกลับไปว่าพรุ่งนี้เช้า เจ้าตัวจะรีบเข้าไปแถลงข่าวที่เกิดขึ้นอย่างแน่นอน พูดจบ ไป๋เฮ่อก็กดวางสาย ก่อนจะจุ๊บหน้าผากภรรยาแล้วเดินหน้าตายไปหาซินเยว่ซินอวี้นั่งยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังกว้างของคนที่เพิ่งพูดกับพ่อตัวเองเหมือนจะไปออกรบมาเมื่อกี้ แต่ตอนนี้ดันเดินหน้าตายไปหาลูกเฉย“คือ?” เธอหลุดพึมพำออกมาเบา ๆ อย่างงงชีวิตจริง ๆ ส่วนไป๋เฮ่อที่เหมือนไม่ได้รับผลกระทบอะไร เดินตรงไปหาซินเยว่กำลังนั่งเล่นของเล่นอยู่กับพี่เลี้ยง“ป๊ะะะ!” ทันทีที่ถึงเด็กตัวเล็กตาโตก็เรียกหาคนเป็นพ่อทันที ก่อนรีบกางแขนป้อม ๆ ออกหา“มาเลย เดี๋ยวปะป๊าอุ้ม” ไป๋เฮ่ออุ้มซินเยว่ขึ้นมาอย่างคล่องมือ ก่อนจุ๊บแก้มกลมฟอดใหญ่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อครู่“พรุ่งนี้จะงานยุ่งนิดหน่อยนะซินเยว่เป็นกำลังใจให้ปะป๊าด้วยนะ”“ป๊ะ!”ซินอวี้เดินตามออกมา ก่อนยืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยสีหน้าซับซ้อนสุด ๆ“นี่นายเพิ่งประกาศจะสู้กับทั้งข่าว ทั้งพ่อฉัน แล้วตอนนี้ยังมีอารมณ์มาเล่นกับลูกอีกเหรอไป๋เฮ่อ”“ก็ลูกสำคัญ”“แล้วเรื่องอื่นไม่สำคัญ?”“สำคัญ”“แล้วท