All Chapters of ภรรยาลับซุปตาร์ตัวท็อป: Chapter 121 - Chapter 130

“ไม่เกี่ยวกับต่ายเลยครับ” ซินอวี้ที่นั่งอยู่ไม่ไกล มองภาพนั้นแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ ผู้ชายคนนี้ อีกไม่กี่นาทีจะเดินออกไปเผชิญหน้าสื่อทั้งประเทศ แต่ตอนนี้กลับกำลังจริงจังกับการกันลูกสาวดึงโบว์ตัวเองส่วนอี้เฉินที่ยืนเช็กข่าวอยู่ริมหน้าต่าง ก็เงยหน้าขึ้นมองนาฬิกา ก่อนพึมพำออกมา“อีกสิบนาที”บรรยากาศในห้องเงียบลงนิดหนึ่งทันที แม้แต่ พีอาร์ที่เดินเข้าออกมาตลอดเช้ายังเริ่มหน้าตึงขึ้นเรื่อย ๆ โทรศัพท์ในมือสั่นแทบไม่หยุด“ตอนนี้ทุกสำนักข่าวพร้อมหมดแล้วค่ะ ถ่ายทอดสดแทบทุกช่อง” สิ้นเสียงนั้นซินอวี้จึงเม้มปากแน่นโดยไม่รู้ตัว มือเย็นขึ้นเรื่อย ๆ จนไป๋เฮ่อที่กำลังจัดแขนเสื้อให้ลูกสาวเงยหน้าขึ้นมาถาม“กลัวเหรอ”“อือ”เธอไม่ได้ปฏิเสธ เพราะตอนนี้มันน่ากลัวจริง ๆไม่ใช่แค่ข่าว ไม่ใช่แค่คนทั้งประเทศ แต่หลังจากวันนี้ ชีวิตของพวกเขาจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกแล้วไป๋เฮ่อมองเธออยู่สองวินาที จากนั้นเขาจึงลุกขึ้นเดินเข้ามาหา แล้วเอื้อมมือมาจับมือเธอไว้“ฉันอยู่ตรงนี้ ไม่ต้องกลัว” ซินอวี้ก้มมองมือของตัวเองที่ถูกจับไว้แน่น ก่อนเงยหน้าขึ้นช้า ๆ“ถ้ามันแย่มากจริง ๆ ล่ะ”“ก็แค่ผ่านมันไป”“นายพูดง่ายตลอดเลย”“เพรา

“ครับซินเยว่ ขอบคุณครับ ขนมให้ลุงใช่ไหม”เสียงพูดคุยหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะ ขณะรถตู้สีดำก็ค่อย ๆ แล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์ตระกูลฉง ทันทีที่รถจอดสนิท ประตูบ้านหลังใหญ่ก็เปิดออกแทบจะพร้อมกัน ร่างของผู้เป็นย่าอย่างฉงเถียนเหม่ยรีบเดินออกมาก่อนใคร สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นจนแทบเก็บไม่อยู่“หลานย่ากลับมาแล้วเหรอ!” ประตูรถยังเปิดไม่ทันสุดดี ซินเยว่ที่ได้ยินเสียงคุ้นเคยก็รีบเงยหน้าขึ้นทันที“ย่าาาา!” เด็กตัวเล็กดิ้นดุ๊กดิ๊กจะลงจากอ้อมแขนแม่จนซินอวี้ต้องรีบจับไว้“เดี๋ยวก่อนซินเยว่ลูก เดี๋ยวมะม๊าพาล้มหน้าทิ่ม!”ไม่ทันแล้ว พอประตูรถเปิด ซินเยว่ก็ยื่นแขนป้อม ๆ ไปทางย่าทันที“ย่าอุ้มมม อุ้มเยว่~”“หลานย่า” ผู้เป็นย่ารีบอุ้มหลานขึ้นมากอด ก่อนจะใช้จมูกหอมแก้มกลมฟอดใหญ่หลายทีติด จนซินเยว่หัวเราะคิกคักเสียงดังด้านหลัง พ่อของไป๋เฮ่อเดินตามออกมาช้ากว่าเล็กน้อย แม้จะยังพยายามรักษาฟอร์มเงียบขรึม แต่พอเห็นหลานสาวในชุดเดรสครีมฟูฟ่อง ก็หลุดยิ้มออกมาเหมือนกัน“วันนี้ซินเยว่ดังใหญ่แล้วนี่เรา” ซินเยว่ตาโตเมื่อได้ยินคนเรียกชื่อ จากนั้นคนตัวเล็กจึงยกตุ๊กตากระต่ายขึ้นโชว์อย่างภูมิใจ“ต่าย ต่ายของเยว่~”“ฮ่า ๆ ต่

รถค่อย ๆ จอดสนิทหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ท่ามกลางความเงียบของค่ำคืนในปักกิ่ง ไฟสีวอร์มจากด้านในส่องลอดผ่านกระจกบานสูงออกมาเบา ๆ ขณะที่แม่บ้านจะรีบเดินเข้ามาเปิดประตูรถให้อย่างรวดเร็วไป๋เฮ่อลงจากรถก่อนเป็นคนแรก พร้อมอุ้มซินเยว่ที่ยังง่วงอยู่ในอ้อมแขนแน่น เด็กหญิงซุกหน้าลงกับไหล่พ่อทันทีเมื่อโดนลมเย็นด้านนอกซินอวี้ก้าวลงจากรถช้ากว่าเล็กน้อย และทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้น ร่างของหญิงวัยกลางคนในชุดสีอ่อนที่ยืนรออยู่หน้าประตูบ้าน ก็ทำให้เธอชะงักไปทั้งตัว“แม่~” เสียงเรียกนั้นเบาราวกับหลุดออกมาเองโดยไม่รู้ตัว หลินซูหนี่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูบานใหญ่ ดวงตาแดงนิด ๆ เหมือนคนที่พยายามเก็บอารมณ์ไว้เต็มที่เกือบสามปีแล้ว…เกือบสามปีที่ซินอวี้ไม่ได้กลับมาบ้าน ในความทรงจำครั้งสุดท้าย ทั้งคู่แยกจากกันท่ามกลางบรรยากาศอึดอัดและคำพูดมากมายที่ไม่มีใครกล้าพูดออกมาตรง ๆ เธอเพียงขอพ่อกับแม่ไปใช้ชีวิตอิสระชั่วคราว“ซินอวี้…” หลินซูหนี่ก้าวลงมาจากบันไดช้า ๆ ก่อนหยุดอยู่ตรงหน้าลูกสาว สายตาของเธอมองซินอวี้ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าราวกับกำลังตรวจดูว่าอีกฝ่ายสบายดีจริงไหม สุดท้ายมือเรียวก็ยกขึ้นลูบแก้มลูกสาวคนเดียวของเธอเบา ๆ

“ฉันพูดผิดตรงไหน ตั้งแต่ที่แกก้าวกลับเข้ามาในบ้านนี้ แกเอาแต่ปกป้องมัน!” เสียงของจื่อหานยังคงหนักแน่นกดดันจนบรรยากาศทั้งโถงแทบหยุดนิ่ง ซินอวี้เม้มปากแน่น ขณะดวงตาคู่สวยของเธอก็แดงขึ้นช้า ๆ แต่ยังไม่ทันที่ใครคนไหนได้พูดอะไรต่อ เสียงเปิดประตูด้านหน้าก็ดังขึ้นพอดีลมเย็นจากด้านนอกพัดเข้ามาเบา ๆ พร้อมร่างสูงของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาในบ้าน“มะม๊า~” เสียงเล็กใสดังขึ้น ซินเยว่ในอ้อมแขนของไป๋เฮ่อรีบยื่นมือมาทางแม่ทันทีเมื่อเห็นซินอวี้ เด็กหญิงยังอยู่ในชุดนอนตัวหนา ผมยุ่งนิด ๆ เหมือนเพิ่งตื่นไม่นานส่วนไป๋เฮ่อเอง สีหน้าเขาไม่ได้กวนประสาทเหมือนปกติแม้แต่นิดเดียว คนตัวสูงอุ้มลูกเดินเข้ามาไว ก่อนสายตาจะมองสบกับจื่อหานตรง ๆหลินซูหนี่ถึงกับหลุดถอนหายใจออกมายาว ๆ เหมือนรู้ว่าความวุ่นวายกำลังหนักกว่าเดิมแน่ด้านจื่อหาน เขามองชายหนุ่มตรงหน้านิ่ง ๆ ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนหัวเราะออกมาในลำคอเบา ๆ อย่างคนอารมณ์ค้างแล้วพูดขึ้นน้ำเสียงเย้ยหยัน“หึ! กว่าจะมาได้นะ”“ไป๋เฮ่อ…” สิ้นเสียงซินอวี้ดังขึ้น ไป๋เฮ่อยังไม่ทันพูดอะไร จื่อหานก็เอ่ยต่อช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงเย็นจัด“ไม่รอให้ลูกฉันออกตัวแทนแกทุกเรื่องให้จบก่อนล่

จนท้ายที่สุดแล้ว หลินจื่อหานก็ต้องยอมคุยดีกับลูกสาวและลูกเขยหลังจากความวุ่นวายเมื่อครู่สงบลง ภายในห้องรับแขกของตระกูลหลินกลับเงียบจนน่าอึดอัด ไม่มีใครกล้าพูดก่อนแม้แต่ชายชุดดำด้านนอกก็ถูกสั่งให้ออกไปจนหมด เหลือเพียงหลินจื่อหาน ซินอวี้ และไป๋เฮ่อที่นั่งเผชิญหน้ากันอยู่คนละฝั่งของโต๊ะรับแขกขนาดใหญ่ส่วนปืนกระบอกนั้น ตอนนี้ถูกวางอยู่กลางโต๊ะซินอวี้นั่งกัดริมฝีปากแน่น มือทั้งสองข้างกำกันจนเย็นเฉียบ ดวงตายังแดงอยู่ไม่หาย ขณะที่ไป๋เฮ่อนั่งเงียบอยู่ข้างเธอ มือใหญ่กุมมือเรียวไว้แทบไม่อยากปล่อยหลินจื่อหานที่เอนตัวพิงโซฟา สายตาคมจะมองลูกสาวนิ่งอยู่นาน กระทั่งร่างสูงของไป๋เฮ่อตัดสินใจโค้งคำนับเพื่อเป็นการขขอโทษคนตรงหน้าอย่าสุภาพที่สุด“ผมขอโทษครับ” เสียงทุ้มดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องรับแขก จนซินอวี้หันไปมองข้าง ๆ ทันทีเหมือนไม่คิดว่าไป๋เฮ่อจะทำแบบนี้“เรื่องวันนี้ ผมผิดเองที่ปล่อยให้ซินอวี้ต้องมารับหน้าคนเดียว”“…”“แล้วก็ขอโทษที่ทำให้ท่านไม่สบายใจมาตลอด” ซินอวี้เม้มปากแน่นกว่าเดิมทันที เพราะตั้งแต่รู้จักกันมา ไป๋เฮ่อแทบไม่เคยก้มหัวให้ใครง่าย ๆ โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่อีกฝ่ายกำลังกดเขาอยู่แ