جميع فصول : الفصل -الفصل 120

POV: Xian Simula nung natapos yung kontrata, parang nawala na yung sentido ko. Walang araw, walang gabi na hindi ko naisip si Alexandra. Para akong tanga—lihim na nakasubaybay sa lahat ng ginagawa niya, mula sa paggising niya hanggang sa pagtulog. Nung nalaman kong magdedesisyon siyang mag-apply ng trabaho, hindi ako tumigil. Araw-araw akong sumusunod sa kanya, nakatago lang sa malayo. Pero hindi lang iyon—pagkatapos ng bawat interview niya, tinatawagan ko agad yung mismong kumpanyang inaplayan niya. Sinasabi ko sa kanila na wag siyang i-hire, wag siyang tawagan. Gusto ko sakin siya magtrabaho. Gusto ko na malapit siya sa akin, na ako yung nag-aalaga sa kanya. Hindi ko maintindihan kung ba't ayaw niya—bakit mas pinipili niyang magtiyaga sa hirap kaysa sa tanggapin ang tulong ko. Kaya lahat ng inapplyan niya, walang ni isang tumanggap. Hindi dahil hindi siya qualified—alam kong may talino at sipag siya. Kundi dahil ako ang naghaharang. Ako ang nagpapahirap sa kanya, kahit alam ko

POV: Xian It feels like a dream come true. Finally, she is here again—close to me, not bound by a marriage contract anymore, but as my personal secretary in my company. Araw-araw na kaming magkasama, mula pagpasok ko hanggang sa pag-uwi. I get to see her, to keep her safe, to know exactly where she is. For the first time in weeks, I can breathe easier. I should be happy, and I am—so incredibly happy to have her this close again. But there is one thing that drives me mad: men still flock to her. Kahit nakasuot siya ng simpleng blusa at palda, kahit seryoso siyang nakayuko sa trabaho, she shines. Even my own employees look at her with admiration, with interest. And I can’t help it—jealousy burns through me like wildfire. Whenever I see someone try to get close, or smile at her too warmly, or linger just a little too long… my temper gets the best of me. I slam things around, raise my voice unreasonably, look for faults where there are none. I know it’s wrong, alam kong nakakatakot

POV: Xian Pagkakita ko pa lang sa kanya, alam kong hindi lang ito simpleng karamdaman. Kabisado ko na siya—matagal kaming magkasama, kilala ko kung kailan may mabigat siyang dinadala at kung kailan talaga siyang may sakit. Her eyes are puffy and swollen, her face worn out and drained. Oo, maganda pa rin siya kahit anong mangyari, pero kitang-kita ko ang bigat na pasan niya na hindi niya kayang sabihin. Kaya hindi na ako nagpaligoy-ligoy pa. Tinitigan ko siya nang diretso. “I know something is wrong. What is it? Are you hiding something from me?” Umiling lang siya nang mahina. “Wala naman… wala lang akong gana kumain, hindi rin ako makatulog. Iniisip ko lang siguro nang sobra kaya ganito. Mainit lang talaga ang pakiramdam ko.” “Do you want me to take you to the hospital?” tanong ko agad. Umiling siya nang mabilis. “Hindi na, okay lang ako. Hindi na kailangan.” “Then tell me—what can I do to make you feel better?” “Wala ka namang magagawa eh,” sagot niya nang mapait. “Masama lang

POV: Xian Akala ko kailangan ko pang maghirap nang matagal para makuha ulit siya. I really thought it would take so much more to make her mine again. Pero parang tadhana na mismo ang gumawa ng paraan para bumalik siya sa akin. Yung bahay? Regalo ko lang naman talaga iyon—kasi naaawa ako sa kanya, at ayokong nakikita siyang ganyan kalungkot at ka-stress. But she is so stubborn, so determined to settle things on her own terms. Kaya ano pa ba talaga ang gusto ko? What is it that I crave more than anything? Sex-with her. Siya lang yung gusto kong maging kabayaran. Kaya ito ang hiningi ko bilang kapalit. Noong una, kitang-kita kong nag-aalinlangan siya—parang ayaw niya talaga, parang hirap siyang ibigay ang sarili niya sa akin. But I knew she would agree eventually. Saan siya kukuha ng limampung libo? Three million would take her forever to earn with just her salary. Pero sa isang pagpayag, sa pagbibigay niya ng sarili niya sa akin, agad na mababawasan ang utang na iyon. Kaya narito

POV: Alexandra Pag-uwi ko, halos hindi ko mapigilan ang tuwa ko habang inilalabas ko ang set ng alahas na ibinigay ni Xian, at ipinakita ito kay Nanay. Nanlaki agad ang mga mata niya habang tinitingnan ang kumikinang na kwintas at hikaw. Hinawakan niya ito nang maingat, parang tinatantiya ang bigat at ganda. “Naalala ko tuloy si Hitoshi… binigyan ka rin niya dati ng ganito kalaki at kaganda. Pero alam mo anak… mas gusto ko si Xian. Mas gwapo, kasing-edad mo lang, at mas mayaman pa. Huwag mo na siyang pakawalan ha?” Napabuntong-hininga ako at umiling. “Nay, hindi ko siya mahal. Nagkataon lang na kailangan ko siya ngayon.” Kailangan kong linawin ‘yun. Ayokong isipin ni Nanay na mananatili siya habambuhay sa buhay namin. Ang mga lalaki… pare-pareho lang ‘yan. Ngayon gusto ka nila, binibigay ang lahat, pero darating ang araw na mapapagod o manawa na sila ay iiwan ka rin nila. Wala namang permanente sa mundo. Natuto na ako sa nangyari sa amin ni Hitoshi—kaya ngayon, iisa lang ang p