All Chapters of Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra : Chapter 231 - Chapter 240

Elara’s POV Ngayon ko lang talaga nakita si Kelly na ganun. Hindi ko naman inakalang ganun siya magselos—yung tipong handang makipag-away para lang ipagtanggol ako. To be honest, kinilig ako nang totoo. Parang bumabalik yung dating kilig namin nung magkasama pa lang kami, nung wala pang ibang tao na nasasangkot. Nung hinarap niya yung lalaki kanina, parang may bumigat sa dibdib ko na agad nawala at napalitan ng mainit na pakiramdam. He’s fighting for me. Gusto njya sa kanita lang yung atensyon ko. Ayaw niya akong maagaw ng iba. Iba yung pakiramdam na alam mong pinapahalagahan ka, na ayaw ka niyang mawala, na handa siyang ipaglaban ka sa harap ng iba. Habang naglalakad kami pabalik sa hotel, mahigpit pa rin ang hawak niya sa kamay ko. Ramdam ko pa rin yung paminsan-minsang paghigpit ng hawak niya, parang ayaw niya akong pakawalan kahit sandali. Nakayakap siya sa bewang ko habang naglalakad kami sa dalampasigan, yung hangin humahampas sa buhok namin, at ang mga alon parang sumas

Elara’s POVPaglapag pa lang namin sa airport, parang hindi na ako makapagpigil. Ang bigat-bigat ng dibdib ko—halo-halo na ang pagod mula sa biyahe, ang pagkabahala kanina, at ngayon… isang bagong klase ng kirot na dahan-dahang pumapalit sa lahat ng emosyon ko. Agad kaming sumakay papunta sa ospital. Tahimik kami sa buong biyahe, pero hindi dahil kalmado kami—kundi dahil pareho kaming may dinadalang kaba sa dibdib. Si Kelly, siguro nag-aalala kung ano ba talaga ang nangyari. Ako naman… umaasa na sana, sana lang, may sapat na dahilan kung bakit kailangang masira ang bakasyon namin.Pagdating namin sa ospital, diretsong lumapit si Kelly sa reception desk. Ako naman ay nakasunod lang sa kanya, hawak-hawak ko ang sarili ko, parang kailangan kong palakasin ang loob ko para makita kung ano man ang sasalubong sa amin doon."Magandang umaga po," bati ni Kelly sa nurse, medyo nanginginig pa ang boses niya sa pag-aalala. "May pasyente po bang pangalan Elisse na na-admit dito kagabi? Emergency p

Sobrang nasira ng araw ni Kelly dahil sa pangyayari sa kanyang opisina. Ang tensyon, ang sigawan, ang mga salitang binitiwan nila ni Elisse—lahat iyon ay parang mabigat na bato na pasan-pasan niya habang nagmamaneho pauwi. Ngunit sa kabila ng lahat, habang binabaybay niya ang daan, dahan-dahan siyang nakahanap ng isang uri ng katiwasayan sa kanyang isipan. Siguro, sa wakas, ito na nga ang pinakatamang hakbang na dapat niyang gawin. Tapusin na ang lahat ng kalituhan. Itigil na ang pagbibigay ng maling pag-asa na alam naman niyang hindi niya kayang tuparin nang buo. Ang tanging hangad na lamang niya ay maging tapat sa kanyang asawa, ayusin ang kanilang pagsasama, at ibalik ang tiwalang matagal nang bitak-bitak dahil sa kanyang sariling mga pagkakamali. Pagdating niya sa bahay, wala siyang itinago. Hinanap niya agad si Elara at niyaya itong umupo sa sala, kung saan dahan-dahan at diretsahan niyang ikinuwento ang bawat detalye ng nangyari kanina—mula sa biglaang pagpasok ni Elisse sa ka

Elara’s POV Hanggang ngayon, parang panaginip pa rin lahat. Yung araw na isinakay nila ako sa eroplano papuntang America… wala talaga akong nagawa. Wala akong choice kundi sumunod, kahit buong pagkatao ko ang sumisigaw na ayaw ko, kahit nanginginig ang mga kamay ko habang tinitignan ko ang lupang Pilipinas na unti-unting lumiliit sa bintana. Sabi nila, “It’s for your own good, anak. We’re doing this to protect you.” But how can being away from the person I love be for my own good? How can this be protection when all I feel is emptiness? Pinipilit nila ang annulment. Gusto nilang tapusin ang kasal namin ni Kelly nang tuluyan, sabihin nilang “invalid” daw, na “hindi dapat nangyari ‘yan.” Pero sa puso ko, valid na valid. Tunay ang lahat ng pinagsamahan namin. Mahal na mahal ko siya—hindi dahil sa pera, hindi dahil sa status, kundi dahil siya ‘yung taong pinili ko, araw-araw. Tinatanggap ko ang mga pagkakamali niya. Tinatanggap ko rin yung bata—kasi wala naman kasalanan ang bata sa sitw

Elisse’s POV Akala ko ba sapat na yung pagmamahal ko? Akala ko darating yung araw na pipiliin niya ako nang buo? Pero parang paulit-ulit lang akong pinapaniwala sa mga pangakong hanggang salita lang naman pala. Nalaman kong buntis ako—pangalawang beses na. This time, akala ko baka magbago na ang lahat. Baka ngayon, kailangan na niyang panindigan. Pero iba ang nangyari. Bigla na lang siyang nawala. ulit. Walang text, walang tawag, hindi na sumasagot sa mga mensahe. Nothing at all. Para bang naglaho na parang bula sa hangin. Sinubukan ko siyang tawagan nang paulit-ulit, minsan kahit sampung beses sa isang araw, pero laging hindi sumasagot. Kapag sumasagot naman, patay ang linya o kaya ay out of coverage area. Parang iniiwasan niya ako nang sadya. Parang naging kasalanan ko pa na nabuo ang buhay sa loob ko. Ramdam na ramdam ko na ang hirap araw-araw. From financial struggles to everything else—ako lang ang gumagawa ng lahat. Wala akong katuwang. Walang tumutulong sa pagbabayad ng rent